Jim Ford - Harlan County (1969)

”In the back hills of Kentucky I was raised / In a shack on Big Bone Mountain / Born into poverty, bathed in misery / The times I went hungry you can't count 'em / We are gathered here today to ask the Lord / To take us out of Harlan County.” Oei, ik mag toch hopen dat die arme Jim Ford niet al te veel trauma’s aan Harlan County heeft overgehouden, en dat dit nummer niet zo biografisch is als de tekst je vertelt. Anders zou je alleen al op basis van het titelnummer medelijden met Jim Ford krijgen. Alhoewel, ik heb sowieso al medelijden met de beste man. Ik vind het dan ook nogal triest dat hij nooit is doorgebroken. Helaas is het daar nu sowieso te laat voor, hij is 18 november aanstaande alweer vier jaar overleden.

Het vertellen van verhalen in je nummers is geen kunst, het kunnen overbrengen van het gevoel van die verhalen daarentegen wel. Jim Ford kan dat als geen ander. Met een begeleiding die zowel bestaat uit funk, soul, folk als country, zorgt dat voor een fraai eindresultaat. Corrigeer me als je het er niet mee eens bent, maar dit album had zo opgenomen kunnen worden in Muscle Shoals, Alabama! Hoewel hij indertijd (helaas) maar één album heeft mogen uitbrengen, lijkt het vreemd genoeg alsof alleen dat al voldoende was. Dit album vertelt het verhaal van Jim Ford, de man c.q. zanger die jarenlang kampte met een zware cocaïne verslaving. De man die op z’n twintigste, luister even goed naar de tekst van het titelnummer, al een veelbewogen leven achter de rug had. Op het album hoor je overigens niet alleen verwijzingen naar de staat Kentucky, maar tevens naar de steden Nashville, New Orleans en ook Los Angeles. Niet zo vreemd, overigens, want de beste man bracht zijn leven door in deze beruchte steden.

Mooier dan het titelnummer wordt het niet, maar dat komt omdat dat nummer echt één van de mooiste, oprechte trieste liedjes ooit is. Dat betekent niet dat het overige materiaal niet de moeite waard is hoor, integendeel. Hij covert op fantastische wijze Willie Dixon’s Spoonfull, dat eigenlijk het enige nummer is op dit album dat je onder het rock genre kan scharen. Maar covers, die heeft Jim Ford niet nodig. Het andere materiaal, soms zelfgeschreven, soms door anderen, is nog veel indrukwekkender. To make my life beautiful is een prachtig liefdesliedje, maar het onderscheidt zich van de massa. Het heeft bij vlagen een haast spookachtige instrumentatie, en dat maakt het nummer, naar mijn mening, absoluut interessant. Of wat te denken van Dr. Handy's dandy candy? Ook zo’n prachtig, en biografisch nummer waarin hij zijn liefde voor cocaïne niet onder stoelen of banken steekt (“dandy candy” = cocaïne). Maar er is ook plaats voor liefdesliedjes, en het mag gezegd worden, ook deze nummers zijn geslaagd. Love on my brain weet een bijzonder warm gevoel op te wekken. Long road ahead, een beetje in de hippie-sfeer, bevalt me ook goed, en wat een mooie tekst. ”I’ve got a long road ahead, I’ve got a lot to leave behind.” Ach, weet je, ieder nummer heeft wat te bieden, en is meer dan geslaagd te noemen.

Onze, door allen gerespecteerde, Sly Stone vertelde over de beste man: “He’s the funkiest white man I know”. De waarheid zal daar ongetwijfeld dicht in de buurt liggen, ik ben het er wel mee eens, eigenlijk.

Prachtig verhaal van Angelo waar eenvoudigweg niets aan toe te voegen valt. Ik heb bij tijd en wijle net even te veel moeite met het rijkelijk aanwezige soulgehalte. Maar de temperaturen van de afgelopen dagen trekken mij moeiteloos over de streep. Over het algemeen heeft het weer niet zo veel invloed op mijn muzieksmaak. Dit is echter zo'n voorbeeld waarbij het juist wel net dat verschil maakt. Ja deze man had wel iets meer platen mogen maken van mij. Wat mij betreft dan iets meer richting roots/rock, maar wat anderen betreft waarschijnlijk iets meer richting soul. Dat is het mooie van deze artiest. Het brengt liefhebbers van meerdere genres samen.

Dit album heeft een zekere cultstatus. Een paar keer beluisterd maar dat hoor ik er niet vanaf. Bepaald geen slechte plaat. Tekstueel mij iets teveel misario en een beetje clichématig maar wel lekker pittig gekruid en met soul. Zijn stem pakte me alleen niet. De dope hem wel. Anders had ie wellicht kunnen doorgroeien en meer fraais laten horen. Jammer.

"he even could't get a job with a shotgun" zingt Jim over zijn vader in het eerste nummer....alles behalve cliché. Maar prachtige verhalende teksten over het harde leven in Harlan County.

Mooie frase hoewel ik meer muzikanten (m/v) ken die vergelijkbare teksten hebben geschreven. Het gaat mij vooral om zijn stem. Die pruim ik niet. Dan houdt het voor mij op. Gewoon een kwestie van smaak.

Dit album begint sterk met een stevig country nummer, daarna is het allemaal slechts aardig. Bekende muzikanten op dit album zijn James Burton, Dr. John en Jim Keltner.