Dead Moon - Strange Pray Tell (1992)

helaas, ze zijn niet meer, de opa en oma van de eerlijke rock.
De band heeft een hele rudimentaire sound, gitaar, bas en slagwerk. Niet geproduceerd opgenomen maar gewoon lekker spelen. De platen zijn geperst op de platenpers waar ooit louis louis op geperst zijn.
Zuiver zingen kunnen ze niet, maar intens is de plaat wel.
garagerock in optima forma met klassiekers als ill of the dead en I hate the blues.

Ze zijn er nog wel hoor (exclusief Andrew). Kijk maar bij Pierced Arrows.

Goeie plaat.
Vooral het middenstuk, van pagweg Room 213 tot Destination X vallen hier goed binnen.

I hate the blues is het mooiste bluesnummer van de laatste 30 jaar. Daar heb je geen stereo voor nodig.

In die tijd heb ik Dead Moon in Tivoli mogen zien bewonderen. Samen met een collega die erg bekend was met de horeca in Utrecht daar naartoe geweest. En hij wist dat je onder Tivoli gratis koffie kon drinken. Echter je moest wel voor een jointje betalen. Dat was zijn ding. Niet de mijne. De koffie was in ieder geval van voldoende kwaliteit om het op te drinken. Dead Moon speelde daar wel drie uur zonder voorprogramma. Ik moest nog naar huis rijden. Ik geloof dat we halfeen Tivoli uitstapte. Dan nog naar mijn auto toelopen en richting Rotterdam rijden.

Ik had net dit CD'tje gekocht en het vorige album kende ik ook. En als ze daar veel van lieten horen. Het zijn 2 prima albums. En Fire in the western world. Laat maar horen. Heerlijke song en een prima album.