Toon Hermans - Ik Zing van het Leven (1996)

Dit album hadden wij altijd als cassettebandje; ik ken het vooral van kinds af aan in de auto.
Dit is niet mijn genre; aan sommige liedjes kan ik me zelfs ergeren, vooral de wat sentimentelere liefdesnummers. Maar andere kant is het juist zo vertederend mooi. Het had toch altijd wel wat, iets ontwapenends.
Vooral die humor in Jam, Grapje en Bitterbal vond (en vind) ik leuk, vooral dat je zijn eigen plezier hoorde en die leuke taalvondsten. Dat waren en zijn dan ook mijn favorieten. En dan 't Regent, gewoon een mooi sprookje met ook zo'n mooi gebruik van taal.
Maar het beste vind ik met kop, schouders en nog een heel lichaam erbij: De Zon Gaat Op. Deze past goed ergens in een algemene lijst met mooiste nummers ooit voor mij. Misschien niet hoog, maar hij moet erin. Het is vooral de tekst die het hem doet. En dan vooral dit stuk:

Ik zing van het leven dat wonderen doet
Als een hand het lage land met lente siert
En de hoge hemele bliksemen en donderen doet
Of de laatste mooie zomerdagen viert

Het heeft mijn mooiste luchtkastelen afgebroken
Ik ken de lach, maar ook de hulpeloze schreeuw
Ik heb gezongen, met de weemoed in mijn knoken
Dat liefde lente was maar ook een beetje sneeuw

Ik zie dat dan allemaal, stuk voor stuk, voor me en krijg er soms zelfs kippenvel van. Een enorme onweersbui, genieten van de laatste mooie zomerdagen, een prachtige oprechte lach, of een schreeuw zonder hoop. De rest van de tekst spreekt me minder aan (alleen sommige stukjes nog), maar de algemene boodschap is gewoon mooi. En natuurlijk:

De zon gaat onder, maar ze gaat niet uit

Ik kan het niet mooier verwoorden. Ik heb mijn vader ooit eens de Toon Hermans Collectie cadeau gedaan (ik dacht iets van 30 cd's) en daar staat deze ook op. Prachtige liedjes gezongen door een al ietwat breekbare Toon Hermans. Een absoluut ongeëvenaarde entertainer, die ik door mijn leeftijd helaas pas na zijn dood écht heb leren waarderen.