Christ. - Distance Lends Enchantment to the View (2009)

Bijzonder aangename plaat weer van Christ.

Ja vind ik ook! Christ blijft vooralsnog gelukkig wel trouw aan z'n muziek, en "Distance Lends Enchantment to the View" is voor Christ iets meer instrumentaal (ipv electronisch). Het zijn ook nummers die ik onbewust na 1 keer luisteren al heb onthouden, dat heb ik niet vaak meer. Het spreekt meer, leeft meer. Lijkt meer toegankelijk voor een wijder publiek. Hij weet kwaliteit in z'n muziek te brengen (althans, ik haal het er weer uit, dat is een hele prestatie). Het lijkt soms het zachte van Flashbulb met een duidelijke Christ. stempel. Aanrader. 4.5*

ik vind het een beetje een gezapig plaatje geworden, riedeltje hier, belletje daar, maar de spanning als op vorig werk mis ik wel een beetje. de melodieën vind ik iets minder mooi, maar ook de beats zijn wat simpel en karig. live is nog steeds het beste album van christ voor mij, prachtige tracks in een mooi geheel.
slecht is het zeker niet, ookal lijkt dat zo na bovenstaande, maar het voelt wel een beetje ongeïnspireerd.

Een plaatje dat wat toegankelijker is dan Blue Shift Emissions, een stuk vrolijker. Luistert wat makkelijker weg, en ja waarom niet?

Z'n live album vind ik trouwens nogal slordig klinken, ook al is het zeker aardig. Ten opzichte van BoC besteedt Christ. sowieso veel minder aandacht aan de geluiden, daar gaat het bij hem wat minder om. Hij werkt met een redelijk vast geluidenpalet, en vindt er schijnbaar genoeg plezier in daar wat mooie schetsen mee te maken. Dat plezier is terug te horen, het zijn vaak meer dan aardige schetsen.

Lekker rustgevend gejam hier, maar helaas geen meeslepende melancholische tracks zoals deze van de vorige plaat.