Chris Whitley - Hotel Vast Horizon (2003)

Whitley is en blijft een onbegrepen en onbemind muzikant in ons land.
Ten tijde van zijn debuut nog enige bekendheid genietend om vervolgens, qua media aandacht in de vergetelheid te raken.
In 2005 is de beste man overleden aan longkanker en had hij ook al een aantal rehabilitatie sessies achter de kiezen vanwege zijn overmatige alcoholgebruik.
Whitley kan wel een potje bij mij breken. Hoewel geen geweldige zanger, heeft zijn breekbare voordracht wel zijn charme.
Hetzelfde geldt voor de wat stemmige arrangementen waar vaak een mysterieuze sfeer om heen hangt.
Waar Chris op de eersteling nog enigszins op safe speelde, trok hij al snel richting het alternatieve genre, gebruik makend van elektronische elementen, in combinatie met zijn slide gitaar.
Dat leverde op zijn minst interessante enkele interessante platen op, waar Hotel Vast Horizon in mijn ogen niet echt onder valt.
Alsof het album is opgenomen in een hotelkamer, nuchter en to the point.
De sobere setting valt op en Whitley lukt het niet om met zijn zanglijnen de nummers naar een hoger niveau te tillen.
Als je het oeuvre van Whitley tot je gaat nemen zou ik starten met het debuut, opvolger Din of Ecstasy of Radar, stuk voor stuk imposante platen, die indruk op je maken.