The Cherry Point - Hairy Ghosts 'R' Dead (2004)

Ik mis hier een mooi betoog van je, want de score maakt erg nieuwsgierig.

Dit moe(s)t eigenlijk mijn volgende noise-album van de week worden, dus even geduld.

Deze wilde ik ook al kiezen.

d: sɐɐlǝɥ

Deze week noise-album van de week.

The Cherry Point is allang geen onbekende naam meer in het noisewereldje, en is binnen de wall noise scene zelfs één van de grootsten. Phil, de knakker achter het project, doet naast herrie maken ook nog een label runnen - Troniks - en weet zo aardig al een aantal jaren een stempel op de wellicht extreemste variant van harsh noise te drukken. Zoals gezegd doet Phil veelal in wall noise, maar naast wat releases met de archetypische 'wall' sound (lage rumbles en crackle) heeft hij ook genoeg ander werk uitgebracht (niet dat zijn reguliere wall materiaal niet goed is... wel degelijk!). Extreem agressieve (en hoogst dynamische) reguliere harsh bijvoorbeeld, en, wat mij betreft het interessantst: wall noise die niet zozeer in de lage regionen (rumble/crackle), maar in mid- en hoge regionen voortbuldert.

Daarmee weet Phil zich behoorlijk te onderscheiden, en is hij zelfs behoorlijk innovatief bezig. Nu hebben we dergelijke, vrij homogene (het blijft wall) muren aan static noise heus wel eens eerder gehoord; Incapacitants specialiseerden zich er in de vroege jaren negentig al in. The Cherry Point is echter een stuk grittier en combineert op geniale wijze de crunchy textuur van reguliere wall noise met voorgenoemde voortgierende ruis. Die textuur weet de onophoudelijke stroom aan noise op fascinerende wijze in te kleuren en tilt hem met gemak naar een nog hoger plan. Een plaat als Night of the Bloody Tapes staat bol van de agressie, is ongekend dynamisch; knettert, kraakt, schuurt.

Hairy Ghosts 'R' Dead, de noiseplaat van deze week, is wederom een plaat die gruizige hoge-regionen noise laat horen. Deze plaat is daarnaast niet gespeend van compositie - Phil knalt er hier niet pardoes zomaar in, maar bouwt vanuit een bloedstollend en angstaanjagende screech (die op geniale wijze de horrorsfeer die Phil in artwork en titels doorgaans nastreeft weet neer te zetten) behendig richting de nietsontziende, spookachtige ruis. Een simpelweg perfecte track (derhalve 5* van mij en daarmee één van mijn favoriete noiseplaten) die helaas in een schandalig kleine editie is uitgebracht (11 stuks volgens Discogs, 18 volgens Phil's eigen website). Ik probeer al tijden een exemplaar te bemachtigen maar ik vrees dat dat er (voorlopig in ieder geval) niet inzit. Misschien een re-issue (misschien op Hoarse)?

Hier hou ik van. Hard maar met genoeg variatie om boeiend te blijven. Ben blij dat dit album bij mij in de kast staat. sick joke En wil dit ook wel eens horen. klik

Grapjas

Ruilen tegen de Merzbox?

ok, dan krijg je er nog een gesigneerd exemplaar van Senzuri Champion bij.

Deal!

Tja wat kan ik hier over zeggen...
Mooi album.
4.5*
En dat ik met een 4.5* het gemiddelde naar beneden haal is dan weer jammer.