Drop The Lime - I'm the Bully (2003)
mijn stem
1 stem
0
geplaatst: 3 januari 2005, 20:35 uur
Dankzij dit EPtje ben ik Drop The Lime wat meer beginnen appreciëren. Sweet Desire was een degelijke EP, maar deze stijgt daar toch een stuk bovenuit. Dit is meer het type over-the-top breakcore. Een Sickboy zonder de humor, of een D'Kat vanuit een treble perspectief.
De opener maakt alles duidelijk. De track begint nog rustig, wat vreemde waves en obscure voice samples, maar eens het geratel begint stopt het geen milliseconde. Hyperactief, alsof de track in fast forward wordt afgespeeld, raast het nummer voorbij om je 2 minuten later puffend achter te laten. Geen nummer om met je blokfluit na te spelen. "Bastardu" volgt hetzelfde stramien. Eerst wat vage waves om daarna volop los te barsten. "Vaccuum" begint helemaal rechts met ploppen en schrapen, en baant zich stilaan een weg naar het midden van je boksen. Daar aangekomen worden er enkele rustige melodieën in de track gecatapulteerd, terwijl de ritmes mooi hun weg naar links voortzetten. Daar aangekomen houden ze even stand, verneuken ze de linkerboks wat waarna ze de laatste minuut rustig weer naar rechts trekken. Freaky stereo effecten dus in deze track, vooral door de relatieve traagheid. Wreed cool
.
De remix van "The Days" is een zeer komieke opener van de B-Kant. Wie wil kan "Those were the days my friend" meebrullen, al hebben ze er goed aangedaan de effectieve sample niet in dit nummer te gebruiken. Het melodietje wel, met daarover een salvo aan breaks en snappy ritmes. Na dit ludiek uitstapje is het weer menens met "Undi". De snelheid wordt weer een heel stuk opgedreven en de ritmes druisen weer alle kanten uit. Veel geluk gewenst aan de mensen die graag in het ritme dansen
. "Dumplingette" is een schattig kermisriedeltje dat dit album sfeervol afsluit.
Dikke 4* deze EP. Drop The Lime laat zien dat ze tot mooie dingen in staat zijn, al mag het de volgende keer nog net wat harder. Die overwegend treble breakcore is mij toch wat teveel van het goede om een volledige EP mee te vullen, maar verder wel een aanrader.
Edit: prachtige cover art ook.
De opener maakt alles duidelijk. De track begint nog rustig, wat vreemde waves en obscure voice samples, maar eens het geratel begint stopt het geen milliseconde. Hyperactief, alsof de track in fast forward wordt afgespeeld, raast het nummer voorbij om je 2 minuten later puffend achter te laten. Geen nummer om met je blokfluit na te spelen. "Bastardu" volgt hetzelfde stramien. Eerst wat vage waves om daarna volop los te barsten. "Vaccuum" begint helemaal rechts met ploppen en schrapen, en baant zich stilaan een weg naar het midden van je boksen. Daar aangekomen worden er enkele rustige melodieën in de track gecatapulteerd, terwijl de ritmes mooi hun weg naar links voortzetten. Daar aangekomen houden ze even stand, verneuken ze de linkerboks wat waarna ze de laatste minuut rustig weer naar rechts trekken. Freaky stereo effecten dus in deze track, vooral door de relatieve traagheid. Wreed cool
.De remix van "The Days" is een zeer komieke opener van de B-Kant. Wie wil kan "Those were the days my friend" meebrullen, al hebben ze er goed aangedaan de effectieve sample niet in dit nummer te gebruiken. Het melodietje wel, met daarover een salvo aan breaks en snappy ritmes. Na dit ludiek uitstapje is het weer menens met "Undi". De snelheid wordt weer een heel stuk opgedreven en de ritmes druisen weer alle kanten uit. Veel geluk gewenst aan de mensen die graag in het ritme dansen
. "Dumplingette" is een schattig kermisriedeltje dat dit album sfeervol afsluit.Dikke 4* deze EP. Drop The Lime laat zien dat ze tot mooie dingen in staat zijn, al mag het de volgende keer nog net wat harder. Die overwegend treble breakcore is mij toch wat teveel van het goede om een volledige EP mee te vullen, maar verder wel een aanrader.
Edit: prachtige cover art ook.
* denotes required fields.
* denotes required fields.