Bow Wow - Holy Expedition (1983)
mijn stem
4 stemmen
0
geplaatst: 26 januari 2011, 21:25 uur
Tussen deze live-plaat en de vorige (Super Live uit 1978) werden maar liefst 6 studio-albums uitgebracht en een soundtrack (een dubbel-LP).
Echter de songs hierop zijn afkomstig van de laatste 2 albums en 1 van het debuut die ook al op de eerdere live-plaat stonden.
Opgenomen in de Marquee te Londen en het klinkt erg gezellig allemaal (had er graag bij willen zijn).
De meest recente platen waren toendertijd ook in Europa uitgebracht en dat zorgde voor een kleine fanatieke aanhang die het Japanse Bow Wow dus live konden aanschouwen.
Duidelijk geinspireerd door de NWOBHM waren de songs wat meer rechttoe-rechtaan hardrock, de opener is daar meteen al een bewijs van met een hoog meezinggehalte-refrein.
Hakken en beuken met "You're Mine", afwisselend alleen zang en de gehele band op volle sterkte.
De zang van Kyoji Yamamoto heb ik nooit zo bijzonder gevonden, evenals het logge
"Touch Me I'm on Fire" en wat jammer dat het afwisselende "Can't Get Back to You" ontsiert wordt door een zwakke drumsolo en een uitgesponnen freakerige gitaarsolo.
Het navolgende "Don't Cry Baby" is geschreven en wordt gezongen door 2de gitarist Mitsuhiro Saito en weet op het instrumentale tussenstuk na niet te boeien.
Nee, ik ben niet kapot van deze opnames, ik heb niet zoveel met hun simpelere hardrockkoers uit die jaren maar qua sfeer weet deze de live sfeer goed te vangen (het is alsof je midden tussen het publiek staat).
Een veelbelovend begin van "20th Century Child" en gelukkig hoor je hier weer wat van hun oude klasse in terug, inventief en doordacht in die nieuwe stijl.
Het betere beukwerk zullen we maar zeggen over de song met de veelbelovende titel "Devil Woman", wat maakt het ook uit allemaal.
Van het legendarische debuut de afsluiter "Theme of Bow Wow", wordt zo ruig en heavy gespeeld dat de oorspronkelijke sfeer bijna verdwijnt.
Inclusief het verplichte meezingstuk (Oh Yeah.... Oh Yeah), erg aanstekelijk allemaal.
Ik kom niet verder als een voldoende (een 6, dus 3 sterren), zelden zo'n pure en oprecht live album gehoord maar helaas heb ik niet zoveel met de songs.
Echter de songs hierop zijn afkomstig van de laatste 2 albums en 1 van het debuut die ook al op de eerdere live-plaat stonden.
Opgenomen in de Marquee te Londen en het klinkt erg gezellig allemaal (had er graag bij willen zijn).
De meest recente platen waren toendertijd ook in Europa uitgebracht en dat zorgde voor een kleine fanatieke aanhang die het Japanse Bow Wow dus live konden aanschouwen.
Duidelijk geinspireerd door de NWOBHM waren de songs wat meer rechttoe-rechtaan hardrock, de opener is daar meteen al een bewijs van met een hoog meezinggehalte-refrein.
Hakken en beuken met "You're Mine", afwisselend alleen zang en de gehele band op volle sterkte.
De zang van Kyoji Yamamoto heb ik nooit zo bijzonder gevonden, evenals het logge
"Touch Me I'm on Fire" en wat jammer dat het afwisselende "Can't Get Back to You" ontsiert wordt door een zwakke drumsolo en een uitgesponnen freakerige gitaarsolo.
Het navolgende "Don't Cry Baby" is geschreven en wordt gezongen door 2de gitarist Mitsuhiro Saito en weet op het instrumentale tussenstuk na niet te boeien.
Nee, ik ben niet kapot van deze opnames, ik heb niet zoveel met hun simpelere hardrockkoers uit die jaren maar qua sfeer weet deze de live sfeer goed te vangen (het is alsof je midden tussen het publiek staat).
Een veelbelovend begin van "20th Century Child" en gelukkig hoor je hier weer wat van hun oude klasse in terug, inventief en doordacht in die nieuwe stijl.
Het betere beukwerk zullen we maar zeggen over de song met de veelbelovende titel "Devil Woman", wat maakt het ook uit allemaal.
Van het legendarische debuut de afsluiter "Theme of Bow Wow", wordt zo ruig en heavy gespeeld dat de oorspronkelijke sfeer bijna verdwijnt.
Inclusief het verplichte meezingstuk (Oh Yeah.... Oh Yeah), erg aanstekelijk allemaal.
Ik kom niet verder als een voldoende (een 6, dus 3 sterren), zelden zo'n pure en oprecht live album gehoord maar helaas heb ik niet zoveel met de songs.
0
geplaatst: 27 augustus 2013, 23:08 uur
Deze Japanners speelden in ieder geval geen thuiswedstrijd zoals Loudness dat in hetzelfde jaar deed met Live-Loud-Alive: Loudness in Tokyo. Erg vol klinkt de Marquee echter niet op deze expeditie van Bow Wow. Je hoort maar weinig publiek bij het (erg simpele) meezingstuk van 'Oh Yeah' in Theme of Bow Wow.
Het geluid komt rauw over en maakt altijd de indruk bij me los dat het wel eens een hard optreden kon zijn geweest. Ken deze band verder niet, maar You're Mine en Devil Woman zijn toppers. Heb geen moeite met het gefreak in Can't Get Back to You, maar Don't Cry Baby blijft een enigszins zwakke compositie.
Het album heeft een schitterende hoes, het zal me een mooi tafereel zijn geweest in de Marquee.
Het geluid komt rauw over en maakt altijd de indruk bij me los dat het wel eens een hard optreden kon zijn geweest. Ken deze band verder niet, maar You're Mine en Devil Woman zijn toppers. Heb geen moeite met het gefreak in Can't Get Back to You, maar Don't Cry Baby blijft een enigszins zwakke compositie.
Het album heeft een schitterende hoes, het zal me een mooi tafereel zijn geweest in de Marquee.
0
geplaatst: 6 maart 2022, 22:38 uur
Ik heb deze nu op op vinyl maar vind deze eigenlijk bar en boos. Klinkt als een bootleg en de uitvoeringen van de songs zijn ook ondermaats. De band zou ook snel uiteen vallen en verder gaan onder de naam Vow Wow. Wellicht dat het einde al voelbaar was die avond.
* denotes required fields.
* denotes required fields.