Inade - The Incarnation of the Solar Architects (2009)

Na ongeveer een tiental luisterbeurten met wisselende ervaringen van wauw tot wat lauw, ervaar ik deze plaat na een lange pauze van draaien, met een onbestemd gevoel. Waarschijnlijk komt dat door het opvallend gebrek aan melodie op het grootste gedeelte van de geluidsdrager. Of dat nou goed of niet goed is daar gaat het niet om, het is de sfeer die het met zich meebrengt. Dat maakt de plaat niet heel toegankelijk voor me. Kort gezegd is het een dreigende space-plaat waar de kolossale ruimte meer stilte biedt dan ik me in ieder geval voor kan stellen. Niet alleen de geluiden die ik hoor, die overigens perfect geplaatst zijn en mega goed klinken, maar vooral de onmetelijke lichtjaren van stilte zijn oorverdovend op deze plaat. Pas op track 9, Canon of Proportion, wordt wat in melodie toegegeven om in het laatste nummer, Aion Teleos, de spanning tot berusting te laten komen. Ik weet dat de heren zelf trots zijn op het resultaat. Ik denk dat het terecht is. Ik vind het een pracht plaat, het zal denk ik nog even duren voor ik hem luisteren kan zoals de voorstelling die ik er nu van heb, maar dat kan ook weer veranderen. Het art work is super, ik heb ooit de kans gehad het op vinyl aan te schaffen en de volgende keer zal ik dat zeker doen.