Leyland Kirby - Sadly, the Future Is No Longer What It Was (Part Two: Sadly, the Future Is No Longer What It Was) (2009)

Eén geheel ok, maar toch vind ik dit deel net iets sterker dan de andere twee. Ik denk ook niet dat ik de drie delen achter elkaar ga draaien.

Neemt niet weg dat ik toch meer van deze trilogie had verwacht. Neem de beste nummers, zet ze op één plaat en de fans zijn ook wel tevreden. Dit riekt een beetje naar geldklopperij.

Dat vind ik nou ook.

Verdorie, vorig berichtje hoort eigenlijk bij het derde deel te staan, ondanks het titelnummer Sadly, the Future Is No Longer What It Was, welke zeer schoon is.

En wat doet meneer vervolgens als alle delen zo ongeveer uitverkocht zijn? Hop, alle drie de delen op een stapeltje, strikje eromheen en weer 300 stuks verkopen voor een véél lagere prijs... Dikke middelvinger voor hem.

Ik heb ook net dat mailtje van Boomkat gekregen. Toch verleidelijk, 29 pond. Misschien kan hij beter een best-of maken, zodat het tenminste een fatsoenlijk album wordt; kwaliteit in plaats van kwantiteit.

we tigers: WORD!!!!

grrrrr.... dreigt een miskoop te worden.....net via hoofdtelefoon geluisterd...niet goed......

De eerste 2 tracks zijn niet zo geweldig maar vanaf het 3de nummer weet hij de sfeer van vervreemding en melancholie wel effectief neer te zetten. Een nummer als Stay Light, There is a Rainbow Coming heeft zelfs iets van een Basinski. Een uitgerekte loop die (net zoals de muziek van zijn Caretaker project) totaal lijkt te desintegreren vlak voor je ogen. Dat vergankelijke in zijn muziek spreekt me enorm aan. Hier net iets meer piano georiënteerde nummers. I’ve Hummed This Tune to All The Girls I’ve Loved Before klinkt alsof Morricone er een hand in heeft gehad maar het te spokerig vond om uit te brengen. Er dwalen geesten rond in de muziek van Leyland Kirby, of ze je comfort brengen of hun koude handen rond je nek wringen is je eigen keuze.