Rova Saxophone Quartet - Invisible Frames (1981)

Rova bestaat uit vier saxofonisten die vrij improviseren op hun platen. Larry Ochs, Jon Raskin, Andrew Voight en Bruce Ackley borduren alsmaar op de rand van pure kakafonie door hun individualistische manier van samenspel. Die rand is op Invisible Frames misschien wel dichterbij dan op hun voorgaande releases. Dit werk is chaotisch en krankzinnig. We hebben vier meestersaxofonisten - individualisten - die langs elkaar heen spelen en elke vorm van structuur als de malle mijden. Ze gaan allen hun eigen weg en eigenlijk is er ook geen vorm van een saxofoonduel of dans. Simpelweg vier saxofoons in een lege ruimte. Dit creëert een desolaat effect van pure paranoia. Alsof je als luisteraar verblijft in een witte volledig afgesloten kamer.

Het is koude muziek, kil en afstandelijk en elke vorm van een voorzichtige handelwijze wordt genegeert. Er is geen rustige introductie, er is geen uitleg, geen strategie om luisteraars te trekken, enkel een onbesuisde benadering van kakafonische jazz en uitersten daarin. Dat zorgt wel voor enige fascinatie en als je eenmaal door die moeilijke laag van wanorde heen bent blijkt dit toch wel hele mooie muziek te zijn. In de geest van Anthony Braxton's solo-saxofoon albums, alleen dan met vier saxofoons die tegen elkaar opspelen en een curieuze muur van ongerijmd expressionisme. Ik houd er wel van.

4/5