Martha Wainwright - Sans Fusils, Ni Souliers, a Paris (2009)

Martha Wainwright heb ik ooit live gezien in het voorprogramma van haar broer Rufus in Paradiso Amsterdam.
Daar gaf ze een geweldige performance van Barbara's Dis Quand Reviendras Tu. Ik had de cd van haar al in huis maar ik moest toen absoluut de nieuwere uitgave hebben waar dat nummer wél op stond.
Ik kijk dan ook best uit naar dit cover album vol Édith Piaf-nummers. Qua sfeer zal het ongetwijfeld dezelfde richting krijgen.
Ik ben benieuwd!

Vergeet niet de versie met DVD te bestellen ... Ben ook erg benieuwd.

Dus dit moet nog uitkomen begrijp ik?
Maar waar die titel op slaat? : Zonder geweren, geen schoenen, in Parijs???

Nee, het is al uit (in Nederland sinds vrijdag al).

Over de titel: is het geen uitdrukking?

Op haar eigen site wordt vermeld dat deze cd in zowel een studio- als in een live versie wordt uitgebracht ...

Het is mij niet duidelijk welke ik dan besteld heb, Hoe dan ook is ie nu onderweg dus ik hoop er snel naar te kunnen gaan luisteren want opmerkelijk genoeg heb ik mijn boterham deze keer nog niet met pindakaas kunnen besmeren.

Dan heb je nu geluk, de pindakaas is net binnen.

Broer Rufus waagde zich al eens aan de vertolking van een live-album van Judy Garland; integraal en zelfs het artwork werd overgenomen.
Martha Wainwright laat horen dat ze tweetalig is opgevoed en ze laat haar liefde voor franse chansons doorklinken door een album te maken vol Édith Piaf-nummers.
Ze liet al vaker live horen dat ze wat heeft met chansons van franse artiesten. Zo is er op haar debuut een vertolking te vinden van het nummer Dis, Quand Reviendras Tu? dat afkomstig is van Barbara. Piaf is dus ook niet echt een vreemde keuze voor dit album want het valt in dezelfde hoek. Wat wel opvalt is dat ze niet me de grote Piaf-krakers op de proppen komt en dat maakt het eigenlijk des te interessanter. Geen Non, Je Ne Regrette Rien en geen La Vie en Rose. Kenners van Piaf (ik schaar mezelf er niet onder: 1 verzamelaar lijkt me daarvoor niet voldoende) herkennen natuurlijk wel nummers als Une Enfant of L'Accordéoniste.
Wat mij heel erg goed bevalt aan deze uitvoeringen is dat Martha nergens echt uit de bocht vliegt. Geen overdreven vocale acrobatiek en geen opgeklopt drama.
Het was Hal Willner die Wainwright wist aan te zetten dit album op te nemen terwijl ze daar zelf aanvankelijk nogal huiverig tegenover stond omdat er op dat moment een film was uitgekomen over Piaf die ongetwijfeld nieuwe fans zou opleveren. Toch besloot het duo er voor te gaan en namen dit op in een klein zaaltje genaamd Dixon Place te New York. De titel van dit album, Sans Fusils, Ni Souliers, a Paris, is afkomstig uit het nummer Les Grognards (de veteranen; inderdaad een soldatenlied).
De zang moest in één take worden opgenomen om een livesfeer zo dicht mogelijk te benaderen (je hoort heel soms een bescheiden applaus tussendoor van blijkbaar toch wel aanwezig publiek). Hoorns en strijkers werden toegevoegd d.m.v. rehearsals een dag voor de opnamen.
Martha Wainwright ziet dit album meer als een ode aan bepaalde songs van Piaf dan als een ode aan de artiest zelf. Ze wil graag nog eens een soortgelijk album opnemen met Janis Joplin als uitgangspunt. Van mij mag ze, want dit bevalt me alleraardigst moet ik zeggen. Maar ik geef toe een liefhebber te zijn van Martha Wainwright én franse chansons (niet per definitie van Piaf).

Er is ook de mogelijk een cd/dvd combinatie aan te schaffen. Niet dat de dvd nu heel veel voorstelt qua aantal nummers; ik had liever het complete optreden gezien, maar goed, voor de geinteresseerden onder u zijn dit de tracks:

1.Le Chant D'Amour
2.La Foule
3.Non La Vie N'Est Pas Triste
4.Adieu Mon Coeur

En misschien ook leuk te weten is dat Thomas Bartlett (Doveman) te horen is op piano.
Je hoeft geen fan te zijn van Édith Piaf om dit een prettig album te vinden. Een beetje liefhebber wezen van franse chansons kan uiteraard geen kwaad en anders denk ik dat dit niet eens zo'n heel slecht instapmoment is: een hedendaagse zangeres die op uitstekende wijze laat horen dat chansons anno 2009 nog steeds heel fris kunnen klinken. Chapeau!

Een heel mooi album van Martha Wainwright. Zeker nu de Franse muziek weer op de kaart is gezet door het mooie programma Chansons !
Martha Wainwright , dochter van Loudon Wainwright en Kate McGarrigle en is tweetalig opgevoed (Canadese Franstalige provincie Quebec).
Nu moet je natuurlijk wel durven om Piaf's repertoire op te nemen. Dat is een instituut en eigenlijk niet te evenaren. Toch gaat Marthe deze uitdaging aan en blijft dicht bij haarzelf en dicht bij Piaf.
Wat ook wel meespeelt, ze neemt niet de meest voor de hand liggende nummers op, maar een aantal minder bekende. Daardoor heb je ook niet direct de vergelijking met Piaf in gedachten.
Muzikaal probeert ze de nummers wat meer naar deze tijd te brengen, maar ook hier blijkt uit alles het respect voor de diva. Het worden geen popnummers of zo, maar muzikaal net wat moderner. En het is echt genieten. 'Une Enfant' , mede geschreven door Charles Aznavour, bij ons bekend als 'Meisje van 16' door Boudewijn de Groot klinkt meer dan goed. Zelf herken ik, ondanks het feit dat het niet de meest bekende nummers van Piaf zijn toch nog veel nummers. Les Grognards (de grommers/brompot/veteranen/soldaat in de tijd van Napoleon) kende ik niet, maar is geweldig uitgewerkt.
Wat verder goed helpt dat het live is opgenomen. 'Hudsonia' is instrumentaal (accordeon).
Met zo'n 'tribute' album ontkom je niet aan de vraag : hoe verhoudt zich dit tot het origineel ? Eigenlijk mag je die vraag niet stellen, Piaf is een toch van een status aparte. Zoals zij haar nummers zong is niet te verbeteren. Maar de wat ouderwetse begeleiding kan er voor zorgen dat de nummers niet meer de juiste snaar raken. (geldt trouwens niet voor mij...) Wat dat betreft is dit een prima plaat om toch in aanraking te komen met meer dan de bekende nummers van Piaf en wie weet is de volgende stap om dan echt in het repertoire van 'de mus' te duiken. Grote pluim voor Martha Wainwright !