Santana - Beyond Appearances (1985)

Voor wat betrefd jaren 80 Santana is dit wel hun beste album. Maar hier was de band al niet echt meer te onderscheiden van een doorsnee popbandje. En toen moest de jaren 90 comeback (cq. uitverkoop) nog komen, die door vele werd omarmt, maar toch net als dit album duidelijk maakte dat Santana voor de 60 en 70-er jaren was/is.

het eerste album dat ik van santana kocht, was toen net uit, wist ik veel dat er veel betere waren. op live aid speelde santana hier nog wat nummers van samen met pat metheny. two points of view staat niet op mijn lp. eigenlijk zo'n slecht album nog niet en de hoes is zoals gewoonlijk bij santana weer prachtig.

Dit is zeker niet het beste album van Santana. Het is zo, na Moonflower (1977) was de koek wel een heel eind op, maar toch vind ik dit ook een heerlijk pop-album. Grote hit was: Say it Again, gezongen door een meneer met een heel zwoele donkere stem.

Nog steeds met zanger Alex Ligterwood speelt Carlos hier tegen het hardrockgenre aan. Maar ach dat mag ik wel

Say It Again is precies zo'n nummer waarom ik zo gek ben op die periode van de 80's. Toch het album maar eens ergens opsnorren.

Tja, het vet is echt wel van de soep. Waar de vorige albums nog een paar pareltjes bevatten, lijkt ook dit hier voorbij. Alles is middelmaat. 1,5 sterren
1 en 0,5 is dan weer overdreven, want moet je dan nog geven aan de Beyoncés en rapperkes?
De hoes is wel mooi, maar te druk.

Ook hier een halfje erbij (2 sterren), de onvoldoende blijft wel.

Staat er op de CD een extra nummer (two points of view)? Ik heb deze op LP, waarin ook de volgorde verschilt met wat hier boven staat.

Om nog maar even aan te haken bij spinout's opmerking van vier (!) jaar geleden: ik heb hier zowel de LP als de CD van, en kan dus vergelijken. Dat Two points of view een bonustrack op de CD is, dat klopt. Dat nummer staat niet op de LP. Maar ik heb me nooit gerealiseerd dat de volgorde van de nummers op de CD ook anders is dan die van de LP. Maar het is wel degelijk het geval. De volgorde van de CD bevalt me iets beter, omdat die afsluit met de ziedende instrumental Touchdown raiders, wat meteen een van de beste nummers van het album is.

Santana's beste album van de jaren tachtig is naar mijn smaak Shango, en ook aan het nogal rootsy klinkende 'solo' album Havana moon geef ik de voorkeur boven deze. Al wordt het op dit album nergens slecht, maar heel bijzonder is het ook niet. In weerwil van de spirituele titel en dito albumhoes (die op de LP goed werkt, maar op het kleinere formaat van een CD te druk oogt) is Beyond appearances vooral een opzichtige poging om bij te blijven met de muzikale mode en om een hit te scoren. Die kreeg de groep met het door Greg Walker gezongen Say it again, al was het succes niet al te groot.

Verder zijn het heel behoorlijke, vooral eigen nummers, met een over van Curtis Mayfield's I'm the one who loves you. Het rockt over het algemeen stevig, met een nummer als Written in sand (geschreven door Mitchell Froom) als rustpuntje. Maar er wordt ook druk gebruik gemaakt van synthesizers en drummachines.
Voor het eerste is vooral David Sancious verantwoordelijk, en dat valt me nu pas voor eerst op nu ik de binnenhoes bestudeer. Sancious was in de begindagen lid van Springsteen's E Street Band en maakte onder eigen naam enkele geslaagde jazzrockplaten. Het speelt op de meeste nummers mee, maar ik maak er niet uit op dat hij ten tijde van dit album een vast lid was van de Santana Band. Wel beschikt de band hier over twee zangers. Alex Ligertwood zingt ongeveer de helft van de nummers, Walker neemt de andere helft voor zijn rekening.

Om het verhaal af te maken: ik heb ook nog de maxi-single van Say it again. Een unieke versie van 7 minuten met veel percussie en een remix van John 'Jellybean' Benitez. Het swingt als de neten en is best een leuke mix. Maar het onderstreept de drijfveer van Santana om toch vooral een hit te scoren. Het zou de laatste keer zijn voor lange tijd, tot de verrassende terugkeer rond de millenniumwisseling met het album Supernatural.