Jim Kirkwood - To See the World Behind the Mirror (2009)

The World Behind the Mirror is het 2de Morningstar-album die Jim heeft uitgebracht. Als dubbel-album uitgebracht, aangezien "The Desolation of Truth" niet met de rest van de tracks op één disc zou passen.
N.a.v. zijn grootscheepse Morningstar-project, besloot hij alle nummers die hij daarvoor geschreven heeft, verspreidt uit te brengen en tot nu toe zijn er 5 delen uitgebracht, maar Jim heeft al aangegeven dat er nog meerdere delen gaan komen.

Het album begint met "Sanctuary for a Wounded Crow".
Het krassen van een getergde en gewonde kraai, donderklappen, een kerkkoor en onderhuids aanwezige, vervormde stemmen luiden het intro in. Een dreigende synth-laag voorspeld weinig goeds. Sowiezo klinkt het begin erg dreigend, maar ook treurig en mooi, dit vanwege een mooie fluit-melodie die de druilerige reeks van klanken op een aangename manier contrasteerd. Als eenmaal een langzame sequence-sectie zich begint op te bouwen tot wel 3 verschillende, over elkaar heen rollende sequences, laat Jim een sterke lead-solo in de vorm van een fluit, om de beurt afgewisseld door een vervormde electrische gitaar, de boel domineren. Als er dan vanaf ongeveer de 7de minuut er een nieuwe, snellere sequence zich aankondigt, komt het nummer pas echt flink tot leven en is het tot aan de 14de minuut gaan met die banaan. Jim laat daarna het nummer langzaam tot z'n einde komen en tot slot komt het nummer tot rust met bijna 2 minuten lang het rustgevende gezang en getjilp van allerlei lieftallige zangvogeltjes. Alsof de gewonde kraai, die nog 3 keer zijn krassende roep laat horen, uiteindelijk rust heeft gevonden in zijn schuilplaats, omringt door allerlei gevederde vriendjes.

Waar normaal gesproken de muziek van Jim Kirkwood raast en tiert, is dat met "Eala Erendel" eigenlijk niet het geval. Het nummer vangt aan met wederom vogel-geluiden, waarbij een behoorlijk New Age-achtig, transparant klinkende synth-line het nummer op een sprookjesachtige manier aankondigt. Een eigenzinnige sequence materialiseert zich en krijgt op een gegeven moment ondersteuning van een zwaardere, gecombineerd met eigenzinnig, ietwat exotisch klinkend percussie-werk. Ondanks dat, klinkt dit nummer overduidelijk lichtvoetiger dan ik gewend ben van Jim. Wat het nummer er niet minder om maakt, overigens...Na een korte onderbreking, start Jim in de 9de minuut met een nieuwe sequence, eentje in de beste 2de helft jaren '80 Tangerine Dream-traditie, om het zo maar even te vermelden. Subtiel, behoudend, maar toch erg lekker. Naarmate het nummer vordert, krijgt de nieuwe sequence bijval van degene uit het begin. Ietwat dreigend klinkende belklanken geven de muziek een wat steviger smoelwerk mee, waarmee dit opvallende nummer eindigt met in dit geval meer tropisch klinkende vogel-geluiden.

"The God Who Walked the Earth" heeft een typisch karakter, wat zich vooral in het begin laat gelden, als na een onrustbarend, maar tevens majestueus intro, een ritmische begeleiding op zowaar een akoestische gitaar zich laat openbaren. Jim trekt vervolgens na een aantal minuten alle registers open met een alles omvermaaiende, snelle sequence-sectie. Wat dat aangaat, wordt met dit nummer het gaspedaal pas goed ingetrapt. Het snelle tempo, de vele door elkaar heen vloeiende synth-lagen krijgen een excentrieke overgang, wanneer de sequence verdwijnt. Vervolgens keert de sequence in alle hevigheid terug, om vervolgens met een snerpende, metaalachtige knal te eindigen. Wat overblijft zijn nachtmerrie-achtige, huilerige klanken die langzaam wegsterven.

"The Universe Has a Shadow" laat de intensiteit van de vorige track nog verder ontvouwen. Na een intro met wat rommelende en schuivende klanken, gecombineerd met wat geluiden uit een fabriek zouden kunnen zijn, komt een geweldige sequence tevoorschijn. Als uiteindelijk een pompende bas-line op de sequence mee gaat deinen, en Jim uiteindelijk allerlei geweldige thema's uit zijn mouw schudt, is er sprake van een intens muzikaal spektakel. Als de sequence in één keer verdwijnt, maar het pompende ritme blijft, nemen allerlei folk-achtige melodieën het over, en krijgt het nummer een zich apart karakter met zich mee. Een vrij onverwachte wending is daarmee het gevolg. Uiteindelijk keert de sequence weer terug en komen alle muzikale ingrediënten samen.

Het album eindigt met "The Desolation of Truth" die vanwege de hoge speelduur van het album, noodgedwongen in z'n eentje op de 2de disc van dit album is terug te vinden.
Jim neemt de tijd met het opbouwen van de muziek. Langzaam laat hij een onheilspellende laag van klanken samen komen en laat pas ergens in de 7de minuut het ritme gestaag tot leven wekken. Als eenmaal de sequence arriveert, zitten we al in de 11de minuut van de track. Messcherpe synth-solo's vliegen me uiteindelijk om de oren en zorgen andermaal voor een hoop luistergenot. Uiteindelijk laat Jim het nummer eindigen, waarmee het begon.

Morningstar Part 2: The World Behind the Mirror herbergt een aantal muzikale verrassingen, maar is voornamelijk toch wederom weer een op-en-top Kirkwood-album, waarop een hoop te genieten valt. En in het geval van dit album, krijg je er ruim 80!! minuten muziek voor terug.