Eloy - Visionary (2009)

Kijk, daar is ie! Of het nog wat toe te voegen heeft op de rest van de catalogus van deze Duitse (echt waar? Dat is niet te horen...) symfo act is maar de vraag.

geen symfo overigens. Wel spacerock/psychidelica(kan het nooit schrijven ).

Nou als dit geen symfo is dan weet ik het ook niet meer... Natuurlijk hebben ze op sommige albums wat kleine spacerock invloeden maar om ze in dat hokje te gooien gaat mij veel te ver.

ELOY music, discography, MP3, videos and reviews - progarchives.com

blijkbaar geeft progarchives mij wel gelijk. luister eens goed naar albums als oceans en silent cries. het buitenwereldse tripachtig heeft ontzettend veel prioriteit. eloy gebruikt idd ook veel symfoinvloeden maar vergeleken met een genesis of camel bepalen deze invloeden slechts een klein deel van het eindgeluid

Symfo is natuurlijk veel en veel groter/breder dan Genesis en Camel.

Ik vind Eloy veel meer symfonisch dan spacerock (vergelijk het eens met de meeste bekende band uit dat genre Hawkwind), maar goed dat is slecht mijn mening.

Overigens via de link staat de band daar idd ingedeeld maar in het stukje er onder heeft men het constant over een symfo/prog act.

feitelijk is het enige heikelpunt of het nou een spacerockband is met veel symfoinvloeden of een symfoband met veel spacerock invloeden.

de muziek is in ieder geval mijn cup of thee en ik kijk zeer uit naar hun nieuwe album

Het is ook wel mijn kopje thee en ik hoop dat het nieuwe album me niet zal teleurstellen

We kunnen ook alleen naar Inside en Floating luisteren, dan is Eloy gewoon een hardrockband.

Mijn verwachtingen van deze favoriet zijn niet al te hoog gespannen, maar wie weet valt het mee.

Plaat is niet lang maar dat hoeft geen slecht teken te zijn. Ik hoop gewoon dat dit album minimaal hetzelfde nivo heeft als Ocean 2 - The Answer want dat vond ik eigenlijk wel een puik album.
Al iets bekend wie er op het album allemaal spelen? Ik hoop eerlijk gezegd wel drummer Bodo Schopf, want die deed het uitstekend op Ocean 2.

En tja, Eloy een spacerockband noemen vind ik wel erg kort door de bocht. Het is gewoon een progressieve rockband wat mij betreft met in hun beginjaren een flinke scheut spacerock. Maar albums als Planets, Time To Turn en Metromania kun je met goed fatsoen niet meer spacerock noemen.

Bijna alle Eloy platen zitten rond de 40 minuten, dus dat wil niks zeggen. Alleen The Answer ging er een stuk boven.

Van de plaat verwacht ik niet extreem veel, de stem van Frank Bornemann zal wel veroudert zijn.
De muziek zal wel degelijk zijn naar eloy-gewoonte en aangenaam geproduced zijn aangezien Frank B. z'n eigen studio heeft.
Op hun myspace staat al een nummertje, maar aangezien het Time To Turn part 2 is en het er op lijkt, kan je er niet veel uit opmaken hoe de rest van het album gaat klinken.

Maar het is al fantastisch dat ze terug al zijn het maar om wat meer mensen deze fantastische groep te laten ontdekken.
Feit dat het al van de vorige eeuw geleden was dat ze iets uitbrachten maakt dat er op het internet ook al niks over de groep te vinden was, zelfs geen fatsoenlijke foto's.

De release van een DVD-collectie "the Legacy Box" in 2010 lijkt me ook heel interessant.

hun myspace : Eloy op MySpace Music – Gratis gestreamde MP3’s, foto’s en Videoclips
en voor de nieuwe website druk maar Eloy in op Google.

Bodo Schopf is inderdaad de drummer en Klaus-Peter Matziol de bassist. Ook terug is Keyboardspeler Hannes Folberth, laatste album met Eloy was Metromania.

Heb een tijdje terug hier eens wat online onderzoek naar gedaan en volgens mij is Bornemann niet meer de eigenaar van de Horus Studios maar is het geheel onder nieuw management geplaatst. Hij is echter nog wel in vaste dienst als 'in-house' producer en heeft zo te zien best wel een aantal opvallende klussen gedaan de laatste jaren.

Als we gaan zeuren over de stijl van Eloy (ik vind dat ze symfo/spacerock) maken, dan kan ik alvast verklappen dat het gaat klinken als in de jaren zeventig, denk ik, gezien de line up.

Alleen Bodo is er nog niet zolang bij, de rest zijn allemaal oudgedienden.

Ik hoop een sound richting Silent Cries Mighty Echoes, maar een beetje Ocean of Ocean 2 invloednen mag ook.
Het hoeft van mij geen metal ala Metromania of Destination te worden.

De beide Chronicles, Destination en The Tides Return Forever klokken ook boven de 40 minuten.


Wat je zegt over Folberth is daarentegen ook niet helemaal waar.

Frank heeft de beide Hannessen, Klaus-Peter en Fritz Randow nog teruggehaald om Chronicles I en II op te nemen.
Dat was rond 1994/1994.

Folberth speelt ook een moog-solo op Ocean 2.

Ok, de Chronicles cd's gaan nog maar die andere twee zijn toch wel echt albums waar veel 'weggooi'-materiaal op staat wat mij betreft.

Je hebt gelijk bij Folberth maar ik doelde eigenlijk op het laatste album waaraan hij als 'vol' groepslid meewerkte en geen "gastrol" vervulde.
Ik basseerde mij trouwens op wat er op de site van Eloy stond.
Maar deze site is completer betreffende hem.

http://hannes-folberth.de/english/frame_disco.htm

Hij speelde blijkbaar ook nog op Codename Wildgeese, maar is dat wel een volwaardig Eloy album?
Toch wel echt een soundtrack.

Klaus-Peter Matziol was trouwens ook bij de opnamen van Destination betrokken in 1992, een jaar voor Chronicles 1.
Zat rond die tijd in de groep "echo park" als ik mij niet vergis. Ik heb daar trouwens dit jaar nog een cd van gekocht, de 2e spijtig genoeg, de eerste lijkt me interessanter met Jürgen Rosenthal als actief groepslid.

Chronicles vind ik ook niet echt de moeite, bijna alle nummers zijn uit de jaren 80 periode en de heropgenomen versie verschilt nauwelijks van de originele, geef me dan maar de albums apart.
De 2 nummers die er van Ocean opstaan zijn minder krachtig dan de originele.
De 2 artiesten van de Dawn-Ocean en Silent Cries periode, Schmidtchen en Rosenthal komen ook niet voor op die verzamelaar en nu ook weer niet op het nieuwe album.
Detlev Schmidtchen heeft nochtans de laatste jaren weer enkele mooie solo-albums uitgebracht waar ook Jurgen Rosenthal bij meehielp.
hier zijn site met enkele video's : Videos - detsmi.de

Ik vind de Schmidtgen/Rosenthal periode ook de beste. Ik had graag Eloy als dat viertal teruggezien. Die Gerlach heb ik ook nog geen vette solo horen spelen. Heb me altijd afgevraagd wat die vent bij Eloy heeft te zoeken. Gelukkig hebben we dan in ieder geval Folberth weer terug (doe toch grandioze toetsenpartijen speelde op Planets en Colours).

Ik luister zowat dagelijks naar iets uit de 1976-1979 periode van Eloy. Ze hadden zo'n volle, krachtige sound toen die ze in de jaren 80 nooit meer gehaald hebben ondanks dat Hannes Folberth zeker een waardige opvolger was van Schmidtchen.
In de jaren 80 klinken ze 'kwetsbaarder'.
Vanaf Metromania kreeg Folberth dan ook blijkbaar geen kans meer om zijn kunnen te tonen(al vind ik dat wel een prima album maar allemaal zo afgemeten).
En is het misschien logisch dat iemand zoals Michael Gerlach wat op z'n synthesizer komt spelen bij 'Ra'.
Hij past wat in de stijl van Ra vind ik, Frank Bornemann zag er ook zowat vreemd uit in die tijd met RA op zijn wang geschreven, echt 80's.
Ik heb daar nog een video van gedownload een tijd geleden van een live voorstelling van dat album, misschien komt dat ook wel in die Legacy-Box.
Op Ocean 2 : The Answer staan wel enkele mooiere dingen van Gerlach maar als hij zo goed was moest Folberth ook niet meewerken aan dit album waarschijnlijk.

Ik heb er nu een keer of 4 naar geluisterd.
Aangenaam album wel, de typische Eloy-sound met de bas van Matziol.
Maar ik mis een beetje de magie, er is wat op safe gespeeld, weinig van die uitgesponnen gitaarsolo's en de nummers zijn nogal traag(wat misschien wel te verwachten was) en sommigen zijn wat lang naargelang de inhoud.
Bij een vergelijking met het vorige album is dat toch ietsje sterker.
The Challenge lijkt ook wat op het originele Time To Turn en het laatste nummer is echt een outro waardoor er eigenlijk maar 5 geheel nieuwe nummers overblijven die je ook al bij momenten flashbacks doen krijgen naar voorgaande albums.
Maar het is wel aangenaam zoals bvb. the Refuge en zeker niet om de collectie te vervolledigen en in de kast te zetten.
Ook goed gemixt, geen overdreven volume zoals je bij veel hedendaagse rockalbums hebt.
3,5 is niet overdreven.

Hij is op weg, deze plaat. Zoals I.ron.S. zegt, zal het geen 2009-toplijt materiaal worden.

Waar ik twijfel of ik de nieuwe Carpet Knights in mn toplijst moet zeggen, zal deze het dan niet redden.....

Ik vind het bijlange niet zo sterk en goed als Ocean 2.
Maar toch is het een heerlijk symfonisch werkje.

Weinig spacerock maar heerlijke melodieen, geweldige synth en gitaarsolo's. Alleen is de plaat heel kort. Misschien dat de heren nu met meer regelmaat weer platen gaan uitbrengen?

Ik vind eigenlijk alle songs even sterk, om een favoriet te kunnen kiezen, al vind ik wel dat het outtro me weining doet en Summernight Symphony kabbelt ook maar een beetje voort.

Een fractie beter dan de andere post-Metromania albums, maar de band vervalt hier toch - zelfs voor Eloybegrippen - wel erg vaak in zelfplagiaat (zeker niet alleen op track 4 dus). Een heel magere voldoende...

Wat mij bij deze plaat vooral opvalt is de zang, die 'stoort' me veel minder dan bij de oudere albums. Nog steeds niet bijster goed maar in ieder geval ook niet meer lachwekkend. Verder is het wel een aardige plaat, alleen een beetje te kort naar mijn smaak.

Zijn er echt maar 6 mensen die deze plaat hebben opgepikt?
Nu alweer 6 jaar oud, en voor mij voelt het alsof het gisteren is uitgekomen.

The Secret is wel erg mooi vormgegeven. Ik space er helemaal van weg. Eigenlijk een beetje een broertje van All Life is One, maar ik vind The Secret eigenlijk wel mooier.