Sidney Joe Qualls - I Enjoy Loving You (1974)

Toch wel een zeer fijn album van Sidney Joe Qualls, of moet ik zeggen Al Green? De overeenkomsten voor wat betreft stemgeluid zijn bijna griezelig, en zijn nagenoeg identiek te noemen. De directeur van het Dakar-label vertelde toentertijd dat hij zelfs meende dat hij Al Green had getekend (!), uiteraard wel met een knipoog. Hoewel zelfs de stijl soul die op dit album te horen is, lijkt op die van Al Green, heeft dit album niet echt de typische Memphis-sound overgenomen. Nee, het voelt soms iets moderner aan, en dat is toch wel een kenmerk voor soul die gemaakt werd in Chicago, Illionois. Gelukkig maar, want één Al Green is genoeg. Het album biedt een aantal zeer fijne momenten, waardoor dit album zeker niet onderdoet voor een ander soul album als één van bijvoorbeeld eh… Al Green. Maar genoeg over Green, want deze Sidney staat z’n mannetje, en zou dergelijke vergelijkingen in principe niet eens echt nodig moeten hebben (al maak ik me er zelf natuurlijk ook schuldig aan). Oké, dan nu over het album.

De opener is alvast heerlijk. I enjoy loving you doet even alle zorgen vergeten. Was het leven maar zo simpel en eenvoudig als Sidney ons voorhoudt. Een romanticus is hij wel, zo blijkt ook uit het door Sam Dees geschreven Where the lilies grow waarin hij bezingt dat hij zijn liefde meeneemt naar een mooie plek. Die thema’s die hij bezingt zijn bij vlagen sowieso leuk verwoord, zo beschrijft / ervaart hij het niet kunnen loskomen van een relatie als I’m being held hostage. Het grootste gedeelte van het album bestaat overigens ook uit liefelijke (zwijmel)nummers, maar het mag gezegd worden: hij weet ze te brengen! De onschuldige aard van de teksten wordt zelden (niet) veranderd, maar met het tweede nummer Shut your mouth (één van de hoogtepunten), die toch wel een ietwat dreigende tekst heeft, laat hij een wat stoerdere kant horen. Nee, die Sidney laat zich niet bedotten, hoor. Het enige, voor mij, mindere moment die ik wil noemen is If you don’t know me by now, niet omdat deze versie zo slecht is, maar omdat ik het een draak van een nummer vind – ook het origineel dus. De uitvoering is misschien wel de beste die ik gehoord heb, al zorgen de achtergrondzangeressen wel voor enige kitscherigheid.

De precieze reden waarom deze zanger uit Jacknash - Arkansas, geen succesvolle carrière tegemoet ging is mij een raadsel. De enige reden die ik zou kunnen bedenken is dat men genoeg had aan… en ja, daar valt zijn naam weer: Al Green. Een andere logische verklaring is er simpelweg niet te vinden.