Santana - Milagro (1992)

goeie cd van santana , terug wat langer uitgesponnen nummers , bluesy , prachtige solo's van carlos , echt een verademing na de laatste zwakke cd's van supergitarist carlos santana .

Na een hele tijd deze weer eens gedraaid.
Destijds weinig aandacht gekregen, haalde amper de albumlijst.
Goede plaat van Santana, die ook nog eens behoorlijk lang duurt.
Carlos soleert er hier weer behoorlijk (meestentijds behoorlijk ingetogen) op los in wat langere, nogal percussieve nummers, met zijn uit duzenden herkenbare gitaargeluid.
Tempo ligt niet heel erg hoog, maar dat is geen nadeel.
Plaat die je niet na 3 keer draaien weg moet leggen.
Hij pakt pas na meerdere luisterbeurten.
Ga hem er komende tijd nog eens een paar keer inleggen.
Bassist op deze plaat is de geboren Nederlander Benny Rietveld.
Eens even 3,5 voorlopig.

De reden om deze plaat te beluisteren is natuurlijk weer Carlos' gitaarspel, want veel nummers zijn toch vlak. Ook de percussie is weer om van te smullen. Maar bv. "Make somebody happy" klinkt als een Prince ballad en dat is niet positief bedoelt. Toch een 3.5, want dat gitaarspel blijft geweldig.

In de tijd dat deze cd uit kwam zat Santana volgens mij toch wel in een creatief mindere periode. Toch is Milagro niet slecht te noemen, zeker niet. Er komt zelfs af en toe lekker swingend orgelwerk aan te pas, en dat hebben we toch wel een tijdje moeten missen. En ik heb het idee dat Carlos op deze cd weer met meer plezier speelt dan de jaren er voor...

Voor mij hun mooiste album sinds Moonflower. De relatief lage waardering verbaast me enigszins. Wellicht te wijden aan te weinig luisterbeurten; zonde. Alle ingrediënten van de voorafgaande 25 jaar zijn aanwezig: Traditionele latin (‘Agua Que Va Caer’), soul (‘Make somebody happy’), jazz (‘Red Prophet’) - het album is o.a. opgedragen aan Miles Davis. Verder natuurlijk het messcherpe spel van Carlos. Niet vernieuwend, maar altijd indrukwekkend.

Dit is een dieptepunt. Geen enkel nummer steekt er bovenuit en het album is te lang. Het verveelt. 1,5 sterren

Toch een halfje erbij, want de nummers 3, 4 en 6 bevallen me meer en meer.

Dit album blijkt een groeidiamantje te zijn, want hoe meer ik het beluister, hoe meer ik het waardeer. Van 1,5 via 2 naar 3 sterren. Hoger zal het niet geraken, maar het geheel is sterker dan de meeste albums uit de jaren '80.

In april ontdekt en vond het maar niks. Geleidelijk aan steeds meer gaan waarderen. Nu vind ik het met 'Brothers' (1994) en 'Shape Shifter' (2012) het beste van Santana sinds 1980. 'Santana IV' ken ik wel nog niet. 3,5 sterren

Ter vergelijking met mijn indruk van andere albums: eigen compilatie gemaakt van 18 nummers van alle albums vanaf 1995, met uitzondering van 'Milagro' en 'Shape Shifter' (gekocht), en ook 'Santana IV' (eindelijk besteld). De compilatie bevat nummers van
- Chill Out 1995 (John Lee Hooker-album, maar mooi nummer met Santana)
- Supernatural 1999 (5 nummers)
- Shaman 2002 (3 nummers)
- Ceremony 2003 (1 nummer)
- All That I Am 2005 (2 nummers)
- Ultimate Santana 2007 (1 nummer)
- Guitar Heaven 2010 (2 nummers)
- Corazon 2014 (2 nummers)
- Corazon Live From Mexico 2014 (1 nummer)

Uitzonderlijke parels daarop zijn
- El Farol
- Victory Is Won
- Curacion
- Trinity
- I See Your Face

Leuk om je ontwikkeling te lezen. Als Santana fan van het eerste uur was ik bij het uitkomen van deze plaat al lang afgehaakt. De percussie en het gitaarspel maakt dat ik dit met terugwerkende kracht een fijn plaatje vindt.

Kon 'm toch niet laten liggen in de kringloop en daar heb ik geen spijt van. Ik ben fan van Santana sinds, zeg maar, Amigos/Moonflower en heb vrij snel daarna de meeste voorgaande albums in huis gehaald. Ben Santana zelfs in de magere jaren tachtig nog een tijdlang blijven volgen, maar Freedom was in mijn herinnering wel een dieptepunt en tegelijk mijn afhaakplaat.

Deze is in elk geval beter dan het merendeel van zijn jaren tachtig-albums, al vind ik die lang uitgesponnen tracks niet altijd in zijn voordeel werken. Sommige nummers duren gewoon echt te lang, al is Santana als gitarist wel weer lekker op dreef.

Ik krijg de indruk dat zijn (destijds nieuwe) platenmaatschappij hem wat meer creatieve vrijheid had gegeven. Dat resulteert in een aanpak die wat meer teruggaat naar de jaren zeventig: redelijk vrijblijvende jams die meer aan zijn jazzrock-verleden dan aan zijn pop-rock-periode herinneren. Toch jammer dat de liedjes hier snel opraken. Vaak zijn het 'chants' die worden aangekleed met een meestal fraaie instrumentale invulling, met zoals vanouds veel percussie. Al met al geen tegenvaller, maar mijn verwachtingen waren ook niet al te hoog.

Ik heb eigenlijk wel het idee dat dit nog een van zijn beste albums is uit die tijd. Daarna was het toch allemaal een stuk minder...helaas maar waar. Dit album zit vol met mooie melodieën, swingt regelmatig als een sambabal met lekkere solo's, ook op hammond-orgel. Ja, echt een fijn en afwisselend album van een van mijn favoriete gitaristen "all time".

Dit album verdient écht een hogere waardering mensen.
Zeer goed gemaakt en klinkt ook nog eens fantastisch.

Wat een k.. recensie zeg!
Slaat werkelijk nergens op!

Nou, ik mag deze graag horen: een verbetering ten opzichte van een aantal van zijn albums uit de jaren tachtig. Maar het album is inderdaad te lang. Net als sommige nummers...

"Somewhere in Heaven", favoriet op deze plaat, echt schitterend. "Free the People" vind ik ook lekker, alleen jammer dat ik door die titel meteen moet denken aan #ikdoenietmeermee #vriendenpeople

Meesterlijk album van de master of sustain. Heb ook een prettige herinnering aan dit album maar dit is de Flair niet dus hou ik het gewoon bij de muziek. Milagro is opgedragen aan Bill Graham en Miles Davis en laat een zeer sterke Carlos Santana op gitaar horen. Volgens sommigen een verademing na enkele zwakke albums, vraag me alleen af welke? Carlos heeft nog nooit een slecht album uitgebracht dus tja. Heel verrassend is het allemaal niet en als je van lange uitgesponnen nummers wordt je hier goed bediend. Kan me best voorstellen dat niet iedereen daar van houdt, zeker niet in het huidige Spotify klimaat waar nummers kort moeten zijn. Nummers als Somewhere In Heaven, Your Touch en het titel nummer zijn gewoonweg klasse. Santana heeft zich altijd omringd met de beste muzikanten en dat is hier goed te horen. Maar zijn gitaarspel dwingt pas echt respect af.