J.J. Barnes - Born Again (1973)

Dit album bevalt me wel, ik vind hem fantastisch zelfs. De veelal dromerige sferen worden afgewisseld met bij vlagen dreigende sferen, waarbij in alle gevallen vooral de teksten erg leuk en / of interessant zijn. Die J.J. Barnes heeft de kunst van het intoneren goed begrepen. Zo zingt hij bijvoorbeeld Can’t see myself leaving you met een kleine stem, het heeft daardoor haast iets onschuldigs over zich. Dat terwijl het -voor mij- absolute hoogtepunt You owe it to yourself wordt gezongen op een kille en ijzige toon, je voelt haast de rancune van de zanger. Bij mij zijn de twee delen verweven tot één nummer, en de bijna drie-minuut-durende intro is echt meesterlijk, de instrumentatie klinkt niet alleen dreigend, maar zelfs hypnotiserend – die strijkers, de bas en de blazers zijn goddelijk. Het heeft iets verslavends over zich, waardoor ik moeiteloos die zeven minuten speelduur uit kan zitten, en veelvuldig op repeat kan zetten.

De twee leukste teksten zijn weggelegd voor Time is love, nee tijd is geen geld – tijd is liefde!, en Good men don’t grow on trees. Vaak bezongen de vrouwelijke soulzangeressen toentertijd hoe slecht “hun” mannen wel niet voor hen waren, maar J.J. bekijkt alles vanuit een ander perspectief: als je als vrouw zijnde een goede vent hebt gevonden, koester en waardeer hem dan ook. Leuke variatie op de clichés van toen. Een slijmerd is het wel een beetje, blijkens You are just a living doll. Zulke gladde nummers (en dan met name op tekstueel gebied) hoor je zelfs niet eens in de hedendaagse R&B, maar eerlijk gezegd vind ik ‘m wel erg leuk. Principieel is hij ook, en dat horen we in No if’s and or but’s, en met dit nummer komt die dreigende sfeer toch wel naar voren, en ook hier sluit die naadloos aan bij de tekst. De teksten en instrumentatie gaan bij dit album erg mooi samen, en dat is toch wel het mooiste aan dit album, naar mijn mening. J.J. Barnes is geen onverdienstelijke zanger, laat dat heel duidelijk zijn.

Voor You owe it to yourself een hele diepe