Insulin Reaction - What's the Point (1988)

Een prachtig plaatje. Opmerkelijk aan deze band is dat ze twee basgitaren hebben maar geen electric-gitaar. Daardoor komt er een bepaalde sfeer vrij die heerlijk melancholisch is. Het eerste hoogtepunt is Want. Wat hier instrumentaal gebeurd is prachtig, dit brengt het op gelijke hoogte met de stem. Deze twee zijn goed gebalanceerd - wat zeker positief is aangezien de stem van de zanger niet opmerkelijk geweldig is, maar gewoon goed en op sommige punten heel goed. Het volgende nummer wat mij laat rillen is Darkzone. Zet het naast Duckfeet van FR en dan heb ik al 2 nummers binnen voor het fantastische darkwave-album ooit. Ik proef de sfeer, ik verplaats me in het nummer, ik zweef over de grond beheerst door de basgitaren en de zang. Het is dan wel donker, maar ik wil altijd blijven zweven boven het gras luisterend naar deze muziek.
Bij het nummer Blacksuit Man gaat de drummer ook een grotere rol spelen. Harde, doffe slagen overheersen het nummer. En dan Difference, houd je adem in zodat je het nummer in één keer kunt afsluiteren. Die beginnoten, hoe krijg je het verzonnen, en dan de stem die menigmaal de tekst 'you'll not leave, 'cause I won't follow' zingt. Het is gewoon bereikbaar voor je geest - de barricade tussen de band en luisteraar is opgeheven en je kunt genieten op een hoog niveau. Moet ik ook nog woorden vuil maken aan Cannibals? Ik denk het niet, hier komt de stem van de zanger het best naar voren en je kunt alleen maar genieten.

Misschien dat dit album op een dag nog een keer in mijn top 10 verschijnt.