Sparks - Big Beat (1976)

Nadat we verwend waren met kimono my house ,propaganda en indiscreet werd dit album gezien als"tegenvallend".Helaas moet ik "men"" hier gelijk in geven.De songs hebben minder zeggingkracht dan van vorige albums(was er sprake van een writers block?)Hoewel de titels meer doen vermoeden dan er muzikaal aan de hand is wil ik voor dit album nog 3 sterren geven ondanks het feit dat ik de Mael broers erg hoog heb zitten!Sorry
Een aantal songs is ook te horen,de Sparks zijn ook te zien in de film "Rollercoaster

Iets minder catchy dan de albums ervoor, iets meer gitaren, maar toch nog steeds het beluisteren meer dan waard, uiteindelijk blijven de nummers toch weer in je hoofd hangen.

Dit zou het grote creatieve verval van Sparks moeten zijn na drie albums ongebreidelde creativiteit, maar ik moet zeggen dat me dat reuze meevalt. Een groot deel van dat gevoel is natuurlijk het ontwerp van het album. Na 'Kimono My House' ging het qua verkoop allemaal maar in een dalende lijn, en het is duidelijk dat de Mael broers daar behoorlijk gefrustreerd over waren.

'Big Beat' is dan ook één en al satire over mainstream rock, en de waarden die daarin genormaliseerd werden. De objectificatie van vrouwen ('Throw Her Away (And Get a New One)', het compleet conformeren in eenheidsworst ('I Want To Be Like Everybody Else'), de homofobe aard van de muziekscene ('I Like Girls'), en ga zo maar even door. Met 'Big Boy' starten ze de plaat zelfs met wat eigenlijk neerkomt op "ik heb zo een grote piemel". Qua statement kan dat wel tellen.

Ook muzikaal wordt die parodie voortgetrokken. De teksten van de meeste tracks passen wel op een bierviltje, en refreinen bestaan uit weinig meer dan het constant herhalen van één zinnetje. Een groter contrast met de lyrics op de vorige platen is bijna onmogelijk. Ook blijft de piano voor het grootste deel van de plaat achterwege, en bij een track als 'I Want To Be Like Everybody Else' zou je toch wel kunnen zweren dat je naar een band als pakweg Mud aan het luisteren was, in plaats van het hypercreatieve duo.

Het meest jammere aan 'Big Beat' is dat ze in de persiflage er niet in slagen om de sound juist te krijgen. Geproduceerd door Rupert Holmes (en ja, dat is dezelfde Rupert Holmes van "If you like Piiiiiina Colaaaadaaa"), is het vaak zoeken naar de gitaren terwijl de bass en drums je om de oren slaan. Met een scherpere productie had veel van het songmateriaal op eerste gehoor onmiskenbaar kunnen zijn van de songs die ze parodiëren, nu blijft het soms helaas net iets te veel een conceptueel dingetje.

Maar toch overwint bij deze plaat voor mij de charme. Je voelt de frustratie, en de arrogantie waarmee neergekeken wordt op "mindere muziek". Maar het wordt met zo een onschuld gedaan dat je er moeilijk boos op kan zijn. De grote rebellerende punk-anthem bestaat uit het constant roepen dat "Everybody's stupid!" (ondersteund door '60s klinkende backing vocalen: "Everybody's stuuuuupiiiiiiid"), het is dat soort kinderlijke onschuld die als een beschermend warm dekentje over de plaat gedrapeerd ligt. Verder zijn er over de hele plaat genoeg variaties waardoor het allemaal niet verveelt, en ze breken het concept net vaak genoeg met bijvoorbeeld een typischer Sparks nummer als 'I Bought the Mississipi River', of 'Confusion' waar plots wel een A4 tekst in zit. Daarnaast is dit de eerste Sparks plaat waar geen nummer op staat dat ik categorisch skip. En ik kan me echt niet voorstellen dat fans van 'Kimono My House' en 'Propaganda' niet kunnen genieten van Russell die wanhopig over stampende blazers staat te roepen dat hij echt wel van meisjes houdt.

+ 'Everybody's Stupid', 'I Like Girls', 'Throw Her Away (And Get a New One)'
- 'Big Boy', 'Confusion'

In 1976 kwamen de Sparks ineens met een gitar-driven album op de proppen na het overtuigende Sparks album Indiscreet.

Sfeer, lay-out van de cover alles was een stap in de Amerikaanse richting.
Waar Indiscreet nog een oorspronkelijk Sparks album was vol met catchy songs die qua sfeer werkelijk alle kanten op vlogen; van cabaret, naar synthesizer pop naar ballads en alles daartussen in...
Ook de hoes had weer een typische Sparks sfeer, een klein vliegtuigje dat gecrasht was voorop en een typisch Californisch tafereel achterop met Russel op een paard.

Big Beat slaat direct een andere toon aan, alsof de broers hun followers even willen wakker schudden.
Een album met voornamelijk up tempo, AOR georiënteerde nummers. Het was beslist even wennen dat geef ik gelijk toe.

Ik volgde de band vanaf hun Europese doorbraak album Kimono My House, met daarop de onovertroffen hit: This Town Ain't Big Wnough For The Both Of Us. Dat hele albums is overigens Grand Cru!

Terug naar Big Beat, de eerste weken ben ik de lp (cd's waren nog verre toekomstmuziek) stug blijven draaien totdat al de oorwurmen zich in en tussen mijn oren hadden genesteld en een nummer sprong er direct bovenuit: I Bought the Mississippi River . Wat een super track, dramatisch rijk gevuld, een enorme drive... alle andere tracks staken hierbij flets af.

De andere 'rustige' nummers Confusion en White Women kon ik over het algemeen ook beter waarderen.

Toch is het album als totaal mij in die vele jaren daarna toch dierbaar geworden, het is een telg uit het grote Sparks nageslacht die ik zeker nog wel wil horen zo nu en dan.
Maar de eerlijkheid gebied mij ook te zeggen dat er vele telgen zijn die het in de schaduw stellen.

In mei komt het nieuwe Sparks album uit, ik ben zeer benieuwd..... en 14 juni zie ik ze weer in het Tivoli Vredenburg... iets om naar uit te kijken.

Ron en Russell Mael waren geremigreerd naar de Verenigde Staten, daarmee hun Britse bandleden achterlatend en Sparks als duo presenterend. Waren ze gebleven, dan was het interessant geweest hoe ze in de herfst van 1976 door de punkbeweging waren behandeld, aangezien menig punk- en newwavemuzikant een zwak had voor de eigenwijze, absurdistische en hypernerveuze muziek van de groep. Zo is Siouxsie Sioux een verklaard liefhebster.
Hun zesde album Big Beat werd met studiomuzikanten opgenomen en verscheen in augustus '76. In Nederland deed het album niets en toen ik vanaf oktober 1976 als pre-puber intensief naar Hilversum 3 ging luisteren, kwam dit niet voorbij.

Ik heb/neem niet de tijd die Roxy6 had, mijn indruk is dus vluchtiger. Wat ik hoor is een ingetogener vorm van Sparks en dat pakt me simpelweg niet. Niet dat hier slecht wordt gemusiceerd: de gitaren scheuren daarbij vaak stevig, de productie van Rupert Holmes is prima en soms lijk ik proto-new wave te horen, zoals in Nothing to Do en I Bought the Mississippi River. Zonder de manische basis wordt het echter een vorm van standaard classic (glam)rock, zelfs terwijl de teksten vol venijn zitten zoals Chimpz treffend beschrijft.
Via streaming kwamen slechts twee nummers bovendrijven: Throw Her Away (and Get a New One) in glamrockjasje en het eveneens stampende I Like Girls. Bij de bonussen hoor ik bovendien een zeer geslaagde cover, de non-albumsingle I Want to Hold your Hand : in dit zwoele bigbandarrangement veel leuker dan het Beatlesorigineel.