The Weak And The Strong - Extended Play (2009)

Vanavond de radioprimeur met materiaal van de nieuwe EP van The Weak and the Strong op Lonradio.nl

Programma heet J3 en begint om 19.00

Op een goede dag komt hier nog wel een reviewtje van mij. Momenteel komt het er niet zo van, maar toch even een kort berichtje zodat misschien nog iemand de kans krijgt deze prachtige EP te ontdekken.
The Weak And The Strong is de naam van Johan Visschers' (vnl. bekend van Cradle) solowerk. Het materiaal is niet te vergelijken met Cradle, behalve dan natuurlijk de herkenbare stem, hoewel die hier toch anders wordt gebruikt. Het sleutelwoord van deze EP is 'intens'. Het is een aanrader voor iedereen die van diepgang houdt in muziek en op zoek is naar muziek die vooral niet meeloopt in het rijtje van wat populair en gangbaar is op de radio. Heerlijk eigenwijs, creatief, puur en vol passie en overgave.
Check The Weak And The Strong MySpace om kennis te maken. De EP is verkijgbaar voor een prikkie bij een wel bekend shopje.

Voor het prikkie is het voor een serieuse muziek liefhebber zeker het aanschaffen waard. De acoustische gitaar en stem van Jihan Visschers zijn de hoofd ingediënten.

I am not Real is een sober en intens nummer, minimaal gebruik van instrumenten en vooral de stem die het nummer in je opzuigt.
One hundred twenty seven is een lekker tempo nummer waar de acoustische gitaar lekker gaat.
SunDown, is een meer psychedelic nummer, sterk nummer als je je niet naar de geluidjes laat leiden. Goed nummer, maar persoonlijk vind ik sundown een nummer waar net je pet naar moet staan.
Power, sterke afsluiter. Waar je na afloop denkt ik wil meer....

Wie het Nederlandse Cradle kent kent Johan Visschers. The Weak And The Strong is zijn soloproject.
The Weak And The Strong is niet te vergelijken met wat we kennen van Cradle, behalve dan hier en daar de intensiteit van de zang. Dit solowerk van Johan is naar mijn ervaring intenser dan het meeste Cradle-werk. Je hoort dat dit een stuk persoonlijker is.

Dat begint direct al met het beklemmende I Am Not Real. Zelden voel ik me door een nummer zo geïsoleerd raken, alsof je vel zo strak om je lichaam heen wordt getrokken dat je verdwijnt en niet langer deelneemt aan het geheel, maar alleen nog maar alles waarneemt.
Dit wordt nog sterker benadrukt door de toegevoegde stemmen, die je als het ware het idee geven dat je je bevindt in de donkere spelonken van iemands hoofd. Ze voegen gevoelsmatig een extra dimensie toe.
Het gebruik van de banjo (of iets dat daar op lijkt) benadrukt nog eens extra dat dit het verhaal, misschien zelfs wel het lijflied, is van een eenzame reiziger door het leven. Kale troosteloze vlaktes strekken zich voor me uit en de reis is oneindig lang waardoor hij vicieus lijkt, er is geen uitweg, maar slechts een oneindige strijd.

We worden tijdig uit de diepten weggetrokken door de golvende gitaarklanken van One Hundred Twenty Seven, die een soort Spaanse flow hebben, wat benadrukt wordt door het geklepper dat me doet denken aan castagnetten. “I still breathe…” een toepasselijker begin na het vorige nummer had ik niet kunnen bedenken. Nee, vrolijke muziek moet je niet verwachten, maar ten opzichte van de beklemmende opener is dit even op adem komen.
Teksten liegen er opnieuw niet om “I am what is outside of me, a copy of reality...”.

Sun Down neemt ons mee door het kronkelende gangenstelsel van de gedachten van een waanzinnige. Compleet ongrijpbaar en onnavolgbaar, en volkomen uniek dat zeker. Johan schuwt het niet om zijn stem op verschillende manieren te gebruiken waardoor je als het ware heen en weer wordt geslingerd door die kronkel en het randje van de waanzin bijna letterlijk meebeleeft.

Ook hier weer worden we op het nippertje gered door het volgende nummer. Waardoor het direct duidelijk wordt dat de volgorde van de nummers zeker niet willekeurig is, maar zorgvuldig doordacht. Het album moet namelijk wel luisterbaar blijven en dat is het op deze manier.
De verfrissende gitaarakkoorden van Power geven ook direct het gevoel dat het om een afsluiter gaat. Een einde dat een nieuw begin inhoudt. Onder welke omstandigheden dan ook: we gaan door.

Hoewel er flink werk gemaakt is van de afwerking tot eindproduct, wat goed te horen is aan hoe het geheel is afgemixt met alle toegevoegde geluiden en stemmen, maakt de low-fi productie dat je soms het gevoel krijgt aanwezig te zijn bij de opnames. Het geheel klinkt heel puur en direct. Dit geeft niet alleen het gevoel dat je dicht bij de artiest staat, maar ook het gevoel dat er een ware emotie wordt overgebracht, wordt hierdoor versterkt.