The Persuasions - We Came to Play (1970)

Vind het erg lastig om hier een objectief oordeel over te vellen, a capella verveelt me nog al snel. Toch moeiteloos de hele plaat geluisterd, met als laatste gedachte wat een toffe plaat dit was geweest met een vette band erachter. Want zingen kunnen deze mannen. Beoordeling volgt na tweede luisterbeurt.

Ik vind dit wel erg mooi moet ik zeggen. Omdat alle nummers op alleen de vocalen zijn gebouwd heeft een album een erg mooie sfeer. De mooie stemmen geven deze sfeer mee.
Wat vooral opvalt is hoe goed die vocalen zijn. Geweldig mooi!

Dit zal precies zó'n album worden die ik heel goed vind, maar die ik niet met een hele grote regelmaat zal beluisteren. Want als je het teveel luistert kan het weleens snel gaan vervelen

De zang en melodieën zijn vaak zo sterk, dat ik er niet bij stilsta dat ik a capella aan het luisteren ben. Zou het trouwens nog wel werken met een band onder? Ik vind het prima zo. Het is wel zo dat een heel album hier iets te weinig variërend is, en dus inderdaad niet iets om regelmatig te luisteren.

Sluit me aan bij de voorgaande meningen. In geen enkele manier een slecht album, maar qua draaiminuten in mijn speler zullen de Persuasions geen topper zijn.

Acapella kan prachtig zijn, maar het is net als bij een album met alleén piano, of éen ander instrument, dat het van bijzondere klasse moet zijn om een album lang te blijven boeien. Dat doet het bij mij toch niet helemaal.
De start is natuurlijk prima; Chain Gang is een classic, die ik ook in deze versie wel al eens gehoord had. Maar daarna zakt bij mij de aandacht toch wat weg. Ik vind de ´harmony´ bijna overal wel sterk maar solo´s toch wel minder; soms neigt het naar gospel, en dat gaat hen toch minder af. De nummers die me het meeste aanspreken zijn dan ook de vlottere, met Don't Know Why I Love You, met zijn dynamiek als indrukwekkendste. Dan ben je echt even weg in de zin van dat het meer lijkt dan alleen stem (zie ook kemm´s opmerking).

Let it Be, een van mijn favoriete composities uit de popmuziek, is dan toch wel weer aardig gedaan. Niet groots, maar wel speels en zeker mooi om op een cover-avond eens tevoorschijn te halen. Misschien had dat het album ook wat feestelijker gemaakt: wat meer (bekendere) covers.

Als je de originele plaat hebt is het natuurlijk een mooi bezit, met zo´n fantastische titel ook ( ´hier zijn we met al onze instrumenten´ ). Muzikaal is het toch voor mij niet veel meer dan ´leuk voor een keer´.

Na dit album ben ik een mooie ervaring rijker, volgens mij het eerste acapella album dat ik beluister (of het enige dat me bij is gebleven). The Persuasions is een zeer muzikale groep, die er bijna (nee, niet helemaal) voor zorgt dat het gebrek aan instrumentaties niet opvalt. Na een tijdje, begint het namelijk wel wat te vervelen en mis ik wel wat fraaie instrumentaties om het wat spannender te houden. Echter had ik totaal geen moeite om We Came to Play af te luisteren, maar ik heb ook niet direct zin om het opnieuw te beluisteren. De zang is subliem, het is een leuk concept, de uitvoering is prima, maar het is niet echt voor herhaling vatbaar.

Ik ben blij dat ik dit via het soul album van de week ben tegen gekomen. Ik vind dit echt een heerlijk cd en het accapella stoort mij niet het heeft iets puurs

Ook voor mij is dit een aangename kennismaking met deze groep. Ik heb wel iets met doowop en gospel (dankzij Goodfellas en The Sopranos) en dit album sluit daar enigzins bij aan. Chain Gang, Walk on the Wild Side en Gypsy Woman zijn voor mij de hoogtepunten op dit album zonder inzinkers.

Tijd voor een verhaaltje van mijn kant was er nog niet van gekomen. Ik heb enkele weken geleden voor het eerst kennis gemaakt met deze groep en na het horen van dit album was ik direct verkocht. En bij nieuwe ontdekkingen moet ik altijd ff wat achtergrond info opzoeken! Zo kwam ik erachter dat dit echt 1 van de eerste acapella soulalbums is (misschien wel de 1e). De groep kwam rond 1962 bij elkaar. Op een leuke manier trouwens! (Klik voor verhaal van oprichting The Persuasions).
Daarna is de groep albums gaan maken. Een heleboel zelfs. Ze staan op dit moment nog niet eens allemaal op mume maar daar zal ik binnenkort ff werk van gaan maken De groep is trouwens nog steeds intact en wel met de orginele groepsleden. Iets wat in die tijd niet vanzelfsprekend was. Voor mij een teken dat deze mannen liefde en feeling hebben voor hun muziek en dat is te horen ook!

Waar velen tot nu toe het gevoel hebben dit niet te vaak te moeten horen kan ik er juist niet genoeg van krijgen. Acapella is voor mij een van de puurste muzieksoorten die bestaat en deze groep beheerst het tot in de puntjes. De vocalen zijn prachtig en de samenwerking tussen de mannen (iets wat niet makkelijk is) gewoonweg subliem.
Ksnap trouwens niet dan ''Man oh Man'' niet genoemd wordt als 1 van de betere nummers. Das voor mij toch wel 1 van de toppers!
Die leadzanger heeft trouwens echt een heerlijke stem!

Jammer genoeg kan ik nog geen ander werk van deze groep vinden want dit smaakt naar meer. Een dikke 4 sterren krijgen ze van me en misschien wel kans op nog een halfje erbij.