Buffalo Tom - A-Sides from Buffalo Tom (2000)
Alternatieve titels: Nineteen Eighty Eight to Nineteen Ninety Nine | 1988-1999
mijn stem
61 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Beggars Banquet
-
Summer (4:02)
-
Soda Jerk (4:26)
-
Taillights Fade (3:46)
-
Mineral (4:34)
-
Kitchen Door (2:59)
-
Enemy (4:53)
-
Sunflower Suit (4:11)
-
Tree House (4:15)
-
Larry (5:33)
-
Postcard (5:03)
-
Tangerine (2:42)
-
Rachael (3:02)
-
I'm Allowed (4:21)
-
Birdbrain (3:13)
-
Velvet Roof (3:57)
-
Going Underground (3:53)
-
Late at Night (3:58)
-
Wiser (3:57)
1
geplaatst: 24 mei 2006, 13:21 uur
Deze plaat is erg belangrijk voor me geweest. Een eye-opener. Ik was 14/15 jaar en luisterde naar The Who, Pink Floyd, Bush, Pearl Jam, Nirvana, Dire Straits en Van Dik Hout....
Enfin, ik zag ergens in 2000 een advertentie van deze cd in de OOR (de eerste keer dat ik 'm kocht in de winkel) staan en voelde me aangetrokken tot die aparte, ietwat mysterieuze hoes en bizarre groepsnaam. OOR sprak van hits als 'Taillights Fade' en 'Soda Jerk', hits waarvan ik in ieder geval nog nooit gehoord gehad. Mijn aandacht was getrokken en de volgende dag snelde ik naar de plaatselijke platenboer, de Vanderveen in Assen, om te vragen of ze de cd ook in de schappen hadden staan. En weldra! Dat hadden ze en vervolgens heb ik de cd gekocht. Ik fietste de acht kilometer naar huis en eenmaal thuis rende ik de trap op naar mijn kamer waar ik de cd tien keer achterelkaar gedraaid heb: ik was verkocht. Zoiets ik had ik nog nooit eerder gehoord.
Ik weet niet wat me precies in Buffalo Tom aantrok(het is eigenlijk een redelijk 'simpele' gitaarband), maar sinds die eerste luisterbeurt waren we 'vrienden'. De weemoedige, emotionele stemmen van Bill janovitz en in mindere mate Cris Colbourn raakten me direct en doen dat nog steeds. Het voelde/voelt alsof Janovitz voor en over mij zong (al weet ik niet altijd waar hij over zingt: Kitchen Door, iemand?). Er staat geen een slecht nummer op de cd al vind ik het latere werk (vooral de liedjes van Smitten: 'Wiser', 'Rachael', 'Postcard) iets te glad.
Er staan fantastische nummers op: Summer, Taillights Fade, Kitchen Door (die valse momdharmonica-solo en die achtergrondzang tijdens het refrein), het ruige Sunflower Suit (Denk Dinosaur jr, maar dan punkier en energieker), Larry, I'm Allowed en het dansbare, funky Velvet Roof. Liedjes waar weinig mis mee zijn en die iedereen wel kan waarderen, denk ik zo. Helaas is de grote en wat mij betreft verdiende doorbraak voor deze ooit hardwerkende Amerikanen nooit gekomen...
Dankzij Buffalo Tom ben ik me gaan verdiepen in de muziek en heb snel daarna bands als Dinosaur jr, Sebadoh, Lemonheads, Pavement, Bettie Serveert, The Smiths, Built to spill, Centro-matic en Afghan Whigs ontdekt. Ik kan dan ook niet anders dan 5* geven...
p.s. Dit jaar brengt Buffalo Tom een nieuw album uit en ze gaan weer op tournee! Ben benieuwd.
Enfin, ik zag ergens in 2000 een advertentie van deze cd in de OOR (de eerste keer dat ik 'm kocht in de winkel) staan en voelde me aangetrokken tot die aparte, ietwat mysterieuze hoes en bizarre groepsnaam. OOR sprak van hits als 'Taillights Fade' en 'Soda Jerk', hits waarvan ik in ieder geval nog nooit gehoord gehad. Mijn aandacht was getrokken en de volgende dag snelde ik naar de plaatselijke platenboer, de Vanderveen in Assen, om te vragen of ze de cd ook in de schappen hadden staan. En weldra! Dat hadden ze en vervolgens heb ik de cd gekocht. Ik fietste de acht kilometer naar huis en eenmaal thuis rende ik de trap op naar mijn kamer waar ik de cd tien keer achterelkaar gedraaid heb: ik was verkocht. Zoiets ik had ik nog nooit eerder gehoord.
Ik weet niet wat me precies in Buffalo Tom aantrok(het is eigenlijk een redelijk 'simpele' gitaarband), maar sinds die eerste luisterbeurt waren we 'vrienden'. De weemoedige, emotionele stemmen van Bill janovitz en in mindere mate Cris Colbourn raakten me direct en doen dat nog steeds. Het voelde/voelt alsof Janovitz voor en over mij zong (al weet ik niet altijd waar hij over zingt: Kitchen Door, iemand?). Er staat geen een slecht nummer op de cd al vind ik het latere werk (vooral de liedjes van Smitten: 'Wiser', 'Rachael', 'Postcard) iets te glad.
Er staan fantastische nummers op: Summer, Taillights Fade, Kitchen Door (die valse momdharmonica-solo en die achtergrondzang tijdens het refrein), het ruige Sunflower Suit (Denk Dinosaur jr, maar dan punkier en energieker), Larry, I'm Allowed en het dansbare, funky Velvet Roof. Liedjes waar weinig mis mee zijn en die iedereen wel kan waarderen, denk ik zo. Helaas is de grote en wat mij betreft verdiende doorbraak voor deze ooit hardwerkende Amerikanen nooit gekomen...
Dankzij Buffalo Tom ben ik me gaan verdiepen in de muziek en heb snel daarna bands als Dinosaur jr, Sebadoh, Lemonheads, Pavement, Bettie Serveert, The Smiths, Built to spill, Centro-matic en Afghan Whigs ontdekt. Ik kan dan ook niet anders dan 5* geven...
p.s. Dit jaar brengt Buffalo Tom een nieuw album uit en ze gaan weer op tournee! Ben benieuwd.
0
geplaatst: 5 januari 2017, 20:07 uur
Na ruim 10 jaar kan ik Tim krabt Bé geen ongelijk geven. Buffalo Tom verdient meer.
Prima verhaal trouwens, hierboven. Doe je over een paar maanden ook mee aan Greatest Hits?
Prima verhaal trouwens, hierboven. Doe je over een paar maanden ook mee aan Greatest Hits?
* denotes required fields.
* denotes required fields.