Ludovico Einaudi - Nightbook (2009)

zeer toegankelijke nieuwe plaat van deze italiaan die een beetje in het midden ligt van een filmsoundtrack en een solo piano album. solo piano is het echter niet, einaudi heeft hier en daar wat strijkers, percussie en wat strings toegevoegd, wat het allemaal redelijk luchtig maakt. leuk instappertje voor wellicht geïnteresseerden richting folk-electronica en dergelijke, al is dat nog wel een vrij grote stap vrees ik

manco aan einaudi vond ik tot nog toe de soberheid, kaalheid, het gaat je vervelen, 50 minuten lang zowat allen pianoklanken

als filmmuziek prima, maar los daarvan, op zichzelf, niet geweldig

Dan moet je dit album misschien toch eens een kans geven. Nummers als bijvoorbeeld Lady Labyrinth of Nightbook zijn allesbehalve kaal of sober. Ze zitten vol met strijkers en percussie en zijn tegen het bombastische aan. De piano verdrinkt er bijna in.

Het album is zo hier en daar iets te gelikt misschien, maar ik vind verder erg mooi. Saai is het in ieder geval allerminst. 4*

Vandaag in de Musicstore (iets beters heb ik hier niet) beluisterd...het album stond in het vak 'klassiek'.....kennelijk daar neergezet omdat er blijkens het hoesje piano en strijkers worden gebruikt......ik heb er nog iets van gezegd, maar de opmerking landde niet.

Ik verwachtte dus dat dit modern klassiek zou zijn, maar dat is niet zo. Niet dat het onaangenaam is hoor. Ik vond het wel aardig - piano, strijkers en lichte electronica. Sfeervol. Maar ik denk geen hoogvlieger. Ik ga nog eens luisteren.

Jammer dat je zo denigrerend naar de Musicstore toe doet. Je mag blij zijn dat je nog een cd winkel hebt in je dorp. En ik neem ook aan dat de eigenaar een muziekliefhebber is, anders had ie er waarschijnlijk al niet meer gezeten. Rijk wordt hij er zeker niet van.
En Einaudi is een moderne klassieke componist, dus zo vreemd is het niet om deze bij klassiek neer te zetten. (hij is afgestudeerd op het conservatorium van Milaan als componist)

De cd zelf valt me erg tegen. Veels te veel lift muziek. Zijn andere werk zoals Le Onde kan ik veel meer waarderen. Misschien dat ik het later nog eens probeer.

Het is niet denigrerend bedoeld hoor. De Musicstore (althans die bij mij) is beter dan de FRS en de bediening is zeer vriendelijk en klantgericht. Ik weet ook niet wie het label 'klassiek' erop plakt; de eigenaar zelf of krijgt hij het zo aangeleverd?

Maar hoe dan ook: dit album kun je echt geen modern klassiek noemen; meer pop/electronics met klassieke elementen. En dat is heel wat anders. En mss moet je je daar als uitbater toch eerst in verdiepen voordat je een CD ergens in een bak neerzet. Al is het maar om ervoor te zorgen dat het juiste publiek de CD in handen kan krijgen. De klant die op zoek is naar dit soort muziek zal immers niet snel in het vak 'klassiek' kijken.

Het andere werk van deze Italiaan ken ik niet. Wellicht dat dat wel het predikaat 'modern klassiek' verdient?

Ik vind het iig wel interessant genoeg om nog eens, met meer rust en aandacht, naar te luisteren. Ik zal ook 'Le Onde' in gedachten houden.

Ik snap je punt wel, als je alleen dit album neemt. Einaudi is ook niet echt voor 1 gat te vangen. Hij heeft ook een heel mooi stuk geschreven voor de soundtrack van "This is England". Le Onde is alleen piano en behoorlijk minimalistisch. Verder heeft hij in de jaren tachtig ook stukken geschreven voor kamerorkest, orkest, maar ook voor jazz en bigband.

Dat neerzetten in de winkel bepaalt de eigenaar zelf denk ik zo. Hoewel je als franchisenemer wel aan bepaalde patronen in de winkel moet voldoen. Maar dat geld meer voor het top 100 werk.
Heeft jouw musicstore nog een behoorlijke klassieke hoek? Dat alleen is het koesteren al waard. En ik vraag me ook af waar jij hem dan neer zou zetten.

Er is een klassieke hoek. En dat is tegenwoordig idd al heel wat. Maar de kwaliteit daarvan is helaas matig. Heel veel Naxos en Brilliant. En 'aangenaam klassiek' ( ). Geen geld natuurklijk, maar kwalitatief wel minder - hoewel er soms zeker toch goede uitvoeringen tussen zitten. Daarnaast redelijk wat classics van Deutsche Grammophon. Die zijn vaak redelijk tot goed - wel oude opnames. Beetje Virgin en een enkele Harmonia Mundi en die HM releases zijn meestal goed. Maar het aanbod is zeer beperkt......o ja...natuurlijk wel een uitgebreid vak met André R.

Er zat hier tot een paar jaar terug nog een heel goede klassieke CD-zaak. Enorm aanbod. De eigenaar was een oude knar met een grote kennis van klassieke muziek. En als je een CD wilde beluisteren.....dan ging je in zo'n kamertje waar een installatie stond....dat was nog eens een winkel. Helaas wilde niemand de zaak overnemen.

Tja, waar zet je hem neer; het is te weinig modern-klassiek om klassiek te zijn, te weinig avant-garde om avant-garde te zijn en te weinig electronic voor eletronic. En pop is het natuurlijk ook niet......de vergaarbak misschien?

Maar nognmaals: bij klassiek bereikt het album zijn doelgroep zeker niet.

De MS hier heeft overigens nauwelijks meer genre-indelingen. Het is: pop, nederlandstalig, jazz (beperkt aanbod), klassiek (beperkt aanbod) en......new age (redelijk aanbod, maar wie koopt het?)

vreemde redenatie. je klinkt als een purist; als je dit "pop/electronics met klassieke elementen" noemt geef je een heel verkeerd signaal af. Dit is in mijn ogen duidelijk modern klassiek met een lichte avant-garde invloed. Pop vind ik behoorlijk misplaatst hier, ook electronisch vind ik niet kloppen. Ik zou het zeker ook bij klassiek plaatsen.

Dit niet bij klassiek plaatsen is denk ik ouderwets. Klassiek is meer dan het klassieke klassiek.

Zeker is klassiek meer dan het "klassieke klassiek"; zoals ik hiervoor al schreef is er nl. ook het moderne klassiek. Maar imo is deze plaat daar niet onder te rangschikken. Het feit dat er piano en strijkers gebruikt worden, maakt het natuurlijk nog geen klassiek. Jij denkt daar anders over, prima!. Ik zou als ik op zoek ben naar dit soort muziek iig nooit in het vak klassiek gaan kijken. Maar mss moet ik dat dus wel doen.

Bij modern klassiek denk ik bv. meer aan een album als dit. Luister (voor de grap) eens naar die plaat en vergelijk hem met dit album, dan begrijp je mss wat ik bedoel (tenzij je het album waarnaar ik verwijs als "klassiek" klassiek kwalificeert, maar dat is het nmm zeker niet).

En dat de kwalificatie "pop/electronic" niet geheel op zijn plaats is, vind ik ook. Wel goed lezen wat ik schrijf:

"Tja, waar zet je hem neer; het is te weinig modern-klassiek om klassiek te zijn, te weinig avant-garde om avant-garde te zijn en te weinig electronic voor eletronic. En pop is het natuurlijk ook niet......"

Het gaat om het genre wat de overhand heeft. Dat is hier gewoon overduidelijk klassiek. Wat voor stromingen en richtingen er ook aan vast hangen, de basis ligt op klassieke muziek. Ik moest daar even op reageren omdat je zo stellig opmerkt: "dit album kun je echt geen modern klassiek noemen; meer pop/electronics met klassieke elementen. En dat is heel wat anders. "

Ik heb even gedacht dat ik een heel ander album aan het luisteren was. De link die je aandraagt is voor mij 'modern klassiek klassiek'. Je hebt hier meer stromingen dan dat er woorden voor zijn. Ik zie dit meer als modern nieuw/jong klassiek. Ik vind het mooi dat het zich juist ontwikkelt en vernieuwt, vandaar mijn oordeel 'ouderwets' als je dit geen klassiek vindt!

Maar goed: Genres zijn voor ieders eigen interpretatie. Bovendien is de term 'klassiek' sowieso al een vreemde term als je luistert om wat voor muziek het gaat. Klassiek. Hmm...

Ik verlaag hem een halfje. Toch allemaal vrij platte en (te) eenvoudige deuntjes. Met hier en daar een enkele passage die er een beetje uitschiet.

3*

iig kaal, zonder filmbeelden , vrij slaapverwekkend die einaudi

Dat het vaak sober gearrangeerd is, vind ik het probleem niet. Wel dat het te weinig prikkelt en te weinig uitdagend is. Bij veel nummers blijf ik maar wachten op een verrassende wending oid.

is sober gearrangeerd nie zon beetje hetzelfde als' weinig prikkelt en weinig uitdagend'?

Grappig, die reactie had ik verwacht. Mijn antwoord: zeker niet.

Muziek met sobere arrangementen kan zeer spannend zijn

Om in de klassieke sfeer te blijven, luister eens naar Arvo Pärt of gewoon naar Erik Satie. Die laatste in de uitvoering van Reinbert de Leeuw. Sober gearrangeerd, maar het houdt de aandacht wel vast.

Voor pop/rock: Mark Hollis, The Xx, Cure met 17 scs.

Het moet gezegd worden: Ludovico heeft hier een mooi album neergezet wat het erg goed doet hier. Rustige memorabele stukjes, sober maar toch scherp uitgedacht.

Dit album heeft ludovico geschreven toen hij in de bergen was.
De bergen inspireerde hem en hij wou dit graag in zijn muziek laten klinken.

Vandaag de op en neer gaande melodielijnen! Hij vertelde ook dat de bergen zo onvoorspelbaar waren in hun reliëf en hij dit graag in zijn nummers terug wou laten klinken door onvoorspelbare wisselingen in tonen te maken.

Dat is hem allemaal prima gelukt lijkt me!
Live kwam het ook erg goed tot zijn recht! (Ik denk nog wel beter)

Zonder twijfel rustgevende muziek na een vermoeiende dag. Voor mij roept het beelden op van een winterse nacht zoals ook de titels natuurlijk weergeven. Geen moeilijkdoenerij, gewoon mooie sobere pianomuziek met hier en daar de nodige toevoegingen anex uitbarstingen van andere klassieke instrumenten.