Erasure - Nightbird (2005)

een 4,5 voor deze schitterende synthi-popplaat waarbij ik toch elke keer weer kippevel krijg

Eindelijk een goed album. Het duurde even maar Nightbird is goed. Breathe is terecht een single maar helaas niks gedaan.
Don't Say You Love Me is heel mooi. Geweldige klanken, muziek, zangpartijen enz enz.
Vooral op de Nightbird DVD zit dit nummer als videoclip bij de extra's. En dan door de Dolby Surround! Kippevel zoals KimA al eerder zei.

Dit album is van het begin tot het eind zó ontzettend mooi!
Het klopt aan alle kanten, en verdient wat mij betreft 5 sterren!

Prachtig album. Sfeervolle synthpop. Elk nummer is sterk.

De eerste 3 nummers vind ik het beste en na al die jaren zet ik dit album nog geregeld op. Warm en sfeervol.

Ik gooi er nog een halfje tegenaan. Het is een heel fijn sfeervol album. Ook erg consistent en dat is met de mannen wel eens anders. Ook qua productie is het een warm bad. Erg fijne muzikale details die allemaal de ruimte krijgen in het geheel.

Toch vreemd dat de albums van Erasure altijd maar door een mannetje of 15 door een cijfer worden voorzien. Enkel het album met Sometimes scoort wat meer. Zelfs Chorus komt niet boven de 18 en dat kreeg destijds toch best de nodige aandacht met behoorlijke airplay van Love to Hate Yo en Chorus. Dat is nog altijd wel een heel stuk meer dan de laatste albums van heren waar echt niemand meer op af komt

Dankzij Casartelli zit ik wel de hele tijd te wohohoho-en, bedankt daar nog voor

Van Erasure heb ik alleen een verzamelaar, hoog tijd om eens een regulier album te proberen. Deze bevalt prima hier, de stem van Andy is altijd fijn en Vince op de synths kan niet mis gaan. Breathe klinkt lekker chill, I'll Be There is heerlijk retro. Deze ga ik zeker vaker opzetten. Welke andere albums van Erasure zijn aan te raden? Ze hebben wel een flinke discografie.

Chorus en Violet Flame.

Eerste is meer pop (maar dan weer wel met de camp anthem Love to Hate You) en Violet Flame heppie de peppie over the Top dance.

. Ik heb de meeste albums van Erasure in de kast liggen en I say i say i say heb ik beduidend meer opgezet dan de andere albums, dus ik zou die aanraden.

Ik heb net als Frank I Say I Say I Say heel vaak gedraaid, maar ook de albums Erasure (1995), Wild! en Chorus vind ik zeer de moeite waard.