Rick Wakeman - Out There (2003)

Alleen al door de aanwezigheid van zanger Damian Wilson is dit een must. Een dijk van een plaat. Damian voegt echt heel veel toe. Top prog album!

Een echte rockplaat, en dat met keyboards! Geweldige zanger.

De composities zijn origineel. De songs blijven goed hangen. De koorzang en de erg goede zanger voegen een extra dimensie toe. Ik trek een half punt af vanwege de matige productie. Het geluid klinkt wat kil en dichtgetimmerd en dat werkt vermoeiend, althans bij mij.

Als ik een cd van Rick Wakeman zie, denk ik voortaan, wat zal het in vredesnaam zijn. Het kan bij Rick Wakeman van alles zijn, rock, new age zelfs gospel achtig. En de kwaliteit is ook zeer divers, van mooi, gaat wel tot hier word ik erg verdrietig van.
Toch maar meegenomen deze cd en dit is weer een toch weer wat andere kant van Rick Wakeman. Op Prog Archives scoort het zeer redelijk (3,83) en de commentaren zijn bijzonder goed. Een terugkeer naar de prachtige concept albums uit de jaren 70. Het album is opgedragen aan de omgekomen bemanning van ruimteveer Columbia. Rick Wakeman vermoedt dat er meer dimensies zijn dan wij kunnen waarnemen, hierover maakte hij al eerder een album (No Earthly Connection). Dita labum is daar een soort vervolg van.
Een terugkeer naar de albums uit de jaren 70 klopt niet helemaal, want we krijgen een bak stevige muziek voorgeschoteld, dat verder gaat dan prog rock. Prog metal lees ik ergens en ook de vergelijking met Ayreon wordt gemaakt.
Trouwens , hier staat dat het een Rick Wakeman album is, maar volgens mij is het Rick Wakeman and the new rock ensemble.
Het gaat er bijzonder stevig aan toe, natuurlijk zorgt zanger Damian Wilson al voor een bepaalde energie. De gitaarrifs van Ant Glynne mogen er wezen, Tony Fernandez zorgt voor dynamisch drumwerk en bassist Lee Pomeroy doet wat hij moet doen, een stevige ondergrond/fundament neerzetten. En dan natuurlijk Rick Wakeman met zijn synths. En op een aantal nummers krijgen we ook nog the English Chamber Choir te horen en dan komen er wel herinneringen uit het roemrijke verleden.
De toenmalige Italiaanse vriendin van Rick Alina Bencini zorgde voor het hoesje en art work en dat ziet er ook prima uit.
Wat bij me naar boven kwam bij het luisteren : hij kan het nog, hij heeft het nog in zich om goede prog te maken.
Een prima plaat , wel op zijn tijd stevig, soms zelfs richting metal maar op zich veel en veel beter dan wat Rick in die tijd ook maakte. Aanrader !