The Rudy Trouvé Septet - 2007-2009 (2009)

aERodynamIC schreef:
Dat ik graag naar muziek uit België luister is een understatement. Hoeveel van die leuke bandjes ik wel niet in mijn kast heb staan ik weet het niet meer. Daar steken de Nederlandse bands toch best mager bij af. Of misschien vergis ik me en valt dat wel mee, maar kwalitatief gezien gaat mijn liefde toch echt uit naar de Belgische bands.
Rudy Trouvé is geen onbekende voor mij: hij maakte nog deel uit van dEUS toen ik die voor het eerst zag in 1994. Ook Stef Kamil Carlens zat daar toen nog bij. Maar waar ik Stef ben blijven volgen daar beschouwde ik Trouvé als de wat zonderlinge artistiekerige van het stel die me niet zo erg aantrok.
Dat zou wel eens een domme zet geweest kunnen zijn want 2007-2009 onder de naam The Rudy Trouvé Septet bevalt mij goed. Meer dan goed zelfs.

2007-2009 opent met het uiterst korte Soundtrack for Woman Nr 2 A 70ties Soft Porn Tribute. Leuk, maar ik ben benieuwd wat het had geworden als er wat meer minuten speeltijd aan waren besteed.
Gelukkig krijgt Beast die ruimere tijd wel, en wat een zalig nummer is dat toch. Dromerig neemt de warme stem van Rudy Trouvé je mee naar plaatsen waar het zeer behaaglijk is.
Footage lijkt een experimentje dat gelukkig goed uitpakt: een pakkende swing, mede veroorzaakt door de samenzang, ondersteund door kleine elektronische bliepjes en piepjes waar ook piano en trompet een rol in spelen. De opbouw van het nummer is fraai en waar een ogenschijnlijk simpel nummer aanvankelijk misschien niet lijkt te boeien of weggezet kan worden als tussendoortje daar zorgt de spannende opbouw ervoor dat al deze opmerkingen met één veeg richting prullenmand kunnen.
On a Highway, Barely Awake is een kort instrumentaal nummer en heeft iets uitermate filmisch in zich.
Ted Cassidy gooit het tempo omhoog en is daardoor pakkend, mede door het stuwende tempo dat Zita Swoon-drummer Aarich Jespers er in weet te gooien. Het klinkt lekker puntig maar juist door die warme zang van Trouvé krijg je een mooie tegenstelling die wonderwel zeer goed weet aan te slaan. Met dank aan de vrouwelijke zang ook (dochters Françoise & Romy Trouvé doen mee op dit album).
Heat It Up is lekkere ietwat fout klinkende soundtrack-achtige muziek die je zo in een Tarantino film zou kunnen aantreffen. Helaas duurt de vreugde hier weer wat te kort want al snel gaat Stolen Moments van start waar de dromerige atmosfeer de kleur bepaalt.
Dub Undead is het langste nummer van dit album en gaat fel van start. Maar al snel blijkt dit nummer een rollercoaster te worden waarin we worden heen en weer geslingerd tussen felle rock, dub en allerlei kleine geluidjes als pianogepingel (niet oneerbiedig bedoeld) en elektronische dingetjes. Absoluut een leuk avontuur om te beleven.
Allright is een hemels popliedje dat iets sixties in zich heeft en wat een heerlijke melodieën bevatten deze kleine 3 minuutjes toch. Klein maar fijn zeggen we dan.
A Farewell to the Giant klinkt al even lief en fraai. Wat weet deze man een wondermooi sfeer neer te zetten in zijn liedjes. Dat hij kan schilderen bewijst hij doorlopend maar hij kan dat niet alleen met een penseel; ook muzieknoten weet hij al schilderend neer te zetten.
Le Thème Du Souffleur is een intermezzo waar geen zang aan te pas komt maar wel een fluitende Trouvé. Een pianoniemendalletje maar hoe dan ook een leuke.
Al bij de eerste tonen van The Sound of Our Childhood veer je op. Is dit niet…..? Ja toch? Dit was toen ik kind was in de jaren ’70 toch het hoogtepunt van de Efteling? Jazeker, en vandaar ook de titel van dit nummer. Bert Kaempfert met zijn Afrikaan Beat is overduidelijk te horen en daarmee komen de Efteling elfjes weer te leven. Ook Ennnio Morricone & Les Yper Sounds mogen niet ongenoemd blijven. Heerlijk om jeugdherinneringen zo verpakt in een liedje uit je boxen te horen komen.
Sunrise on Palavas Beach is een warme afsluiter waar je geen cv voor nodig hebt deze winterse dagen. Alleen al je fantasie de vrije loop doen gaan zorgt al voor genoeg warmte.

Het is een schitterende afsluiting van een cd die mij veel en veel te kort duurt. Wat een heerlijke trip is het en wat heb ik een spijt dat ik Rudy Trouvé eigenlijk altijd zo links heb laten liggen.
U begrijpt dat daar snel verandering in gaat komen door te beginnen met de cd’s die netjes in deze serie passen. Er zijn immers nog een 1999 – 2002, 2002 – 2003, 2003 – 2007 part one en part two en dan heb ik het nog niet eens over mans andere bandjes als Dead Man Ray, Gore Slut, Kiss My Jazz en anderen.
Het project ‘help aERo de winter door’ is hiermee definitief van de baan.