Aṣa - Live in Paris (2009)

Tijdens het openingsnummer spookte Hotel California voortdurend door mijn hoofd, verrassend genoeg. Nog niet goed genoeg beluisterd om een oordeel te vellen, maar klinkt erg mooi en interessant. Nooit gehoord van Asa.

Met dit live-album bewijst Asa haar kunnen die ze reeds toonde op haar debuut (studio)album.
Deze dame doet mij zo af en toe denken aan Ayo, alleen dan wat liever. Mooie stem, goede instrumentatie en een mooie sfeer.

Deze liedjes dansen een voor een rondom m'n handen om dan door een zomers briesje omhoog dwarrelend te worden meegevoerd de zon tegemoet. Als ze allemaal de hemel zijn ingeblazen, blijft er niets meer over. Behalve de herinnering. C'est tout.

Asa is een prima zangeres, ze heeft inderdaad een lieve stem. En ook de instrumentaties op dit album lijken te kloppen. Toch levert het een weinig bijzonder album op, het klinkt goed maar het klinkt ook wat te gewoontjes. En een echte emotie weet Asa ook niet over te dragen, wat ze zingt klinkt helder maar het gaat langs je heen.

Deze liedjes dwarrelen dan ook in de ruimte op zoek naar de grond om te vallen. Oprapen doe ik ze niet, aangezien ik wel wat beters te doen heb. C'est la vie.

Aangename achtergrondmuziek zou ik dit noemen. Ik heb dit met plezier beluisterd en zou een album van deze dame slecht voor heel weinig geld op de kop tikken. Ik ga er echter niet naar op zoek. Daar is het te veel achtergrondmuziek voor in mijn ogen. Ik ben zeker geen liefhebber van live-registraties, maar op dit album stoort dit niet. Ik ga voor 3*, want 2,5* vind ik net te krapjes.

Asa is voor mij wel een van de leukere ontdekkingen in het soul/wereld genre van de laatste jaren. Geen hoog uitslaande emotie, niet bijzonder veel power ook, en dat het ´gewoontjes´ is ben ik ook wel eens. Met dat verschil dat er voor mij wel kwaliteit in zit. Het klinkt alsof er weinig nieuws gebeurt, alsof dit er altijd al was, maar melodietjes zijn oorspronkelijk en worden uitgevoerd op de wijze waarop dat ´natuurlijk´ schijnt te moeten. Maakt toch een leuke mengvorm tussen soul en reggae/wereld. Wel een wat vreemde keuze voor Feelin' Good ertussendoor, die m.i. niet helemaal uit de verf komt. Wat maakt toch dat zoveel artiesten zich stukbijten op dit nummer (heb je de versie van Muse wel eens gehoord ). Verder wel een sfeervolle performance die wel toevoegt aan het studio-album.

Als er iets is dat deze singer/songwriter tekent dan is het wel de relaxte, natuurlijke wijze van vertolken. Ik koos ook daarom voor dit live-album als Soul Album vd Week, waar op zich ook veel doublures op staan met het debuutalbum uit 2007 .