D.C. LaRue - Ca-The-Drals (1976)

Oh, heb ik deze ook nog. Ja, ooit als een tiener gekocht, Joost mag weten waarom. Volgens mij nog gebruikt bij een hoorspel voor een bruiloft. Kijk, iedereen heeft wel eens wat zwakke momenten, het valt niet altijd mee continu goede muziek te draaien. Zo vond ik het vroeger ook wel stiekem leuk om Santa Esmeralda eens op te zetten en vooral die langere versies van 'Don't let me be understood' en 'The house of the rising sun'. Ik besef terdege, daar gaat mijn reputatie op Music Meter, geen muziekliefhebber die mij nu nog serieus neemt. Misschien dat ik deze plaat heb gekocht, omdat er ook zo'n lang nummer op staat 'I don't want to lose you' , het beslaat één hele plaatkant. En op de achterkant staat een commentaar geschreven van een zekere Dr. Jerry en hij schrijft over dit lange nummer : "it's a mini-rock-disco opera , powerful, danceable and sensitive". Nou, dat klinkt zeer belovend. Bij kant 2 denk je direct, waar ken ik dit van. "I'll still be here for you" is een melodie van the Messiah van Händel. Verder heeft DcLaRue alles zelf geschreven. Wie was deze artiest ? "Hij was een ikoon in de homo-sub cultuur van New York City begin jaren 70. Zijn nummers waren niet echt succesvol, maar zijn sound is onuitwisbaar bij de 'geboorte' van de disco muziek voordat deze mainstream werd". Dit alles volgens een commentaar. Dr. Jerry kan het anders, bijna extremer verwoorden : "Cathedrals is niet alleen goed, maar ook nieuw. Het is een album dat een duidelijke stap voorwaarts maakt, maakt het heden verleden en de toekomst nu. Het is een concept album, thematisch. Het maakt een sociaal statement". Dan nog een heel verhaal wat dat nieuwe nu echt is. "Het is progressief, rock, maar dansbaar!" Dc LaRue heeft ook alles zelf geschreven en het is echt de oude disco, zonder digitale middelen. Het nummer 'Cathedrals' moet een cult nummer zijn, wat nu nog steeds wordt gezocht.
Ik weet verder helemaal niets van disco uit de jaren 70, dat was voor mij ook toen al not done, alles wat ook maar verkeerd kon zijn aan muziek. De plaat weer een keer opgehad, gelukkig maar een half uurtje. En echt heel soms gaat mijn voet wat op en neer. Maar op zich is het een leuk tijdsdocument. De woorden van Dr. Jerry gaan wat mij betreft in de fabeltjesfuik, maar misschien was het zeker voor die tijd toch meer een statement , ook voor de gayscene, dan ik had bevroed.
Moet ik wel stemmen, nou laat ik dat maar niet doen. Dat laat ik aan de oude discoliefhebbers over, maar volgens mij zijn die niet zo vertegenwoordigd hier.
En verder hoop ik dat jullie mijn jeugdzonde vergeven, mea culpa.

Haha, leuk dat zo'n volstrekt vergeten naam nog eens opduikt in de updates. Ik ken de man vanwege het top-40 hitje Face of love uit 1977, dat ik nog op single heb. En ik wist dat dit voor disco-begrippen een vrij ambitieus werkstuk was. Ik heb het album ooit eens gedownload en blijk die download nog steeds te bezitten. Kan me herinneren dat het 'wel aardig was', maar meer ook niet. Zal het binnenkort nog eens draaien en er allicht een stem op uitbrengen.

Ik denk dat dat statement in de hoestekst toch vooral gemaakt is 'met de kennis van nu'. Midden jaren zeventig - dat was inderdaad de periode waarin sommige disco-artiesten zich op 'suites' en concepten met de lengte van een plaatkant gingen toeleggen. Dat gebeurde vrij regelmatig in de underground-disco van dat moment. Giorgio Moroder en Donna Summer (Love to love you baby, A love trilogy) en de Ritchie Family (Arabian nights, African queens) waren de trendsetters en daarna volgden Cerrone, Alec R. Costandinos, Santa Esmeralda, Vince Montana, Meco Monardo en nog een heleboel meer.

Deze D.C. LaRue was er in 1976 redelijk vroeg bij, maar nieuw was het toen al niet meer. Hooguit kun je zeggen dat hij een vleugje meer rock in zijn disco stopte, maar het is dan echt alleen maar een vleugje. Of dit een statement voor de gay-scene was, kan ik wat moeilijke beoordelen - ik was toen elf. Later werd de disco natuurlijk wel een soort 'bevrijdende' muziek en leverde de scene veel gay-iconen af. Maar daarvan was Sylvester in 1977 bij mijn weten zo'n beetje de eerste.

En ach, jeugdzonde... ik vrat als tiener van alles qua muziek. Ook van disco was ik niet vies, al vonden ze dan op het schoolplein wel eens raar. Maar sommige van die disco-suites (met name die van Costandinos) zijn in hun aanpak net zo proggy als Yes en Genesis in die tijd. Alleen maakten ze gebruik van een andere muziekstijl. Die wel stevig moest doorstampen, dat wel. Dus een 13/8 maatsoort, die kom je hier niet tegen...

En waarom zou je niet stemmen als je het hele album beluisterd hebt er er iets van vindt? Het hoeft toch niet altijd een voldoende te zijn?

Ah! Mooi deze berichten bij deze DC LaRue.
Op het eerste oog dacht ik bij deze naam (en hoes!) met een folk-artiest uit de Southern States te maken te hebben. Maar het openingsnummer neemt je mee naar een loome (foute) afterparty ergens vijf hoog in NYC. Aanwezig zijn niet echt je beste maten, maar ach, je probeert er wat van te maken. Dan komt het tweede nummer op en je weet niet hoe snel je weg moet gaan. Je maakt plannen om je drankje op te drinken, te gaan, maar kijk: die oude vriendin is tóch ook gekomen. Én: het is eind jaren '70: er zijn ook wel wat drugs aanwezig en je wordt meegenomen naar de wc. Als je terugkomt staat Cathedrals op. De afterparty is plots een grote, kerkelijke ruimte waar je je in bevindt, en for the time being kom je aardig bij het hemelse. En terecht, het nummer is van een buitenaardse klasse. Als deze high is uitgewerkt betreed je toch maar de diepdonkere, mooie nacht, want beter zal het vanaf dat moment niet meer worden.