Doc Watson - Portrait (1987)

Arthel 'Doc' Watson, stond er als artiestnaam op de hoes. Ik kende alleen zijn naam, en dacht, vanwege de late releasedatum en de lage prijs, dat het een soort verzamelaar was. Bij een globale beluistering leek het een vrij rustige countryplaat, niet slecht, niet bijzonder en er stond ook geen bekende classic op.
De plaat verdween als halve miskoop in mijn kast en kwam daar pas na jaren onlangs weer uit. Wat een pareltje uit eigen collectie kan dat dan zijn! De vlakke liedjes blijken toch wel erg mooi gebracht. Bij Leaving London werd ik helemaal betoverd; lekker om weer eens zo´n song te hebben die je met plezier 3 keer achter elkaar draait.

Zijn stijl is weliswaar ingetogen, maar allesbehalve onverschillig. Totaal niet passend in de huidige trend waarbij roots en folk steeds extraverter en emotioneler schijnt te moeten worden gezongen. Je krijgt bij dit album in plaats daarvan dat prettige gevoel van zo´n oude routinier die, wars van elke trend, gewoon nog eens goed wil laten zien hoe het moet op zijn manier.

Let op, want met verborgen titel: Track 5 is een versie van de House of the Rising Sun in de stijl zoals dat nummer er al was vóór de Animals, een beetje gelijkend op de Woody Guthrie versie.