Lynyrd Skynyrd - Gimme Back My Bullets (1976)

Een meer straight-forward plaat van deze Southern Rockers.

Vooral het titelnummer en Double Trouble zijn stevige hardrockers.

Verder staan er weer mooi ballads (Every Mother's Son en All I Can Do..) op.
En wat southern boogie (Trust, Same Old Blues).

Searching is een wat meer pop/Fm gerichte song, maar blijft toch een typisch southern karakter hebben.

Door minder echt bekende songs is deze elpee niet zo bekend als Second Helping en het debuut, maar toch een stand-out plaat binnen het genre.

sowieso vind ik alle platen van skynyrd voor het ongeluk heel erg goed

ik ga eind mei naar skynyrd toe en ik hoop dat ze gimme back my bullets spelen

Vrij rustig, maar gedegen album van deze superband. Zeker niet zo goed als de eerste twee albums.

gisteren eindelijk gekocht, waardoor nu mijn pre-crash verzameling (alles uitgebracht voor t ongeluk) van Skynyrd compleet is B)

Heb het gelukkig ook bijna compleet, maar deze ontbreekt helaas nog... Wel een geweldig album, zoals alle Skynyrd albums

Slowchat en onnodige qoute verwijderd

Kan iemand mij uitleggen, wat de extra tracks voor meerwaarde hebben? Zitten deze tracks ook al in de boxset of op liveplaten?

Daarvoor moet je de deluxe editions kopen geloof ik.

Ik heb alles van Lynyrd Skynyrd al op elpee en ook een flinke map vol met mp3's op de pc.
Alleen als de extra tracks nog niet in mijn bezit zijn, zal ik eraan denken.
Maar om nou, voor jan doedel die deluxe edities te kopen, die vaak al gauw > 20euro kosten, gaat me te ver.

ik heb de deluxe edition ja, dus daar zijn die extra bonustracks van.
volgens mij is het merendeel daarvan ook al op de boxset uitgebracht, maar ik kan fout zitten...

toch maar mijn stem naar 5 verhoogd

Inderdaad meer straight-forward. Ik vind Gimme Back My Bullets toch weer een stapje omhoog na Nuthin' Fancy, maar het is in mijn ogen geen essentiele plaat. De riffs en het gitaargeluid blijven direct herkenbaar als Lynyrd Skynyrd, al vind ik toch dat ze hier een beetje mee lijken te gaan met wat Little Feat destijds ook deed.

Wederom een leuke bewerking van een J.J. Cale nummer.

Wat is dit een heerlijk album, net wat beter dan Nuthin' Fancy, met maar 1 minder nummer
Every mother's Son.

Moet altijd wel een traan laten bij All I Can Do Is Write About It. Wat een fijne en essentiele song is dat voor mij.

Ronnie was erg gelovig man, hield van de natuur en het rustige country-life. Ik kan me daar ook wel in vinden. De grote verstedelijking, het onpersoonlijke van het moderne leven. Ik snap Ronnie wel.

Eén van mijn favoriete songs. (Deze song wordt door Johnny gequote in Tomorrow's Goodbye).

Gaat over hebberigheid en boven je stand leven. Sterke tekst. Hoe goed je het ook hebt, hoeveel geluk je ook hebt, als je niet dankbaar bent voor wat je hebt, val je uiteindelijk toch.

Eigenlijk de minste plaat van de eerste vier platen om een aantal redenen.

De samenwerking met Al Kooper was beëindigd en tevens was Ed King opgestapt. De nieuwe producer is Tom Dowd, veel bekender maar minder betrokken bij de band (lijkt wel). Het resultaat is een veel drogere en kalere sound en mix. Wat wel vreemd is wat Dowd was ook betrokken bij Allman Brothers en Derek & the Dominoes. Waarom hier dan voor zo een gortdroge eindmix is gekozen, is mij een raadsel.

Ed King wordt wel node gemist. Nu lijken een aantal songs gebaseerd op akoestische gitaar met wat lead-fills en solo's hier en daar.

Maar toch is de plaat verre van slecht en een song als Every Mother's Song, daar zou menig rockband jaloers op zijn. Sterker nog, elke song is eigenlijk gewoon raak hier. Maar er moet altijd een plaat zijn die mensen minder vinden, en het blijkt dus deze plaat te zijn. Misschien door het gebrek aan derde gitarist? Of de droge productie van Dowd? Hoe dan ook, ik draai deze net zo graag en hard als de andere platen tot/en met Street Survivors.

Over de titel nog het volgende; Ronnie hield niet van handwapens (Saturday Night Special), maar zingt toch over bullets. Dat zit zo: met bullet bedoelde Ronnie een hitsingle. Hij wilde weer met een bullet de ranglijsten in, zeg maar. Gimme Back My Bullets.

Leuk weetje: Al Kooper vond deze plaat maar niks, en vond hem incoherent en stelde dat hij de helft van de songs zou hebben weggedaan. Deze fan vind het prima dat deze plaat er gekomen is, al is het alleen maar om songs als Double Trouble (lange tijd mijn lijf-lied), de titelsong, Every Mother's Son, Cry for the Bad Man en de slepende JJ Cale-cover Same Old Blues.

Tom Dowd zou nog wel betrokken zijn bij One More From the Road maar zou uiteindelijk tijdens de opnamesessies van Street Survivors de bons krijgen, maar dat is een ander verhaal.