Pixies - Doolittle Live (2009)

Dinsdag 13 oktober 2009: eindelijk zou ik mijn oude helden Pixies eens live aan het werk kunnen gaan zien.
Eind jaren '80, begin jaren '90 kwam het er gewoon niet van (en had ik er nog niet zo het geld voor om al mijn helden live te zien), en bij de vorige reunie-tour geloofde ik het eigenlijk wel. Zat ik te wachten op ouder en vadsiger geworden helden die hun kunstje nog eens vertoonden waarschijnlijk puur omdat ze weer geld nodig hadden?! Kim Deal had ik ooit bij The Breeders gezien dus ach..... geen Pixies voor mij dus.
Dit jaar dacht ik daar toch anders over en wel omdat ze nu mijn favoriete album Doolittle in z'n geheel zouden spelen. En zelf ben ik ook wat jaartjes ouder dus misschien wel gewoon meegegroeid met diezelfde oude helden.
Het kaartje was dus 'in the pocket' en 13 oktober was het zover.
Het geluid was goed, de show er omheen was meer dan goed: ik had wat dat aan gaat op een statische show gerekend van 4 muzikanten die nauwelijks bewogen onder wat gekleurde lampjes en dat bleek dus niet te kloppen. Okee; de mannen en vrouw bewegen niet veel, een praatje kan er niet echt van af buiten wat kreetjes van Kim Deal die ze in elk land wel vanaf het podium riep ('More b-sides', 'Did you take good care of your old records' en meer van dat soort dingen), maar visueel was het erg sterk!
De Heineken Music Hall mag dan een door mij verfoeide zaal zijn; het geluid is telkens dik in orde en dat is het ook op deze live cd waar het hele optreden integraal op te horen is, verdeeld over 2 cd's. Geen bootleg met slecht geluid maar gewoon een legale uitgave zoals zovvel artiesten dat tegenwoordig doen (dit optreden was al snel na het optreden te verkrijgen op USB en twee weken er na dus op cd).
Alle favorieten komen voorbij en Amsterdam had wat mij betreft het geluk om in de tweede toegift Gigantic te krijgen, want daar zitten de verschillen pas deze show: overal een langzame start met b-kantjes (waar niet iedereen even gelukkig mee was begreep ik later, puur omdat men er onbekend mee was.........ik niet en vond het dan ook geweldig), Doolittle in z'n geheel, een eerste toegift bestaande uit de UK surf-versie van Wave of Mutilation en Into the White (een hoogtepunt deze avond van een in witte rook gehulde Pixies) en dan pas de tweede toegift die in elk land wat verschilde. Amsterdam kreeg dus Nimrod's Son, vreemd genoeg in tweeën gedeeld op de cd, Isla De Encanta en Gigantic dat natuurlijk een onvervalste Pixies-klassieker is en blijft.
Deze cd is voor mij een heerlijke herinnering aan een geweldige avond. Voor anderen zal het niet zo veel toevoegen tenzij je het leuk vindt om tussen de nummers door wat publieksgejoel te horen (en ja hoor, het overbekende 'Speeluh' is wederom te horen). Zoek als je niet met deze band bekend bent gewoon Doolittle op en vergeet de cd Complete "B" Sides met daarop b-kantjes van diverse singles niet want ook die is niet te versmaden!

Ik heb het optreden ook gezien, maar de live-cd niet gekocht.

Doolittle integraal vond ik live FANTASTISCH! Echt waar, wat een wereldplaat is dat! Ik vond het een beetje jammer dat er soms wat veel tijd tussen de nummers was, dat was op Werchter 2004 niet het geval, als ik het me goed herinner.
De live-uitvoeringen waren echter wel één voor één subliem. Favorieten Debaser, Wave of mutilation en Gouge away werden erg goed gespeeld, maar vooral TAME vond ik live geweldig goed klinken!

Waarom heb ik de cd dan niet gekocht: wel, omdat de rest van het optreden het voor mij niet deed. Ik ken de 4 reguliere Pixies-platen, maar met hun B-kantjes ben ik niet bekend. Openen met 4 B-kantjes was dus voor mij overbodig, hoewel ik begrijp dat het voor sommige die-hardfans wel leuk kan zijn. Toch had ik de indruk dat het merendeel van het publiek mijn mening deelde...

Daarnaast komt dat ik in de bissen weinig persoonlijke favorieten gehoord heb. Surfer Rosa is niet mijn favoriete Pixiesplaat en dus was het jammer dat de bisnummers allemaal van die plaat kwamen. Ik had bijvoorbeeld liever Velouria gehoord, of ander werk van Bossanova.

Ik zit dus een beetje met gedeelde gevoelens over het optreden. Doolittle was subliem, de B-kantjes waren voor mij overbodig en ook de bissen vond ik niet geweldig. vandaar dat ik de cd niet gekocht heb.

(En volgens mij is dit meteen de eerste en de laatste keer dat ik post waarom ik een cd niet gekocht heb... )

Duidelijk een persoonlijk iets dus
Ik was wel bekend met de b-kanten en ik ben verzot op nummers als Gigantic (alhoewel ik ook graag wat van Bossanova had willen horen hoor).
Ik snap je punt wel overigens.
Op zich zal ik deze cd niet eens vaak draaien: echt een ding voor de heb.

Mensen, mensen wat een optreden! Toen ik in de krant las dat de Pixies in de HMH zouden staan wist ik niet meer hoe ik het had. Ik denk dat ik als een van de allereersten kaarten heb gekocht, bang dat het binnen enkele minuten uitverkocht zou zijn. Dat bleek overigens niet het geval want een paar weken later waren nog steeds kaarten te koop.
Natuurlijk was ik een beetje huiverig dat het ging tegenvallen. De Pixies zijn immers niet de jongsten meer en wie weet hoe Frank Black's stem er aan toe zou zijn. Gelukkig deden enkele lovende recensies van optredens vlak voor die in de HMH me geruststellen. En meteen na Dancing the Manta Ray wist ik dat dit een fantastisch optreden ging worden. Als Pixies fan heb ik zo ongeveer alles wat ze hebben uitgebracht en dus ook de B-sides die zeer zeker de moeite waard zijn. Ik merkte wel dat het publiek iets minder meeging tijdens de eerste nummers dan tijdens de rest van het concert, maar veel aandacht heb ik daar niet aan geschonken. Ik had het namelijk iets te druk met rondspringen en meezingen De B-sides doen wat mij betreft zeker niet onder voor de rest van hun repertoire. Een van mijn favoriete B-sides en zeg maar gerust een van mijn favoriete Pixies nummers aller tijden is Manta Ray. Dat nummer is zo ongelofelijk goed dat ik elke keer als ik er naar luister nog 5 minuten na kan genieten van een adrenaline rush.
Vervolgens werd Doolittle in zijn geheel gespeeld waar het publiek helemaal los kwam, gevolgd door nog twee geweldige B-sides. De UK-surf versie van Wave of Mutilation (prachtig) en het briljante Into the White (bij het concert voorzien van een rookgordijn) waar Kim Deal voor het eerst echt van zich laat horen. Sluit dat af met enkele klassiekers van Surfer Rosa en Come on Pilgrim, met de publiekslieveling Gigantic, en het was een meer dan geslaagde avond. Daarom meteen de CD gekocht. Ik verwachtte er eigenlijk niet heel veel van (heb nog nooit een CD gekocht direct na afloop van een concert) maar ben blij verrast door de kwaliteit van de opname. Geen bootlegpraktijken, maar super geluidskwaliteit en zeker de moeite waard om aan te schaffen, al helemaal als je bij het concert was. Deze zal dan ook geregeld in de CD speler of mp3 speler voorbijkomen.
Mijn eerste Pixies concert heeft meteen een verpletterende indruk achtergelaten. Vandaar dat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen om deze niet de volle mep te geven.