Herman van Veen - Op Handen (1978)

Relatief onbekend album van Herman van Veen, maar volkomen ten onrechte. Uitgebracht in zijn relatief sombere en zelfs cynische periode, die inzette met 'Overblijven' (1977) en aanhield tot Anne (1986). Terugluisterend is het bijna onvoorstelbaar hoeveel van zijn liedjes in deze periode handelen over verlies, verdriet, tegenslag, twijfel, teleurstelling, geweld, bedrog, machtsmisbruik, onvermogen en andere thema's die maar weinig mensen associëren met onze 'nationale clown'.

Op de binnenhoes prijken twee musici (V.d. Wurff en Sacksioni), een zanger (Van Veen) en een dichter (Chrispijn). De plaat klinkt dan ook bijna intiem en nabij, met arrangementen die in hun soberheid toch zeer gevarieerd zijn en met sterke melodieën. Wel hangt steeds een dreiging over de muziek. Als Van Veen in deze jaren niet bepaald 'Zo vrolijk' was, dan stond Van der Wurff hem daarin bijzonder ten dienst.

Symobolisch. Op de hoesfoto's kijken musici en dichter ons minzaam aan. Alleen Van Veen zelf kijkt stuurs een andere kant uit.

Voor wie houdt van Het Betere Nederlandse Luisterlied is dit een droom van een plaat, tekstueel zeer sterk met een gevarieerde thematiek. Alleen als je depressief bent doe je er verstandiger aan iets gezelligers op te zetten.

Ik weet niet waarom Van Veen deze plaat nooit heeft willen uitbrengen op CD. Zelfs op zijn nieuwe overzicht, de 'Herman van Veen Top 100' met nummers uit zijn hele carrière, wordt deze LP geheel overgeslagen. Te pijnlijk? Jammer. En onbegrijpelijk: voor mij is het bijna een meesterwerk en het behoort zeker tot het allerbeste dat Van Veen ooit uitbracht.

Inderdaad heel erg dat zoveel albums van hem niet op cd zijn verschenen. Misschien moet hij eens een box (laten) aanleggen waarin al zijn reguliere albums remastered op cd verschijnen. En als hij er dan één nummer opzet dat niet op die reguliere albums stond, mag die box zelfs op MuMe. Jammer toch dat Pink Floyd met hun box dat niet deden.

Dit is een mooi, zei het zwaarmoedig album, met teksten die om de aandacht vragen. Ik heb het genoegen gehad om een paar lp's van hem te bemachtigen voor een vriendelijk prijsje. Gelukkig maar, want daardoor kan ik ook deze liedjes van hem beluisteren, die idd. nergens op enig verzamelalbum te vinden zijn.

Dit album is kort op cd verschenen en wel in 1991. Net als Carré Amsterdam, En Nooit Weerom en De Wonderlijke Avonturen is deze erg moeilijk te vinden tegenwoordig.

Dit album heb ik als lp en als cd. Toen ik een keer in een platenzaak was, hadden ze bijna het volledige oeuvre van Herman van Veen op cd liggen (de studioalbums tenminste). Toen had ik al zeven albums van Van Veen op vinyl, en ik was al enthousiast over de muziek. Graag had ik de cd's gekocht. Echter mocht ik ze nog niet kopen, omdat de prijzen nog moesten worden vast gesteld of zoiets. Toen ik een week later terugkwam, waren alle cd's weg. Alleen Op handen lag er nog.
Ik was al gewaarschuwd door de reacties op deze pagina: het album is nogal zwaarmoedig. Toch kwam het als een soort verrassing. Na twee luisterbeurten vond ik er drie nummers bovenuit steken: Uitzicht op zee, Niet alleen en gek genoeg ook Te loom. Dat laatste nummer zal voor mij voornamelijk een verademing zijn geweest tussen die zwaarmoedige nummers.
Ik denk dat ik het album de komende tijd vaker ga beluisteren om een beter oordeel te vellen.
Voorlopig dus een vrij laag cijfer, maar dit zal ongetwijfeld nog hoger worden.

Het is in mijn ogen trouwens wel vreemd dat er bij de albums van Van Veen nooit een tekstboekje zit. Van de zeven albums die ik op LP heb, zit er alleen bij Iets van een clown een papier met de teksten. Het zijn wel allemaal tweedehandsjes, wellicht dat dat de verklaring is...

Waarschijnlijk heeft dit album wel wat meer aandacht nodig voordat ik 'm goed kan waarderen. Ik ben benieuwd.

Stem met een halfje verhoogd.
De meeste nummers werden voor mij veel mooier toen ik goed geconcentreerd luisterde (Lekker Buitje, Keurig Vermoord maar de tweede helft vind ik toch minder dan het eerste. Honds en De weduwe vind ik niet geslaagd. Helaas werkt Middagoverpeinzing ook niet goed als lied. Sommige gedichten lenen zich niet goed voor liedtekst. Een melodie doet dan helaas afbreuk aan het gedicht. Nou zijn de teksten die Herman van Veen nooit echt gemakkelijk. Willem Wilmink hield daar rekening mee; hij zei zelf dat een liedtekst zó geschreven moet zijn, dat het in één keer duidelijk is. De teksten van Rob Chrispijn zijn mooi, maar vaak wel lastig om in één keer te begrijpen. Nogmaals vind ik het zeer vreemd dat er geen tekstboekje bij zijn albums zitten...
Al met al een mooi album van Van Veen. Helaas is het niet zo gevarieerd, en misschien dat het daardoor ook een beetje komt dat de laatste nummers minder goed smaken.
Een 3,5

Toch wel vreemd dat de oudere albums van Herman niet meer leverbaar zijn. Ik kan niet anders dan concluderen dat van Veen hier zelf niet meer achter staat en ze niet meer wil uitgeven. Bij Harlekijn is hij zelf de baas, dus daar ligt het probleem, denk ik. Hij wil zijn verleden wissen, zo lijkt het.

Ik hoop dat er een box uitkomt. Om de tien jaar kwam er een verzamelaar uit: 'In vogelvlucht', 'Nu en dan' en '100'. De kans bestaat ter ere van een 50-jarige carrière in 2018 of 2019. Misschien wordt het weer een overbodige verzamelaar met herwerkte versies, maar wie weet komt er een box met alle reguliere albums en meer. Dan zou het probleem van niet meer te vinden werk op cd eindelijk van de baan zijn.

Vandaag hoorde ik dat er op 27 november een 10-cdbox uitkomt, Een keuze genaamd. Op de cd's staan Goed Voor Een Glimlach (1971), Overblijven (1977), (1984), De Wisselaars (1985), Anne (1986), Je Zoenen Zijn Zoeter (1999), Sprakeloos (2006), Nederlanders (2008), Utrechtse Monologen (2008) en Kersvers (2014). Een beetje vreemde verzameling. bol.com | 10 Keer Herman Van Veen Een Keuze, Herman Van Veen | Muziek

En Signalen (1984).

Wat een zinloze box is me dat! Een willekeurig allegaartje. Pffffffffffffffff. En ondertussen zijn oude albums niet op cd te verkrijgen.

Een nogal willekeurige keuze, inderdaad. Maar ja... Goed voor een glimlach en Overblijven zijn twee oude albums.

Ik vind die verzamelbox echt zielig. Waarom niet alle reguliere albums in een box en alle cd's in een kartonnen hoesje? Dat zou toch prachtig zijn.

Vind ik ook.

Dit album vond ik eigenlijk niets hebben wat opvalt. De eerste paar liedjes zijn mooie stemminge liedjes, een tikkeltje introvert, maar het ritmische stuk daarna is kneitervals en vervelend om te horen. Jammer want Overblijven uit 1977 is één van mijn favoriete v Veen platen.

Nou, wat mij persoonlijk enorm aan dit album opvalt, is de zwaarmoedigheid en de treurigheid, die vooral verklankt wordt door de eentonigheid. Vooral kant twee is erg zwaar. (Honds, De weduwe, De dansmuziekkapel van frau Roll) Kant één is inderdaad over het algemeen veel beter dan kant twee, ofschoon op kant twee wel mijn favoriet staat. Na Te loom, het ritmische stuk, daalt het niveau ontzettend. Te loom zelf vind ik eigenlijk wel goed te doen. Vooral de blazers zijn mooi. Kant twee is eigenlijk ontzettend slecht, op één lied na: Keurig vermoord. Dat vind ik het mooiste nummer van de hele plaat. Schitterende tekst en mooie muziek. Alle nummers daarna vind ik eigenlijk gewoon saai en slecht. De teksten zijn minder (op Keurig vermoord en Middagoverpeinzing na, alleen komt de tekst van Middagoverpeinzing als liedtekst niet over.) en de melodieën zijn gewoon veel te eentonig.
Jammer, want zonder de misbaksels op kant twee was dit een fantastische plaat geweest.

Inderdaad zeg! Vandaag weer eens gedraaid na lange tijd en wat een donkerheid, mooie donkerheid wel te verstaan. WIl hem toch nog eens op een donkere decemberdag proberen, in de juiste setting komt deze lp wellicht nóg beter uit de verf. Sterkste punt van Herman van Veen vind ik het wanneer hij een verhaal probeert te vertellen en daarmee zit je goed met 'op handen'.

Deze elpee dient inderdaad beluisterd te worden in het najaar, als de zon tegelijk met de lunch zakt. De somberheid en de zwaarmoedigheid zijn ongekend. Ik merk dat ik al kippenvel krijg bij het begin van Uitzicht op zee: die gitaar met die hoge piep... Het is een plaat waar je geconcentreerd naar moet luisteren.
De hoogtepunten voor mij zijn Uitzicht op zee en Keurig vermoord.
Dit is echt een plaat die je vaak moet horen. Dat heb ik gedaan, en nu is het echt één van mijn grote favorieten, vooral door de somberheid.