Sigh - Infidel Art (1995)

Op hun tweede langspeler gaat Sigh verder op de weg die was ingeslagen met Scorn Defeat. De basis van de muziek ligt nog steeds in de Black Metal, maar vergeleken met het debuut is de rol voor piano en andere onconventionele instrumenten een stuk groter geworden. Dit zorgt ervoor dat sommige stukken welhaast spacey aanvoelen, of doen denken aan klassieke muziek. Dit klinkt vandaag de dag nog steeds bijzonder, maar ik kan me voorstellen dat dit in 1995 al helemaal ongehoord was.

Minpunten zijn er ook. In sommige nummers bedient Sigh zich van cleane vocalen en koorzang, maar helaas klinkt dat niet echt lekker - het effect is eerder knullig dan episch. Ook zit de productie de muziek soms in de weg, want hoewel het voor jaren 90 Black Metal productie natuurlijk nog alles meevalt, denk ik dat de experimentele passages en de klassieke instrumenten beter tot hun recht zouden komen als alles iets beter had geklonken.

Een mooi album waarop Sigh al een behoorlijke ontwikkeling laat zien. Persoonlijk geef ik wel de voorkeur aan het debuut, omdat ik het songmateriaal daar gewoon net iets sterker vindt. 3,5*

Tussenstand:
1. Scorn Defeat
2. Infidel Art