Tuomo - My Thing (2007)

Heerlijk album van deze Finse Soulzanger!
Heb deze artiest toevallig ontdekt bij een feature met Kero One.
De man is vergelijk baar met de stijl van Remy Shand.
Lekker blue eyed soul! Met als toppers de feelgood song "Don't Take It Too Hard"! "My Thing" & " I Won't Worry".
4 sterren!

Dit is echt een lekker album. Ik hou er van dat fijne feelgood sfeertje.

”I tried to write it, I tried to write in a song/ How I feel about our situation/ I tried to make it all better.” Toen Tuomo sprak over “make it all better” had hij het waarschijnlijk niet over de muziekindustrie. Toch zijn dit soort albums nog altijd (wat) beter dan het merendeel van het R&B-geweld van tegenwoordig. Dat Tuomo goed weet wat hij wil, wordt met My thing duidelijk. Ondanks dat is dit album het voor mij niet helemaal geworden. Het kent zowel pieken als dalen. De eerste twee nummers vind ik daar een prima voorbeeld van. My wish is ronduit slaapverwekkend. My thing weet daarentegen gelijk interesse te wekken en die ook te houden gedurende dat nummer. Funk en Finland gaan goed samen!

Since or before is al gelijk een van mijn favoriete nummers op dit album, misschien zelfs wel mijn favoriet. Op de een of andere manier voelt het erg seventies aan, vooral op gebied van instrumentatie (als we de vocalen even buiten beschouwing laten), had dit volgens mij zo een nummer kunnen zijn uit een Blaxploitation film! Op meerdere aspecten wat mij betreft het interessantste nummer op dit album. True friend begint ietwat eentonig en saai. Gelukkig komt er wat meer dynamiek tijdens het refrein, maar wederom valt mij vooral de instrumentatie op; die vind ik op de één of andere manier veel interessanter dan Tuomo zelf. Don’t take it too hard, geen album is compleet zonder een Motown geïnspireerd en daar is ‘ie dan! Weliswaar in een modern jasje gestoken, maar toch… het swingt en het is catchy! Het jazz/funk fusion gedeelte op het einde vind ik erg leuk gedaan trouwens. Dan zakt het album met de twee nummers die volgen toch wat in. 24 en Puddle of love vind ik behoorlijk matig. Iets beter is Sorry when I’m gone, de refreinen zijn meer dan aardig, maar tijdens het refrein verliest het nummer al zijn kracht. Ballroom girl is weer zo’n nummer dat qua instrumentatie retestrak is, maar vind de tekst en zang maar niks. Zijn kopstem doet me denken aan die van Kevin Michael, en die wist bij mij ook al zo weinig indruk te maken. So surreal en It’s you vind ik weer matig, terwijl What I’m like (voorzien van de mooiste tekst van heel het album) en I won’t worry (met een koortje die voor het eerst te horen is?) weer naar meer smaken en erg lekker in het gehoor liggen.

Tja, ik heb het al aangegeven, maar ik wil nogmaals benadrukken dat het vooral de instrumentatie is dat mij weet te boeien. Tuomo’s stem vind ik helemaal niet zo bijzonder eigenlijk. Die heeft naar mijn mening (te) weinig karakter. Ook op tekstueel gebied is het allemaal wel erg makkelijk. Een heel album van Tuomo weet mij dan ook niet te boeien. Qua instrumentatie had ik dit album wellicht vier of meer sterren gegeven, maar de zang vind ik misschien iets meer dan twee sterren waard. De helft van de nummers zijn cool, en de andere helft vallen flink tegen. Vandaar dat ik maar het gemiddelde pak. Niet dat hij er mee zal zitten overigens... "I won't worry about it" zoals hij in het laatste nummer bezingt.

”Just let me do my thing
Give me a song and let me sing
Just let me do my thing
Let someone else do the worrying
Just let me do my thing
I won't be sad no more
If you let me do it!”

De tijd van het jaar is goed voor dit album. Ik vind het geen hoogstaand album, maar desondanks wel lekker. Niet alle nummers bevatten de feelgood-sfeer, maar over het algemeen is dit een album wat je kan opzetten terwijl de zon op je bolletje schijnt (zie ook de hoes). Wat dat betreft is de timing goed gekozen om dit uit te roepen tot SAvdW. Midden in de winter had dit waarschijnlijk een halve tot hele ster gescheeld. Tuomo doet mij gedurende het album aan een aantal artiesten denken: Jamiroquai Jamie Lidell, Rahsaan Patterson en Maxwell. Ik moet wel zeggen dat hij het niveau van deze heren niet haalt. De meer funky nummers kunnen mij het meeste bekoren: Sorry When I'm Gone, Don't Take It Too Hard, I Won't Worry en My Thing.

In plaats van gelijk lekker knallend van start te gaan met het titelnummer wordt het tamme My Wish voorop gesteld. Dat begrijp je toch niet? En zo gaat het de hele tijd: te weinig opflakkeringen, te veel saai behang. Ik had er nochtans goede hoop op, want een aantal nummers klonken al lekker en de instrumentatie is bij wijlen zomers fris. Het album mist helaas spanning en diepgang om enige indruk te maken, slecht of goed. Beter dan de titeltrack wordt het in ieder geval niet meer.