Palace Songs - Hope (1995)

Hope behoort wat mij betreft samen met Palace Brothers en Viva Last Blues tot het beste wat ons Will ooit op plaat heeft gezet, wat overigens wederom bevestigt dat de goede man midden jaren '90 zijn muzikale hoogtepunt beleefde. Te vinden hier zijn zes simpelweg prachtige songs die zondermeer de essentie van Oldham's genie weten te vatten. Nummer na nummer pakt je bij de kladden en laat, uiteraard, niet meer los. De aanwezige cover van Leonard Cohen is van onbeschrijflijke schoonheid, en het meesterlijke Christmastime in the Mountains, ook niet van Oldham's hand overigens, is één van de mooiste dingen ooit op plaat gezet. Een tikje schor en aarzelend, nog meer dan normaal - anderhalve minuut pure schoonheid. Hoewel, dit is natuurlijk gewoon 20 minuten pure schoonheid. Essentiële plaat voor Oldham liefhebbers! 5*

Klinkt goed sxesven! Vreemdgenoeg heb ik deze nog niet. Snel maar eens kijken of ik 'm ergens op vinyl op de kop kan tikken!

Zeker doen! Een plaat die echt niet kan teleurstellen! Ben al benieuwd hoe je 'm gaat vinden!

Simpelweg geniaal!

Inmiddels een paar maanden in mijn bezit en draai 'm ontzettend vaak. Kan zich absoluut meten met mijn favoriete werk van Will Oldham (I See a Darkness, Viva Last Blues en There Is No-One What Will Take Care of You).

5*

De eerste twee nummers komen wat moeilijk op gang, maar eigenlijk is het van begin tot eind genieten geblazen. Een heerlijk geluid, spontaan en prettig rommelig.

Blokbuster is het hoogtepunt van deze EP en ook een hoogtepunt in zijn oeuvre. Euforie!

Die cover van Leonard Cohen . Bizar mooi.

Het origineel is veruit het zwakste nummer op Songs of Leonard Cohen, maar Oldham maakt er een pareltje van inderdaad.

Aah what the heck, naar de 4,5*. 21 minuten prachtige muziek met dito teksten. Een behoorlijk luchtige plaat, in de vorm van een hoopgevende frisse lentewind na koude dagen. Fantastisch. Vergeef me de corny tekst.

Wat een verschrikkelijk mooie EP. Die cover van Leonard Cohen is één van de prachtigste liedjes die ik ooit gehoord heb.

Werner's Last Blues to Blokbuster vind ik een van de mooiste nummers ooit gemaakt. Categorie "niet te verdragen zo mooi". Uiteraard is de hele EP prachtig - rond deze tijd was alles goud wat Will Oldham maakte.

Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk dan toch moeten concluderen dat ieder nummer op deze CD raak is. Het hoogtepunt is de afsluiter, maar de bewerking van Winter Lady is ook razend knap. Het lijkt alsof Oldham het nummer van Leonard Cohen cursiveert: met een schijnbaar simpele ingreep maakt hij het liedje nét wat prangender.

Het hele album klinkt als een soort zonnestraal door een regenstorm. Het is zowel pijnlijk en verdrietig als hoopvol en vol levensdrang. Juist het chaotische, ietwat valse, karakter van de muziek is de grootste troef van deze EP. Het klinkt heel spontaan.

Dit album heb ik vanavond beluisterd. Meteen het eerste nummer greep me al volledig bij de strot. Heerlijke samenzang en fraai gitaarspel. De rest van het album is ook steengoed. Heel deprimerend maar juist daarom zo heerlijk.

Al zo lang in bezit en als ik 'm nu draai klinkt het nog net zo indrukwekkend als toen. Tijdloze en onverwoestbare schoonheid noemen ze dat.

philtuper - een 9 vind ik dan wel wat magertjes...

Klopt.