Phil Upchurch - Darkness, Darkness (1972)

Upchurch, voorheen voornamelijk bekend als 'n jazz-gitarist, laat op dit album horen te beschikken over veelzijdigheid. Het was zijn eerste album sinds hij en zijn vorige label, Cadet, de wegen scheidden, en dat was voor hem kennelijk een reden om een andere koers te varen. De soort stijl die hij op dit album omarmt doet denken aan de muziek van (Carlos) Santana, alleen worden hier geen invloeden van latin geïncorporeerd. Desondanks is het wel het type album geworden dat liefhebbers van rock zou kunnen aanspreken. Het is veelal namelijk vooral de rock en funk dat centraal staat op Darkness Darkness. Op het album staan veel covers, waarvan de bekendste zo ongeveer You’ve Got a Friend van Carole King en Inner City Blues (Make Me Wanna Holler) van Marvin Gaye zijn. Hier staan, geloof ik, ook een tweetal eigen composities op en daarnaast wordt ook de traditionele muziek niet geschuwd (Swing Low Sweet Chariot). Veel van de nummers krijgen een geheel eigen draai en worden tamelijk lang uitgesponnen, waardoor ze (bij vlagen) geheel onherkenbaar zijn geworden. Misschien een meerwaarde, of juist niet. Hoe dan ook, Upchurch laat iedere seconde horen vakkundig bezig te zijn. Dat maakt dit 'n mooi album voor de liefhebber van instrumentale funk en rock. Soms aan de lange kant, maar dat is hem vergeven.