Stoned Immaculate (2000)

Creeds verise van Riders on the Storm is echt heel goed.
Verder vooral Days of the New wat me aanspreekt.

Ik vind de versie van People are Strange door Echo and the Bunnyman ook heel geslaagd. Maar die staat hier dan weer niet op.

Ik vind Wild Child van The Cult dan weer heel goed. Maar ja, dat ben ik.

ik ken alleen maar riders on the storm door creed en die vind ik erg tof moet ik zeggen.

DIt is gewoon een leuk, gemiddeld tribute cdtje.. niets meer, niets minder

Veel covers zijn wel aardig, maar niks gaat boven The Doors zelf. Ik heb het eigenlijk alleen beluisterd vanwege de bijdrage van William S. Burroughs.

William S. Burroughs zijn cover is echt meesterlijk.
"Is everybody in? The ceremony is about to begin"
en natuurlijk:
"Jim Morrison, wrote under the influence of Rambo, Rambo"

Gekocht indertijd om STP, Creed en The Cult, maar geen enkel nr slaat hier de plank mis!!
Fijn om naar te luisteren, als je al niet gek was van The Doors, dan hierdoor wel!!

vooral het "nieuwe" Doors werk: Under Waterfall, Roadhouse Rap, Roadhouse Blues en The Cosmic Movie zijn briljant ! Is everybody in there is ook erg goed. De rest is leuk. ook leuk dat de overgebleven Doors leden meespelen op een aantal nummers !

Creed hun versie van riders on the storm is zo meesterlijk!
Stiekem beter dan het orgineel

Als je dit tribute album beluistert, valt direct op hoe belangrijk Manzarek is voor het geluid van The Doors. Dat hypnotiserende kermisorgeltje wordt door geen van de bands gedaan. Veel uitvoeringen zijn wat sneller en steviger, waardoor het meer rock wordt, dan de originelen.
Uiteraard is Jim ook onvervangbaar met zijn zang. Het is allemaal leuk, maar alleen bij Days Of The New krijg ik iets van een Doors-gevoel. Het merendeel is toch vooral goedbedoelde covers.

Destijds heb ik dit plaatje nog aangeschaft om het vervolgens nooit meer te draaien. Het is slaapverwekkend om al die bands (waarvan er velen al niet uitblinken in originaliteit) zich aan The Doors nummers wagen aan te horen. Bijna alle versies worden tradititiegetrouw nagespeeld zonder enige verrassing of wending.
Alleen Perry Farrell weet van Children of Night met een funky arrangement net een andere twist aan de song mee te geven. Een dergelijke insteek verwacht ik dan ook wel weer van Farrell.
Voor het overige is het saaiheid troef in mijn ogen.