McGuinn, Clark & Hillman - City (1980)

Een jaar na de eersteling van dit trio verscheen het vervolg, "City", en het is van hetzelfde teleurstellende niveau.

De inbreng van Gene Clark was minimaal dit keer, omdat hij alweer z'n biezen aan het pakken was. Toch zijn zijn twee bijdrages wederom de hoogtepunten, "Won't Let You Down" (met een intro dat wat lijkt op dat van "Eve Of Destruction" van Barry McGuire, verder een pure, typische Byrds song) en het rock & roll deuntje "Painted Fire".

"Street Talk" werd (net als het titelnummer) op single uitgebracht, daar waar "Won't Let You Down" een logischer keuze geweest was. McGuinn's "City" is best oké te noemen, "Skate Date" (McGuinn & Hillman) is dan weer te suf voor woorden, en de tekst is kinderachtig. Het rustige "Let Me Down Easy" kan er zeker ook nog mee door.

Twee studio albums bracht deze samenwerking tot stand, en het zijn helaas twee missers geworden.

Ook deze stond op de dubbelaar en hou ik nog een cd over dus weet niet zo welke originele cd dat was maar voor nog geen 7 euro...

Dat is deze van McGuinn & Hillman.

Ja die, is het.
Had hem als dubbelaar toegevoegd maar is weer verwijderd na de toevoeging.
Nou ja voor zo weiging geld geen miskoop.
Rustige achtergrond muziek

Ooit voor weinig gekocht deze LP, waarschijnlijk rond 1984/1985.
Ik vind er eerlijk gezegd niet zo veel mis mee.
Verwacht geen Byrds-plaat, het is gewone Amerikaanse rock die prima in die tijd paste.
En Gene Clark doet niet echt mee. Op de hoes staat feat. Gene Clark en op de LP staat gewoon McGuinn & Hillman.

Beste nummers zijn de rocknummers Who Taught The Night, het voor hun doen nogal stevige titelnummer City, het mooie Won't Let You Down (van Gene Clark), Givin' Herself Away en vooral Let Me Down Easy (waarbij ik overigens wel een heel erg Oude Maasweg-gevoel krijg).
Er wordt weer regelmatig mooi gezongen en als McGuinn weer lekker gaat twangen, hoor je mij niet klagen.
Alleen Skate Date is een niemendalletje (wel mooi gezongen) en Painted Fire vind ik ook een nietszeggend rock 'n' roll nummertje, al is het dan van Gene Clark.
Kortom, klinkt na 32 jaar best nog aangenaam, zo achter de centrale verwarming, al heb ik bij deze muziek liever dat het zomer is.
3 *.

Algemene indruk is redelijk tot goed. Dit is de opvolger van het, vooral in de VS, nogal succesvolle debuut-album. Wie de hoes goed bekijkt, valt op dat Gene Clark slechts als toevoeging vermeld wordt ("featuring Gene Clark"). Hij was namelijk halverwege de opnamen alweer vertrokken. Daarna gingen McGuinn en Hillman dan maar verder als duo.
Niettemin zijn er twee goede nummers van Clark te vinden op de LP. Pikant genoeg is één van de twee getiteld "Won't Let You Down"...
Beste nummers naar mijn mening: "City", "Won't Let You Down", "Givin Herself Away". Het nummer "City" had McGuinn wellicht nog liggen uit de tijd van "The Notorious Byrd Brothers". Daar doet deze track namelijk sterk aan denken.
Als ik mij goed herinner werd het nummer "Givin Herself Away" nog op single uitgebracht, maar kwam toentertijd niet verder dan de tipparade.