Ierse band, in 1987 opgericht door Donal Coughlan en Gerry Leonard. Ze namen één album op in 1989/1990 en niet lang daarna stopten ze er al mee ondanks wat demo's voor een 2de album. Leonard speelde daarna veel met David Bowie en voor o.a. Suzanne Vega. Coughlan overleed in 2006, hij leed aan MS.
Het album zelf doet me een beetje denken aan The Blue Nile en bijvoorbeeld The Silencers. Maar heeft toch ook een eigen geluid: melancholisch soms, beetje Keltische invloeden, iets spitirueels. Indertijd door de pers best lovend ontvangen maar nooit doorgebroken bij het grote publiek.
Coughlan was de tekstschrijver en refereerde aan zijn ziekte in Galway Bay:
It’s Galway Bay, St Patrick’s Day, the reality’s here to stay.
So I’m walking towards the seashore, but the seashore gets further away.
Deze CD kwam ik bij toeval tegen in de kringloop. Ook weer zo'n band die indertijd totaal langs me heen is gegaan. En dat zal velen bij deze band overkomen zijn denk ik.