Bow Wow - Hard Dog (1981)

Met "Hard Dog" werd de harde koers weer opgepakt die ze sinds 3 jaar hadden verlaten, en in die periode verschenen maar liefst 3 studio-albums die poprock songs bevatte in de ruimste zin van het woord en een dubbel-LP soundtrack.

De opener laat geen ruimte voor twijfel over de hardere koers en wat geweldig die overslaande zang in het refrein van “Fugutive”.
Bow Wow koos vanaf dit album weer om 100 % hardrock te spelen, het speelplezier druipt er vanaf.
De eerste 4 songs zijn nogal in de stijl van de NWOBHM, en in tegenstelling tot Loudness in die jaren is niet te horen dat ze uit Japan komen.
Niet al te origineel de songs maar in Kyoji Yamamoto hebben ze wel een bovengemmiddeld goede gitarist wat vooral in de solos te horen is.

Een acoustisch begin op “Searching”, er wordt wat gas teruggenomen en wat meer diepte en afwisseling in “Breakdown of the Earth” opgebouwd uit verschillende stukken voor mij het hoogtepunt van de plaat.
“My Dear Alarm Clock” klinkt flauw en grappig tegelijk, nogal een vrijblijvend deuntje wat niet irriteert omdat ze zichzelf hierop niet serieus nemen.
Een mooie slepende gitaarsolo in “Judas (In Blue)”, een trage song die even op gang moet komen.

Neem de tijd om “Close to the End” te waarderen, zit meer in als je op het eerste gehoor zou denken, qua gitaarsolos erg interressant.
Rest ons nog het snelle rock ‘n’ roll-achtige “New Red Boots”, wat weer een tof nummer is en de mooie ballad “I Know” is een waardige afsluiter.
Begin dit jaar voor het eerst uitgekomen op CD in een mini-LP replica verpakking, uiteraard alleen in Japan.