Nightstalker - Superfreak (2009)

Er zijn maar weinig bands die dezelfde gretigheid, energie en agressiviteit ten gehore kunnen brengen op hun vijfde studio album als op hun eerste. Nightstalker is een van die bands die dat wel kunnen en dat al negentien jaar lang! Ze scharen zich hiermee in het rijtje illustere bands als Motörhead en Monster Magnet. Maar waar deze twee bands wel geregeld het oude maar erg lekkere kunstje lijken te serveren, wil Nightstalker toch vaker zichzelf verrassen met iets nieuws. Rauwe rock, smeuïge riffs en psychedelische solo’s. Met z’n drieën weten deze Grieken een fuzz geluid neer te zetten om je vingers bij af te likken. Door de jaren, het vele optreden, roken en zuipen is de stem van Argy steeds beter geworden; niet te vergeten zijn drumwerk! Superfreak neemt geregeld gas terug; op die moment klinken ze het beste. Dus raampje naar beneden, fles bier open en cruisen zonder bestemming…

Inderdaad een heerlijk stoner album, dikke riffs, lekker fuzzy en het doet af en toe aan Monster Magnet denken. Hier ga ik de komende tijd van genieten.

Helaas,het begin van de plaat is erg sterk maar daarna zakt het in elkaar en is het een standaard werkje. Mijn enthousiasme is dus behoorlijk afgenomen.

Hier hetzelfde, ook al was er nooit écht enthousiasme. Behalve bij één nummer: Baby, God is Dead. Dat wordt in beperkte kring een klassieker.

Volgens mij uit Thessaloniki. Heb nr 5 ooit gedraaid in mijn uitzending.