Steve Roach - Empetus (1986)

Njmah. Ik ben normaal wel te vinden voor het werk van Roach, ook oudere albums dan deze. Maar dit is me toch wat teveel van het goeie.

Album dat niet kan beslissen of het nu een overcheesy 80s soundtrack is, of gewoon een enorm melige ambient plaat. Vreselijke 80s synths en tralala melodietjes in plaats van mooie drones en dromerige waves. "Merge" voegt er ook nog een niet aan te horen vrouw/zang/melodie wave bij. "Urge" en "Distance Is Near" lachwekkende beatjes.

Pas bij "The Memory" wordt het bloedmooi, wat ik van een Roach album verwacht. Vreemd om deze track er alsnog bij te voegen op dit album, maar het redt het wel van totale vernedering. Prachtige, dromerige, subtiele en zweverige waves, meer hoeft het niet te zijn meneer Roach.

1* voor The Memory, verder waardeloos album.

Zou er bijna terug 0.5* van maken door die gruwelijke hoes, maar zou niet eerlijk zijn .

Ik denk dat we dan toch naar een heel ander album ehbben zitten luisteren want ik hoor toch echt geen 80s cheesy soundtrack. Dan moet ik gewoon altijd gelijk denken aan Axel F van onze vriend Harald F.

En nu met de extra disc is hij helemaal om niet te versmaden. 2 lange sequencer work-outs, old school style

Ik hoor toch zeker sterke overeenkomsten tussen een aantal tracks (bijvoorbeeld Twilight Heat) en de soundtrack van Sim City. Nu komt die niet uit de jaren tachtig, maar toch.

Verder een vrij saai album met wat uitschietertjes. Van mij een krappe voldoende omdat het in zekere mate wel sfeervol genoemd kan worden. Maar echt sterk qua opbouw en spanning is het vrijwel nergens (hooguit in het eerste en laatste nummer).

Niet 's werelds beste plaat van Roach. Net als op Traveler doet de muziek hier voornamelijk denken aan Tangerine Dream. Ondanks de bijdragen van Micheal Stearns klinkt de muziek ietwat goedkoop en kazig. De lange bonustracks heb ik niet beluisterd, maar die behoren ook niet tot het originele album.