Snoop Doggy Dogg - Death Row - The Lost Sessions Vol. 1 (2009)

Mooi nieuw oud materiaal uit Snoop Dogg's beste tijd. Er schijnen hier een altijd geweldige nummers op te staan.

Een aantal? Ik heb hier nogal slechte dingen over gehoord, namelijk dat de al gelekte tracks verreweg de beste zijn en dat het verder vooral slechte eerste versies zijn van later gewoon uitgebrachte tracks.

Flinke tegenvaller, maar een paar noemenswaardige tracks - die bovendien al gelekt waren.

Na twee verzamelaars en het bij elkaar geraapte zooitje onuitgebrachte tracks dat Dead Man Walkin heette leek het alsof Suge Knight het maximale eruit had gehaald wat betreft het oude repertoire van Snoop Dogg. Vrijwel alle nummers van zijn succesvolle periode bij Death Row - waar Snoop slechts twee reguliere albums heeft uitgebracht - werden opnieuw gereleasd, en alle b-kantjes werden gepresenteerd alsof ze het niveau van Doggystyle evenaarden. Maar op een gegeven moment had zelfs Knight alle trucjes uit de kast gehaald en liet hij Snoops muziek voor wat het is. Zo leek het althans voor de buitenwereld, tot Death Row begin dit jaar werd overgenomen door WIDEawake Entertainment, dat direct aankondigde nog een album met leftovers van Snoop uit te brengen.

De meeste fans namen echter een wat sceptische houding aan, want als er nog goed materiaal zou zijn geweest, dan had Knight dat toch allang uitgebracht? Daar leek het niet op toen het heerlijke Fallin' Asleep on Death Row uitlekte, waarop Dr. Dre met zijn verdienstelijke G-Funk-beat de dagen van weleer doet herleven en Snoop zich van zijn soepelste kant laat zien. Ook O.G. (Original Version) (met Nate Dogg), het andere nummer dat uitlekte, mocht er absoluut wezen: wederom een track met een nostalgische en verfijnde productie en een ijzersterke Snoop Dogg. Het leek er even op dat Knight toch een la met overgebleven materiaal over het hoofd had gezien, want deze nummers ontstegen eigenlijk al het werk dat Snoop sinds Doggystyle heeft uitgebracht.

Helaas, na het beluisteren van The Lost Sessions Vol 1., wordt duidelijk dat Suge niet een hele la maar hooguit een paar nummers over het hoofd heeft gezien - en laten dat nou net de nummers zijn die al waren uitgelekt. Verder haalt dit onevenwichtige album nergens een enigszins respectabel niveau. Het klinkt ofwel als een oubollige, veredelde freestyle-sessie (Hoez), of het is doodeenvoudig een slechtere versie van een later gereleasd nummer. Neem bijvoorbeeld het zoetsappige Life’s Hard (met K-Ci & Jojo en Big Pimpin’), dat niets is vergeleken met de al eerder uitgebrachte versie van hetzelfde nummer (met 2Pac); of Eat a Dick, dat niets meer is dan een eerste schets van Serial Killa (dezelfde teksten, dezelfde drums, dezelfde baslijn, en verder in elk opzicht slechter), en One Life to Live, dat het ook absoluut niet haalt bij de andere versie: het vorig maand uitgebrachte Poor Young Dave.

Zelfs Dre’s producties klinken naarmate het album vordert steeds suffer, en het blik onbeduidende gastrappers dat wordt opengetrokken maakt de boel alleen maar erger. De titel suggereert een vervolg, maar op de twee eerder gelekte nummers na heeft The Lost Sessions Vol 1. helemaal niets te bieden. Zelfs niet voor de G-Funk-liefhebber die na Snoops laatste albums smacht naar zijn beginperiode.

Bron

Ik kan me prima vinden in de recensie van Thomas, maar ondanks alles heb ik me toch best vermaakt met deze plaat. Althans er staat wel wat leuks op en dan met name de twee, door Thomas genoemde, tracks. Verder is het niet heel bijzonder, maar vind ik het ook nergens echt slecht worden. Het mist soms wat overtuiging of kracht en naar het einde toe wordt het weliswaar steeds minder, maar toch kan ik er een beetje van genieten. O.a. als er een track als The Genie langs komt, een heel ander type beat dan ik verwacht op een dergelijk album, verrassend in de positieve zin van het woord, Snoop Dogg zelf doet het ook niet onverdienstelijk op dat nummer.

Al met al is deze Lost Sessions cd geen voldoende waard, daarvoor is het te matig en blinkt er te weinig uit. Vermakelijk is het wel, alhoewel ik niet denk dat ik dit nog erg vaak ga aanhoren.

Kom op jongens, don't be so hard on tha doggfather.

Er staat voor mij zeker wel meer goed materiaal op dan de twee door Thomas genoemde nummers. Ik vind bijvoorbeeld Doggystyle gewoon erg lekker klinken.

Voor mij is dit de beste Snoop Dogg tijd, toen hij nog nieuw was en zich wilde bewijzen. Hij klinkt vandaag de dag als een volgevreten vedette. Ik kijk dan ook met een beetje een subjectieve bril op, maar vind dit toch wel een leuke verzamelaar. Terug naar The Chronic era!

Ik denk dat velen hier de magistrale track Doggystyle over het hoofd zien. klassieke Dre productie en zalige feature van George Clinton himself

Ik kon goed door dit album heen komen, ik ben blij dat Death Row deze unreleased tracks heeft uitgebracht en ik hoop dat er nog vele kunnen komen. Ik vond Doggystyle, O.G. (Original Version) en Caught Up hele mooie nummers... Er waren nog wat meer mooie nummers maar ook wat mindere nummers.

Ik zie dat The Next Episode hier niet opstaat? Die is in dat geval hier (in matige kwaliteit) te beluisteren. Klinkt toch wel prettig.

Deze staat er niet op omdat ze geen track mogen uitbrengen waarop Dre rapt, enkel deze waarop hij produceert mogen ze uitbrengen. Daarom ook dat de bonustracks van The Chronic Re-Lit eigenlijk geen echte Dre nummers zijn. De beat van Tha Next Episode wordt wel gesampled in de track van Warren G 'Runnin' Wit' No Breaks'

Leuk om wat oud materiaal te horen van Snoop uit zijn golden era. Denk dat de intro origineel als een alternatieve intro voor Tha Doggfather was bedoeld.