Jim Kirkwood - A Revelation of the Fall (2009)

Geïnspireerd door vele Gnostische en aanverwante esoterische thema's (meer daarover valt terug te vinden op
www.jimkirkwood.com) is het Morningstar-project zo'n beetje het meest ambitieuze project waar Jim Kirkwood to nu toe aan gewerkt heeft, en op het moment dat ik aan dit bericht werk, is hij al weer bezig met het 6de deel uit de reeks, teweten The Face Behind the Mask.
Alleen in 2009 kwamen er in eerste instantie onder de projectnaam zelf een sloot aan nieuwe nummers uit. Vanwege het grootschalige karakter van de release op zich, besloot Jim om alle uitgebrachte nummers opnieuw uit te brengen en te verspreiden over (tot nu toe) 5 albums.
Revelations of the Fallen - Morningstar Part 1 is dus het eerste album en is gewoon een uitstekende blauwdruk op het indrukwekkende oevre van Jim Kirkwood. Echter kan ik dit album zeker niet aanbevelen voor degenen die niet bekend zijn met het werk van Jim. Het Morningstar-project klinkt veel ontoegankelijker en persoonlijker dan elk ander album die ik tot nu toe van 'm ken en als kennismaking is het i.m.o. wat te hooggegrepen. Dat het uitstekend synth-materiaal is in de stijl van de Berlijnse School (maar dan met een zonovergoten Kirkwood-sausje), moge duidelijk zijn.
Meer nog dan ooit tevoren is de muziek van dit eerste deel veel diepgravend en expressiever dan de rest van zijn werk. Vooral het paradepaardje van dit album, "Paradise Lost", is één van de meest pretentieuze nummers die ik van de mysterieuze Engelsman gehoord heb. Het doet me nog het meest denken aan het meer abstractere en pittigere werk van Klaus Schulze. Vooral als je je bedenkt dat "Paradise Lost" zich in de eerste 10 minuten pas héél langzaam ontvouwt en het eigenlijk gewoon een intro is op de rest van het epos. Daarna volgt er een 5 minuten durende passage wat zich nog het best laat beschrijven als een dodenmars waarin enkel kommer, kwel, hel en verdoemenis aangekondigd worden. Vervolgens volgen er nog een aantal muzikale, sombere sfeertekeningen, totdat er pas rond de 20ste minuut een sequence-sectie ontstaat die even aanhoudt en vervolgens afgelost wordt door een ander, met daartussenin weer zo'n pauze van abstracte en weemoedige klanken. Kortom, een zeer interessant nummer, maar geen gemakkelijke kost.
De eerste 3 nummers liegen er overigens ook niet om. Het zijn zeer meeslepende, langzaam tot ontwikkeling komende tracks, die erg goed zijn, maar gekenmerkt worden door een ondoorgrondelijk en ongrijpbaar karakter. De nummers worden gedomineerd door uiterst zorgvulig in elkaar gezette sequence-secties, waaroverheen kleurrijke, maar tevens schemerige klanktapijten als een sluier overheen gedrapeerd zijn. Erg goed, maar tevens klinkt het alsof Jim niet al zijn geheimen wil prijsgeven, waardoor alle nummers een introvert karakter uitademen.
En dat maakt dit album gewoon juist tot een zeer verdienstelijk album, en het is pas het eerste deel.

Het complete project verdient absoluut de volle 5 punten, maar dat heb ik immers al duidelijk gemaakt bij mijn bericht bij Jim Kirkwood - Morningstar (2009).
Toch wil ik nog wat reëler en objectiever stil staan bij elk album afzonderlijk, en begin bij m'n herwaardering voor dit eerste deel met 4 degelijke punten.

Tot slot wil ik voor degenen die geïnteresseerd zijn, nogmaals met enthousiasme benadrukken dat al zijn muziek, gratis in uitstekende kwaliteit, inclusief artwork, volledig vrijblijvend en gratis te downloaden valt via zijn eigen website. Aangezien vooral zijn latere albums gewoon niet te koop zijn, is het een perfect alternatief (mits in het bezit van een goede printer en bijpassende benodigheden) om het gewoon op deze (en véél goedkopere wijze) te doen.
Uiteraard moest ik m'n collectie wel op deze manier bijwerken, maar het eindresultaat mag er dan ook zéker wezen. En voor Jim Kirkwood heb ik het wel over!!