Ella Fitzgerald - Ella in Berlin: Mack the Knife (1960)

Dit album is een echte aanrader als je van vocale jazz houdt. Ella Fitzgerald maakte in 1960 een Europese tournee en deed ook Berlijn aan, waar ze dit prachtige, zeer levendige concert gaf. Ze improviseert erop los tijdens Mack the Knife, want ze was haar tekst even kwijt. Met haar lenige, meisjesachtige stem swingt ze erop los, en haar scat ("How High the Moon") is erg inventief. Maar het mooist vind ik de ballads, zoals Summertime, Love Is Here to Stay (ontbreekt hier in de opgave van de nummers), en Misty (dat Sarah Vaughan veel afstandelijker vertolkt).
Fijne begeleiding door het Paul Smith Quartet : Paul Smith, piano, Jim Hall, gitaar, Wilfred Middlebrooks, bass en Gus Johnson, drums.
Zorg dat je, als je op zoek gaat naar dit album de complete versie beluistert. En dat zal zeker geen teleurstelling betekenen.

Fijn live album van deze diva. Ik heb de geremasterde en met 4 nummers uitgebreide versie, en waarvan de songs ook nog in de juiste volgorde van de toen gespeelde setlist staan. Mooie digipack uitvoering, ook met veel info over het album en een erg fijn klankbeeld. Het improviseren van de tekst van Ella in Mack the Knife is geniaal.

Genie aan het werk. Net nog de docu Ella Fitzgerald: Just One of Those Things gezien die me aangezet heeft om deze plaat te beluisteren. In haar improvisatie doet ze niet zomaar wat maar citeert ze flarden tekst uit andere nummers waarvan de noten ook nog eens exact tot de akkoordenschema's behoren, heb ik me laten vertellen. En het klinkt verdomd goed. Dit is waar het in muziek om zou moeten draaien; vrije creativiteit gekoppeld aan technisch meesterschap.

How High the Moon