Een kleine 1,5 jaar nam men de tijd voor hun 3de album en dat is goed te horen.
Doordachtere en beter uitgewerkte songs als hun voorganger "Signal Fire" met een hogere en constantere nivo van de songs.
Opener "Jet Jive" is snel, melodisch en swingend tegelijk.
Daarna zingt volgens mij gitarist Mitsuhiro Saito "Must Say "Adieu" en valt daarom al op.
Hij zingt vrij laag en ruig in vergelijking met lead zanger en solo gitarist Kyoji Yamamoto en hierin ook ruimte voor doordachte lange instrumentale stukken (heerlijk baswerk hierop weer).
Mooi dubbel gitaarwerk op "Blue Eyed Lady" a la Thin Lizzy.
Het snelle "The Clown" vervolgt met solos en breaks maar ook een zanglijn erin wat ervoor zorgt dat het heel herkenbaar is.
"Rock and Roll Kid" is het zwakste nummer van de plaat maar duurt niet al te lang en klinkt wat gewoontjes.
Zowaar een akoustisch nummer, "Fallen Leaves" bevat alleen gitaar en zang en is ook meteen vrij herkenbaar.
Voor mij is "Heavy" het hoogtepunt, slepend hypnotiserend vreemde tempowisselingen en vervormde zang het zit er allemaal in.
Het korte "Sister Soul" komt na zo'n vreemd nummer goed tot z'n recht, mooi solo gitaarwerk hierop.
De ballad "Behind the Mask" is een waardig besluit van dit zeer afwisselende Bow Wow album.
Zo staan die eerste 3 Bow Wow albums helemaal op zich, horen eigenlijk bij elkaar.
Hierna zouden ze meer 3 pop/rock georienteerde platen maken voordat men in 1981 weer overging op hardrock maar dan zonder de onbevangen jaren 70 sfeer.