0
geplaatst: 21 oktober 2009, 14:03 uur
Mijn eerste indruk is dat deze jongens erg veel hebben geluisterd naar de laatste paar schijven van Stars of the Lid. Kortom een album voor mensen die hun cellodrones graag dik en wollig hebben.
Ik mis vooralsnog wel een eigen smoel; maar misschien kan iki daar nog wat meer zicht op krijgen met meerdere draaibeurten.
Ik mis vooralsnog wel een eigen smoel; maar misschien kan iki daar nog wat meer zicht op krijgen met meerdere draaibeurten.
0
geplaatst: 24 februari 2010, 14:33 uur
Ik vind dat dit album wat meer aandacht verdiend dan die ene stem van mij die er nu staat.
Dus maar even een uitgebreider berichtje er tegen aan slingeren met een verhoogde en onderbouwde stem. Dit album is uitgebracht als CDr in een oplage van 150 en is volgens mij zo goed als uitverkocht. Liefhebbers van het wollige zweefwerk moeten zich bij dit album toch wel op hun plaats voelen. Refentiepunten zijn Stars of the Lid en Arvo Pärt.
Het album bestaat uit vijf stukken van ongeveer 10 minuten, mischien moet ik mijn score maar eens opbouwen door per nummer te scoren:
1: Nothing more than nothing:
Statige opener; diepe cellodrones met een glijdende viool er over heen; erg mooi: 4*
2: Between two suns:
We gaan electronischer verder. Deze doet me op de één of andere manier wat minder. 3*
3: A white wall & a tree:
Hey, dit gaat weer de goede kant op; we zakken weer weg met de strijkers met een randje. Vleugje minimalistische Richard Skelton met vanaf een minuut of vier lekker diepe klanken erbij. 4,5*
4: Rosen:
Zonder moeite 5*. Christus wat een mooi nummer. Ik geef toe, aardig SotL, maar het raakt wel op precies de goede plek.
5: One week & one day:
Vanuit de melodie van Rosen komen we weer in een dikke wolk van drones met een soort tape structuur terecht. Statig, maar ook understated. Halverwege komt er elke keer een glijdende viool (?) voorbij vliegen en veranderd de toonsoort om vervolgens in de laatste minuut weg te zinken in het niets. 4*.
4 + 3 + 4,5 + 5 + 4 = 20,5 / 5 = 4,1
Die 3,5* die er stonden bleken dus niet helemaal te kloppen. Nu dus 4* en hopelijk gaan anderen er ook eens naar luisteren.
Dus maar even een uitgebreider berichtje er tegen aan slingeren met een verhoogde en onderbouwde stem. Dit album is uitgebracht als CDr in een oplage van 150 en is volgens mij zo goed als uitverkocht. Liefhebbers van het wollige zweefwerk moeten zich bij dit album toch wel op hun plaats voelen. Refentiepunten zijn Stars of the Lid en Arvo Pärt.
Het album bestaat uit vijf stukken van ongeveer 10 minuten, mischien moet ik mijn score maar eens opbouwen door per nummer te scoren:
1: Nothing more than nothing:
Statige opener; diepe cellodrones met een glijdende viool er over heen; erg mooi: 4*
2: Between two suns:
We gaan electronischer verder. Deze doet me op de één of andere manier wat minder. 3*
3: A white wall & a tree:
Hey, dit gaat weer de goede kant op; we zakken weer weg met de strijkers met een randje. Vleugje minimalistische Richard Skelton met vanaf een minuut of vier lekker diepe klanken erbij. 4,5*
4: Rosen:
Zonder moeite 5*. Christus wat een mooi nummer. Ik geef toe, aardig SotL, maar het raakt wel op precies de goede plek.
5: One week & one day:
Vanuit de melodie van Rosen komen we weer in een dikke wolk van drones met een soort tape structuur terecht. Statig, maar ook understated. Halverwege komt er elke keer een glijdende viool (?) voorbij vliegen en veranderd de toonsoort om vervolgens in de laatste minuut weg te zinken in het niets. 4*.
4 + 3 + 4,5 + 5 + 4 = 20,5 / 5 = 4,1
Die 3,5* die er stonden bleken dus niet helemaal te kloppen. Nu dus 4* en hopelijk gaan anderen er ook eens naar luisteren.
* denotes required fields.
* denotes required fields.