Aerosmith - Just Push Play (2001)

Leuk. Niet bijzonder. Kan niet tippen aan Toys in the Attic en Pump.
Jaded is bekendste nummer.

3* voor de moeite.

M'n eerste Aerosmith-album. Vond 'm gelijk goed. Tot ik bij een maat van me kwam die me wat andere Aerosmiths liet horen. Viel me op dat dit eigenlijk juist een minder album van ze is. Maar 'Jaded' blijf ik goed vinden. 3

Dit is een redelijk Aerosmith album, maar haalt het idd niet bij Toys in the Attic of Pump. Het album opent heel herkenbaar met 'Beyond Beautiful'. Je weet meteen: dit is Aerosmith. Dat geldt voor het merendeel van de nummers. In een aantal nummers verkent Aerosmith wat modernere invloeden door wat te experimenteren met loops en samples. Wat mij betreft hadden ze dat mogen laten.

'Jaded' is dan wel het bekenste nummer van dit album, maar ik vind het een zwak nummer. Er staan betere nummers op. Mijn favoriet tracks: 'Beyond Beautiful', 'Luv Lies' en 'Drop Dead Gorgeous'.

Jaded en Fly Away From Here waren singles, maar er was nog een single. Welk nummer was dat? Het had een sprookjesachtige clip.

Dat was Sunshine

Dit album van Aerosmith vind ik toch wel de minste van alle albums die ik van hen bezit. en dat zijn, Get a grip, nine lives, Pump, Permanent vacation een Greatest hits en deze. Er staan nog wel wat aardige nummers op zoals Jaded en Fly away from here. Maar voor de rest tjah ik denk dat er te weinig druk op ze stond tijdens de sessies van dit album want echt goed is het niet geworden. nouja toch en een 0,5* voor de hoes jezus dit is wel een van de meest lelijke hoezen die ik ooit heb gezien.
2,5*

Een redelijk Aerosmith album, het begint sterk met Beyond Beautiful maar is voor de rest net als voorganger Nine Lives erg wisselvallig. Goede nummers als Sunshine, Drop Dead Gorgeous, Face en Light Inside worden te vaak afgewisseld met mindere nummers als Trip Hoppin', Luv Lies en het afschuwelijke Fly Away From Here. Te overgeproduceerd ook, jammer. Gelukkig zou Aerosmith zich hierna revancheren met Honkin' On Bobo .

3.5e ster

Inderdaad een wisselvallig album, maar ik mag er toch graag naar luisteren. Het titelnummer swingt als een tiet, Fly Away From Here, Sunshine en Avant Garden zijn prachtige ballades en Face is een lekker toetje.

Na tien jaar weer eens Just Push Play beluisterd en stukke beter dan ik dacht te herinneren. De plaat gaat eigenlijk ijzersterk van start en na track 4 kakt hij een beetje in. Met name 5, 6 en 7 zijn zwakke songs waardoor de aandacht snel wegvalt en je de neiging hebt de cd er weer uit te halen. Luv lies is weer een prima song. De rest is redelijk.

Wordt tijd dat Aerosmith weer met wat nieuws komt.

Samen met Done With Mirrors toch wel minste, nietszeggende plaat in het Aerosmith ouvre.

Hier staat werkelijk geen enkel monumentaal nummer op!!!

Een redelijk album. Ze kunnen alleen zoveel beter! Kant A bevalt me het best met als toppers Beyond beautifull, Jaded, Fly away from here en Just push play (vette groove!).

Ik vind het toch wel een coole plaat. Voornamelijk de laaste 2(12 en 13).

Wisselvallig album van een van mijn lievelingsgroepen.

De opener Beyond Beautiful begint veelbelovend maar de 4 volgende songs zijn het aanhoren bijna niet waard. De single Jaded is naar mijn mening vreselijk en Fly Away From Here is zo zoet en Amerikaans dat je tandglazuur er bijna van springt. Trip Hoppin' en de titeltrack zijn throwaways, klinken als demo's die niet af zijn.

Toch staan er een aantal goede songs op. Sunshine bijvoorbeeld, een goede compositie, niet erg Aerosmith maar een interessante en goede popsong. Ook kan Under My Skin my best bekoren, lekkere drums en een goed refrein. Luv Lies is ook zoet maar een betere compositie dan Fly Away From Here. Was mijn inziens ook een betere keuze als 2e single geweest. Drop Dead Gorgeous wordt niet altijd positief ontvangen maar ik vind het een erg interessante track. De andere nummers van 'kant 2' zijn ook best OK. Het album sluit af met een pareltje dat 'Face' heet. Doet me denken aan 'Joanie's Butterfly' van Rock in A Hard Place uit 1982, een akoestisch niemendalletje. Een klein liedje maar een grootse afsluiter.

Zoals gezegd een wisselvallig album maar zeker niet zo slecht als vaak beweerd wordt. Het grootste manco in het algemeen is dat je merkt dat de band de plaat niet 'als band' heetf opgenomen maar elk lid heeft zijn eigen partijen ingespeeld. Je mist de cohesie. Voor sommige bands werkt dit goed, maar een band als Aerosmith ontstijgt de middelmaat door samen te spelen en door interactie. Dát maakt Aerosmith.

Ronduit matige plaat van Aerosmith. "Just Push Play" overtuigt nergens en haalt ook niet het niveau van wat ik van Aerosmith verwacht. De plaat is overgeproduceerd en probeert te geforceerd hip te klinken. Dat heeft Aerosmith niet nodig. Ik wil gewoon die heerlijke gitaartandem van Joe Perry en Brad Whitford horen, de raspende stem van Steven Tyler en de stuwende ritmesectie van Tom Hamilton en Joey Kramer. Maar ik hoor het allemaal maar bitter weinig terug op "Just Push Play". Jammer, maar helaas.

Nine Lives was er eentje om vlug te vergeten maar met Just Push Play is Aerosmith er toch in geslaagd om hun slechtste album aller tijden in mekaar te prutsen. Hier staat echt geen enkel nummer op dat je meer dan één keer wil beluisteren.

Met Nine lives is naar mijn mening niet zoveel mis, de hardste rockers staan erop en dat is nou net wat dit album ontbeert. Veel pop, weinig rock, maar oh oh er zitten zulke sterke melodielijnen in dat ik dacht dat de beatles wel zo zouden kunnen klinken als ze rond het Millennium nog bestaan hadden. Dat geldt zeker niet voor alle songs, maar wie zijn oor goed te luisteren legt ontdekt best leuke details. Een topper is het echter helaas niet geworden. Ach ja.

Hoge verwachtingen na Nine Lives en het intro van Beyond Beautiful, daarna behoorlijke tegenvaller.

Jaded zo ongeveer het enige goede nummer hier.

Maar dan wel echt een heel goed nummer.

Wist de dorst wel te lessen nadat Pink een man achterliet met honger naar meer, zoals dat doorgaans doet.

Zie mijn avatar.

Aerosmith die de pop rock kant des levens benadert over het algemeen wel een geschenk aan de wereld geweest.

Beyond beautiful heb ik altijd erg fijn gevonden. Meestal starten ze een album met een uptempo song ( Young lust, Eat the Rich, Nine Lives van de latere albums maar bv ook Toys)
Deze is iets langszamer maar komt wel erg fijn binnen. Het album in zijn geheel kon me minder bekoren. Het klinkt productioneel wel fijn , het zou ook eerst Earcandy gaan heten trouwens, maar juist bij hen past een wat vuiger geluidje vind ik.

Heb deze na veel proberen uiteindelijk toch maar van de hand gedaan een tijdje terug. Beyond beautiful is inderdaad een niet standaard maar wel erg fijne opener. Dan vind ik verder Jaded en het titelnummer nog goed. Fly away from here en Avant garde zijn dan nog redelijk. De rest kan me niet bekoren. De té perfecte productie helpt daarnaast ook niet erg mee. Hoe gek dat wellicht ook mag klinken. Een band als Aerosmith hoort altijd een rauw, rafelig randje in de sound te hebben. Aan de andere kant kun je ook zeggen; hulde dat ze eens wat anders proberen. Persoonlijk vind ik dat dat niet heel voordelig uitpakt. Jammer want deze band ligt me na aan het hart en kan zoveel beter.

Als jarenlange Aerosmith-fan die zowat alles in zijn bezit heeft, alsook enkele interessante boeken, geef ik graag mijn mening over dit album:

BWEIRK!!

Ziezo, dat is eruit.

Een wat a-typische opener maar de start van de plaat met Beyond Beautiful klinkt mij niet slecht in de oren. Echter de productie is vreemd, maar dan ook wel typerend voor begin jaren 00. Het geluid is helemaal dichtgesmeerd en alle dynamiek verdwijnt hierdoor uit de muziek en dat is jammer want de titelsong kan mij ook wel overtuigen. Jaded heb ik altijd een irritante song gevonden. Fly Away is van dezelfde categorie als Crazy en Cryin' en zijn van die typische Aerosmith kwijlballads die de heren vanaf de jaren 90 op ons loslieten. Trip Hoppin' doet het dan wel weer goed, swingend, redelijk gearrangeerd en fris. Under My Skin; ja zo hoor ik Aerosmith graag, een vleugje jaren 70, rock n' roll, een moddervette groove, de mondharmonica van Tyler die het nummer van extra cachet voorziet, goed gedaan. Hierna gaat het lichtje uit, met enkele bakvisballads en wat ongeïnspireerde werkjes waar ik niks mee kan. Desalniettemin kent het album een paar momenten waar de band mij wel weet te overtuigen, maar het geheel is ook onevenwichtig en die productie....

Tussenstand:

1. Rocks
2. Night in the Ruts
3. Toys in the Attic
4. Get Your Wings
5. Aerosmith
6. Pump
7. Permanent Vacation
8. Rock in a Hard Place
9. Done With Mirrors
10. Draw the Line
11. Just Push Play
12. Get a Grip
13. Nine Lives

Alle albums heb ik in huis van deze band, op deze na. Om de collectie compleet te maken, nu deze toch ook nog maar aangeschaft. Voor de afschuwlijke hoes hoef je het niet te doen, dan maar beluisteren. Op de openingstrack en Jaded na vind ik de rest echt niet te pruimen, zeurderig, en geen inspiratie, nee dit vind ik echt de enige misser die ze ooit uitgebracht hebben. Gelukkig waren hun 2 platen hierna weer geweldig, waardoor deze helaas lang in de kast blijft, en puur alleen maar om compleet te zijn. De lelijke hoes verraad al min of meer wat hier opstaat. In tegenstelling tot sommigen vind ik Nine Lives juist een erg sterk album vooral vanwege de afwisseling. Van de albums vanaf 1985 (Done With Mirrors) bevallen Nine Lives, Music From Another Dimension en Pump mij het beste. Permanent Vacation en vooral ook Get A Grip zeggen mij ook niet zoveel.