Dead Can Dance - A Passage in Time (1991)

Schitterende verzamelaar met songs uit het tweede tot en met vijfde album van het magnifieke Dead Can Dance- hun beste periode, dus.

Wat kan ik zeggen over dit album? Eigenlijk niets. Alles staat er op: Saltarello, Song of Sophia, Cantara, Song of the Sybil, en natuurlijk het magistrale, pijnlijk mooie The Host of Seraphim.
Deze songs werden vergezeld door twee nieuwe, iets mindere songs, Bird en Spirit.

Beetje onverwacht om aan een verzamelalbum vijf sterren uit te delen, maar ja, als alle toppers er op staan...essentieel voer voor de DCD-fan!

Van DCD kende ik een oud nummer (Fatal Impact) en pas een paar jaar later hoorde ik op de radio "Host of Seraphim" en dat vond ik gewoon een briljant muziekstuk. Ik krijg nog steeds kippe(N)vel als ik dat nummer hoor. Was voor mij de reden om deze plaat aan te schaffen. En hoewel ik het allemaal best mooie muziek vind, is de rest toch een beetje teleurstellend als je er van uit gaat dat het ongeveer als dat ene nummer klinkt. Maar een 3,5 vind ik het zeker waard, want het is mooie muziek om zo nu en dan eens naar te luisteren (als je eens lekker tot rust wilt komen).

Ik vind Spirit één van de beste nummers van DCD. Maar ben dan ook vooral een fan van Perry.
Wachten op z'n nieuwe soloplaat...

Mijn kennismaking met DCD. Al wist ik in't begin niet hoe ik dit album moest luisteren, maakte het wel direct een onomkeerbare indruk op me. Prachtplaat. 4,5

Deze CD hoofdzakelijk gekocht voor de laatste 2 nummers, die nergens anders op te vinden zijn. 'Spirit' vind ik van die 2 het beste.
Ik ben vooral hartstikke fan van Lisa Gerrard en van de reguliere albums sla ik af en toe toch stiekem de nummers van Brendan Perry weleens over.
Over de teksten en muziek kan ik niets zeggen, want je moet het gewoon op je in laten werken. Ieder mens voelt bij ieder nummer weer iets anders.

Mijn tweede DCD-plaat (de eerste was Aion).
Ik wilde gewoon simpelweg een objectief beeld krijgen wat DCD zoal gemaakt had, en aangezien ik nog maar één album van ze had, was dit album een uitstekende kans om in één keer kennis te maken met de muziek van DCD.
De muziek (die voornamelijk vrij donker klinkt), kent heel veel middeleeuwse, arabische en gotische invloeden en zowel de stem van Gerrard als die van Perry vind ik bijzonder. Die van Gerrard behoeft natuurlijk geen introductie meer en die van Perry is ook mooi, maar bij vlagen klinkt hij ook op een positieve manier wat nassaal en naargeestig, wat vooral te horen is op Anywhere Out of the World en Severance.
Eigenlijk is elk nummer op deze verzamelaar goed, zelfs de 2 bonustracks zijn zo slecht nog niet. Uiteraard springen sommige tracks er tussenuit, zoals het machtige The Host of Seraphim, (die vrij recent nog op een effectieve manier gebruikt is in de film The Mist), en Cantara.

Prachtige sfeervolle muziek *4,0

Goede verzamelaar van de eerste albums (muv Dead can Dance).
Host of Seraphim stijgt tot ongekende hoogte wat kippevel geeft samen met Song to the Siren van This Mortal Coil, de 2 ijsnummers voor kippevel.

Deze cd heeft idd een duidelijk overzicht van wat DCD allemaal in zijn mars heeft. Deze prachtige mix tussen arabische, middeleeuwse en donkere soundscapes... Dit is de perfecte opstap naar meer van DCD.

Het is ook een representatief overzicht, als je tenminste het eerste album buiten beschouwing laat.
Want dat debuut is toch heel andere koek, mss wel het schoolvoorbeeld van Postpunk.
Maar je mist toch een hoop moois, door je tot deze verzamelaar te beperken.

En zoals eerder vermeld; ook ik vind Spirit één van de mooiere songs van Lisa Gerrard en Brendan Perry.

Lang niet gehoord, maar nu weer beluisterd. Behoorlijk tijdloos deze verzameling. Muziek voor in de avond...